ΝΑΤΟΜακεδονικά… μέρος Β’

ΜΕΡΟΣ Β’

Κι έφτασε ο Φεβρουάριος του 1992. Λίγες μέρες πριν από την ορισμένη ημερομηνία έναρξης του Μπαζάρ και των εκδηλώσεων της Εθνικής Ημέρας, πραγματοποιήθηκε το γιγάντιο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία στη Θεσσαλονίκη. Οι απόψεις και οι σχέσεις Πρωθυπουργού και Υπουργού Εξωτερικών στα ..άκρα του ορίζοντα, επικρατεί και στην ελληνική αντιπροσωπεία ένας προβληματισμός για το πώς θα εκλαμβάνονταν οι εκδηλώσεις από τα δύο …μέτωπα. Μια και το όλο πρόγραμμα δεν περιείχε πολιτικές θέσεις εξωτερικής πολιτικής, αποφασίστηκε να προχωρήσουμε.

Τα παραδοσιακά προϊόντα έφτασαν έγκαιρα και το τριήμερο Μπαζάρ είχε μεγάλη επιτυχία και ανάλογα κέρδη. Ο ηλικιωμένος βιοτέχνης από το Περιστέρι έστειλε δύο μεγάλα κασόνια με εκατοντάδες ορειχάλκινα αντίγραφα/μινιατούρες αρχαίων αγαλμάτων και εξαρτημάτων όπως δεκάδες πρικεφαλαίες του Περικλή που έγιναν ανάρπαστες από τους …Αμερικανούς Πεζοναύτες! Όλα τα προϊόντα εξαντλήθηκαν. Με ιδιαίτερη συγκίνηση παρέλαβα ένα μικρότερο κιβώτιο που έστειλε σε εμένα προσωπικά με δύο αγάλματα, έναν Ποσειδώνα και έναν Δισκοβόλο, σε μεγάλο μέγεθος (80εκ. ύψος) για να τα διαθέσω κατά την κρίση μου. Ο Ποσειδώνας δυστυχώς έπεσε θύμα της παιδικής απροσεξίας της πιτσιρικαρίας μου. Ο δισκοβόλος όμως δωρήθηκε στην σύζυγο του Αμερικανού Ναυάρχου που έκανε συλλογή από μινιατούρες ανάλογων αγαλματιδίων από τα Ιταλικά τουριστικά μαγαζιά και όταν της δώσαμε τον τεράστιο δισκοβόλο κόντεψε να λιποθυμήσει από τη χαρά της.

Το ψηφιακό εικονογράφημα της Εθνικής Τράπεζας για την Μακεδονία ήρθε κι αυτό με τα προϊόντα του Μπαζάρ και οι χειριστές του το πρόβαλαν τόσο στο Διεθνές Γυμνάσιο/Λύκειο του Στρατηγείου όσο και σε Ιταλικά Σχολεία με μεγάλη απήχηση σε όλους πλην των Τούρκων που βρήκαν την προβολή προσβλητική επειδή σε ένα σημείο της ιστορικής αφήγησης ακουγόταν «από τη Μακεδονία κατά καιρούς πέρασαν πολλοί βάρβαροι»…

Και ήρθε η ώρα της Εθνικής Ημέρας. Το C130 έφερε το Λύκειο Ελληνίδων (με την πρόεδρο και την αντιπρόεδρο του Δ.Σ. και τον Γυμναστή κ.Δούκα), τέσσερεις βιρτουόζους μουσικούς, και το τριμελές τηλεοπτικό συνεργείο της ΕΤ3, και μαζί αυτά που ετοίμασε ο σκηνογράφος του ΚΘΒΕ κ.Κώστας Δημητριάδης. Ξετυλίγοντας τους καμβάδες για να τους εγκαταστήσουμε στην Μεγάλη αίθουσα της Λέσχης Αξιωματικών μείναμε ΟΛΟΙ έκθαμβοι από την πολύ μεγάλη ζωγραφική σύνθεση που περιείχε τον Λευκό Πύργο, τον Μεγαλέξανδρο και το αστέρι της Βεργίνας. Την στερεώσαμε στην πλάτη της πίστας, καταπληκτικό φόντο για τα χορευτικά του Λυκείου. Το πακέτο περιελάμβανε και δέκα μεγάλα λάβαρα (1μx60εκ.) για διακόσμηση των κολωνών της αίθουσας με απεικονίσεις Μακεδονικών νομισμάτων και επιτάφιων στηλών.

Στο μεσημεριανό γεύμα, οι δικές μας σύζυγοι είχαν συμβάλει στην παρασκευή ελληνικών λιχουδιών και οι νατοϊκές σύζυγοι ξεφάντωσαν με το Λύκειο Ελληνίδων, τις δώδεκα κοπελάρες και τους δώδεκα λεβέντες, με τους οποίους μερικές ήθελαν να προξενέψουν τις κόρες τους! Άλλες, κόντευαν να ξηλώσουν το τσιγκελωτό μουστάκι του πρωτοχορευτή Ξενοφώντα τραβώντας το για να διαπιστώσουν αν είναι αληθινό.

Η βραδυνή εκδήλωση ήταν η επίσημη και «βαριά» με καλεσμένους ανώτατους πολιτικούς και στρατιωτικούς μετά συζύγων, την …αφρόκρεμα της νατοϊκής ηγεσίας. Οι Έλληνες Αξιωματικοί αναγκαστικά σε περιορισμένο αριθμό λόγω της χωρητικότητας της αίθουσας. Και, λόγω της …βαρύτητας, χρειαζόταν και ένας κονφερασιέ να εξηγεί πρόσωπα και πράγματα, χορούς και τραγούδια. Και ο κλήρος πέφτει στον …γενναίο.

Το γαμπριάτικο κοστούμι ακόμα μου κάνει, κοτσάρω και ένα παπιγιόν και περιγράφω στους αλλοδαπούς τους εκπληκτικούς χορούς των παιδιών του Λυκείου. Εξηγώ τους Κώδικες Δημοκρατίας που προβάλλονται στους κυκλικούς χορούς, ο ηγέτης μπροστά υπεύθυνος να οδηγεί ασφαλώς την κοινωνία, να δικαιούται προνομίων σε τσαλίμια και φιγούρες, αλλά και ο τελευταίος της κοινωνίας επίσης αλλά λιγότερα και όλοι οι υπόλοιποι να υπακούν στους κανόνες που επιβαλλει η ισορροπία της κοινωνίας, ίσοι σε συμπεριφορά και δικαιώματα γιατί ένας αν κάνει του κεφαλιού του χαλάει μπουρδουκλωμένο το σύνολο… Τους εξηγώ την περικεφαλαία της στολής του Γιδά που έμεινε ανά τους αιώνες για να θυμίζει το προνόμιο που έδωσε ο Μεγαλέξανδρος στις γυναίκες της περιοχής επειδή πήραν τα όπλα να αποκρούσουν εισβολείς ενώ οι άντρες τους έλειπαν στα βάθη της Ασίας… Προνόμιο στις γυναίκες 2500 χρόνια πριν σε σχέση με τους διαφωτισμένους Δυτικούς που επέτρεψαν στις γυναίκες να ψηφίζουν μόλις έναν αιώνα πριν…

Το κοινό είναι ενθουσιασμένο. Η απήχηση των χορών και της όλης παρουσίας του Λυκείου έχει αγγίξει τους πάντες. Σηκώνονται και συμμετέχουν στους χορούς άντρες και γυναίκες, άγγλοι, Γάλλοι Πορτογάλλοι… Στους Μακεδονικούς χορούς τους Ελληνικούς.

Φθάνοντας στο τέλος,  αυτό που νοιώθω είναι χαρμολύπη. Χαρά για την περηφάνια των παιδιών του Λυκείου, χαρά για το δάκρυ του σκηνογράφου και του βιοτέχνη με τ’ αγάλματα, χαρά για την συνδρομή των απλών, του κ.Γιαννόπουλου, των δημοσιογράφων της ΕΣΗΕΜΘ, του Νίκου Βολωνάκη. Και λύπη για τους πολιτικούς, λύπη για το Μουσείο, λύπη για τον ΕΟΤ και τους άλλους κρατικούς φορείς.

Κοιτάζω την απίθανη ζωγραφική σύνθεση του κ.Κώστα Δημητριάδη και σκέφτομαι ότι του χρωστάω κάτι. Έτσι, χωρίς να έχω προσχεδιάσει, χωρίς να έχω την έγκριση των ανωτέρων μου, έτσι αυθόρμητα, δείχνω τον Λευκό Πύργο στον Διοικητή της Νοτιανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ Αμερικανό Ναύαρχο Μπόρντα και του εξηγώ ότι αυτός είναι ο Λευκός Πύργος που δεν είναι λευκός αλλά γκρίζος. Τον λέμε Λευκό για να τον εξαγνίσουμε γιατί αυτός ο Πύργος ήταν η πιό σκληρή Φυλακή και όλοι τον ήξεραν σαν «κόκκινο Πύργο». Κόκκινο από το αίμα αυτών που τολμούσαν να κάνουν τον σταυρό τους, αυτών που τολμούσαν να μιλήσουν ελληνικά, αυτών που πολεμούσαν για να ελευθερώσουν την  Μακεδονία. Ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς έγραψε «Χρωστάμε χρωστάτε, σ’ αυτούς που ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούν και θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι και οι νεκροί.

Εμείς το μόνο που έχουμε να τους πούμε είναι αυτό. Και αρχίζω το»Μακεδονία ξακουστή», μπαίνει φουριόζο και το Λύκειο, πετάγονται επάνω οι Έλληνες, άντρες και γυναίκες, σένει τον χορό κλαίγοντας ο ταξίαρχος, δίπλα του λεβεντόπαιδο του Λυκείου με τα δάκρυα ποτάμι, δάκρυα περηφάνιας αλλά και αγανάκτησης για την αδιαφορία αυτών που ηγούνται της Πατρίδας.

Το ξέσπασμα αυτό στο τέλος, είχε πολλαπλά …απόνερα. Πολλοί χειροκροτούσαν επιδοκιμαστικά, κάποιοι Τούρκοι και Άγγλοι λούφαξαν σοκαρισμένοι.

Ο Ναύαρχος Μπόρντα αποχωρώντας μου ψιθύρισε στο αυτί ¨συγχαρητήρια, είμαι εντυπωσιασμένος», Γάλλος Στρατηγός με αγκάλιασε και μου είπε » Εμείς διαβάζουμε Ιστορία και σας καταλαβαίνουμε, Μπράβο σας». Τα ίδια πολλοί από τους αλλοδαπούς.

Ο ταξίαρχος Αθανάσιος Καρακώστας αναψοκοκκινισμένος και ξεφυσώντας μου είπε «κύριε Γκορτζή, σήμερα με αποστρατεύσατε αλλά το φχαριστηθήκαμε έτσι;» (σε λίγες μέρες έγιναν οι ετήσιες κρίσεις και προήχθη κανονικά και δίκαια σε Υποστράτηγο)

Υπήρχε και το …αντιμάμαλο. Δικός μας, ανώτερός μου, μου είπε ότι αυτό το ξέσπασμα ήταν βαρβαρότητα. Ο ίδιος μετά ολιγοήμερη άδεια ατην Αθήνα μου είπε ότι η μητέρα του που είδε στιγμιότυπα της εκδήλωσης στην Τηλεόραση, στέλνει ένα φιλί στο παιδί που μιλούσε…

Από εκείνη την βραδιά, όλοι οι αμερικανοί, ήταν δεν ήταν στην εκδήλωση, ρωτούσαν όποιον έλληνα έυρισκαν μπροστά τους αν είμαστε διατεθημένοι να κάνουμε πόλεμο για το όνομα των Σκοπίων. Ήταν φανερό ότι μάζευαν πληροφορίες για την διαμόρφωση της πολιτικής τους. «Τι τους απαντούμε κύριε Διευθυντά;» ρωτώ τον Προϊστάμενό μου του Ναυτικού. «Τι να σου πώ εγώ, κι εγώ ρώτησα τον Βαρβιτσιώτη (ΥΕΘΑ) και μου είπε τι με ρωτάς εμένα, ρώτα τον Υπουργό Εξωτερικών»…

Σχολιάζοντας την απάντηση σε ομήγυρη συναδέλφων, άλλος αξιωματικός Πελοποννησιακής καταγωγής μου είπε εις επήκοον όλων, «αν θέλετε να κάνετε εσείς πόλεμο εκεί πάνω, κάντε τον αλλά μη μας τραβολογάτε κι εμάς σ’ αυτόν»…

Έναν χρόνο και κάτι μετά, μικρή δεξίωση του Επιτελείου των Αεροσκαφών Ναυτικής Συνεργασίας για τον αποχαιρετισμό μου αφού έληξε η θητεία μου εκεί και με περίμενε ένα αντιτορπιλικό στην Ελλάδα να παραλάβω Κυβερνήτης του. Μεταξύ αναψυκτικών, γαριδακίων και ανταλλαγή μικροδώρων, ανοίγει ξαφνικά η πόρτα και μπαίνει Αμερικανός Πλοίαρχος των Υποβρυχίων που επί δύο χρόνια που τον γνωρίζαμε, σπανίως απηύθυνε τον λόγο σε οποιονδήποτε, «κτισμένος’ και των Ειδικών Δυνάμεων με συχνές απουσίες σε μυστηριώδεις αποστολές. Επικρατεί αμήχανη σιγή που την σπάει λέγοντας «Θα απορείτε γιατί είμαι εδώ ε; Λοιπόν, είμαι εδώ για να αποχαιρετήσω κι εγώ έναν αξιωματικό που ενάμισυ χρόνο πριν ανάγκασε εμένα και την γυναίκα μου να ανοίξουμε κάποια βιβλία Ιστορίας για να καταλάβουμε το πάθος του και να εκτιμήσουμε το ΔΙΚΙΟ του. Fair winds skipper, thank you very much.

Τα συμπεράσματα για το πώς και γιατί φτάσαμε σήμερα να θεωρούμαστε φασίστες εθνικιστές όσοι παράλληλα με τη μάχη για την ελληνικότητα της φέτας, του μπακλαβά με καρύδια και του Καραγκιόζη πολεμάμε για την ελληνικότητα του Μακεδονικού Πολιτισμού, δικά σας.

 

Advertisements

One comment on “ΝΑΤΟΜακεδονικά… μέρος Β’

  1. Ο/Η rodia λέει:

    ωραίο! οι δικές μας μαγειρεύαν κι οι νατοϊκές χορεύαν! Εξαιρετική και η συνέχεια 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s