Chris de Burgh 2015

Chris-de-Burgh-2015-l

Ο εικονιζόμενος γεννήθηκε στο Venado Tuerto της Αργεντινής όπου υπηρετούσε ο πατέρας του Συνταγματάρχης Charles Davison. Μητέρα του η Mauve Emily de Burgh, Ιρλανδή κόρη του Sir Eric de Burgh, επίσης στρατιωτικού που ήταν Αρχηγός του γενικού Επιτελείου Στρατού της Ινδίας στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Chris πήρε το επώνυμο της μητέρας του όταν άρχισε τη μουσική του σταδιοδρομία.

Την νεαρή του ηλικία την έζησε στη Μάλτα, Νιγηρία και Ζαΐρ μια και αυτός και η μητέρα του ακολουθούσαν τον συνταγματάρχη/διπλωμάτη πατέρα στα διάφορα πόστα του.

Η οικογένεια Davison τελικά καταστάλαξε στο Barby Castle της επαρχίας Wexford στην Ιρλανδία, ένα κάστρο του 12ου αιώνα που ήταν σχεδόν ερειπωμένο όταν το αγόρασε και το ανακαίνισε ο παππούς sir de Burgh το 1960 και μετέτρεψε ένα μέρος του σε ξενοδοχείο όπου ο νεαρός Chris τραγουδούσε για τους εκεί επισκέπτες…

Σπούδασε στο Marlborough College στην Αγγλία και στη συνέχεια στο Trinity College του Δουβλίνου για το μεταπτυχιακό του Master of Arts in French, English and History.

Πολλοί οι «φαν» του Chris de Burgh κι άλλοι τόσοι που τον θεωρούν ξενέρωτο (σχετικά σχόλια στην Wikipedia), προσωπικά τον πρωτάκουσα το …1974, πρόσφυγας ακόμη στην Αγγλία, όταν και κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος με μπαλάντες κυρίως. Μια από αυτές, το Satin Green Shutters με άγγιξε και με ταξίδεψε σε έναν ωραίο κόσμο που ίσως τον είχα τότε περισσότερη ανάγκη… Και κόλλησα.

Το περίεργο με αυτόν τον μισή μερίδα άνθρωπο (μισή μερίδα αλλά έκανε δυό γιούς και μια κόρη Miss World 2004!), που η ζωή του δεν έχει καμμιά σχέση με τη δική μου, είναι ότι ακούγοντάς τον ένοιωσα ότι το 90%, αν όχι όλων, των τραγουδιών του τα …έχω γράψει εγώ. Μακάρι δηλαδή να είχα το ταλέντο του αλλά κι έτσι ακόμα, όταν βρίσκεται κάποιος άλλος να σχηματοποιήσει σε νότες και στίχους αυτά που νοιώθεις ότι θέλεις να πείς εσύ για τον έρωτα, την αγάπη, τη μάνα σου, τα παιδιά σου, την Ιστορία, τον πόλεμο, την επανάσταση, την θρησκεία, για τα πάντα, ε, γίνεσαι ένα μ’ αυτόν. Συνομίληκοι σχεδόν (μου ρίχνει τρία χρονάκια), έπαιξε σημαντικό ρόλο στα 40 τελευταία χρόνια της ζωής μου. Και εξηγούμαι:

Τα λόγια τραγουδιών του ήταν «βέλη αγάπης» στην καρδιά της …δύσκολης, κάθε τραγούδι του «πολιορκητικός κριός» που κτυπούσε ανελέητα την πόρτα της ψυχής της, μέχρι που παραδόθηκε χωρίς όρους!

Όταν τα …προϊόντα του έρωτος, τα παιδιά μας -γιός και κόρη- ήταν ακόμα στο Δημοτικό και ξεκίνησαν να μαθαίνουν την Αγγλική Γλώσσα, τα προέτρεψα να βάζουν τα ακουστικά και να προσπαθούν να καταλάβουν τι λέει ο …ποιητής που σημειωτέον είναι από τους λίγους με απίθανη προφορά και καθαρότητα στην φωνή του χωρίς να καλύπτεται από κλαπατσίμπανα και άναρθρες κραυγές. Και δεν ήταν μόνο βοήθημα εκμάθησης της γλώσσας όπως τώρα, μετά από 20 και χρόνια, διαπιστώνω. Το κυριότερο ήταν το πέρασμα κοινωνικών μηνυμάτων, κοινωνικής αγωγής, φιλοσοφικών προβληματισμών που δεν περνούν εύκολα από τους γονείς…Και …κόλλησαν και τα παιδιά μέχρι και σήμερα.

40 χρόνια τον παρακολουθώ. Και κάθε φορά κλείνω τα μάτια και αφήνω τα λόγια του να βγούν από την δική μου ψυχή, τις νότες του να παίζουν από τις δικές μου χορδές. Είτε στις μπαλάντες του, είτε στις ροκ στιγμές του. Ναι, αυτός ο κοντοπίθαρος 67αρης, ακόμα και τώρα μπορεί να ροκάρει χωρίς να καπλαντίζεται με τατουάζ, κραυγές και δαίμονες.

Και οι ροκ στιγμές του είναι αυθεντικές για μένα, αφού τραντάζουν (rock) κάθε μόριο του μέσα μου…

Η μεγάλη έκπληξη ήρθε από τα παιδιά. Τρία εισιτήρια της Transavia, μίσθωση διαμερίσματος για τρείς μέρες στο Leiden της Ολλανδίας και εισιτήρια για την τελευταία, της φετινής περιοδείας ίσως και τελική…, συναυλία του Chris de Burgh στο Amsterdam, Δευτέρα στις οκτώ το βράδυ.

Δεν ντρέπομαι να το πω, έκλαψα με λυγμούς. Καταπληκτική ηχητική στο Heineken Arena, από τις πρώτες νότες και τα πρώτα λόγια που όρμησαν μέσα μου, ο νους μου ταξίδεψε στην ωραία ζωή με την καθαρόαιμη δίπλα μου, στην εξέλιξη των παιδιών μου, στην αγάπη και εκτίμηση που μας δείχνουν, στα γερά θεμέλια που χτίσαμε γι αυτά χωρίς να έχουμε και πλούσια την τσέπη, βοήθησε και ο κύριος Chris de Burgh…, ε, μ’ έχουν πάρει και τα χρόνια κι έγινα συγκινησιάρης…

Να, πάλι …μπούκωσα. Και κρατώ τα της Ολλανδίας για αργότερα…

«Αναστασίας της Φαρμακολύτριας» Εικοσιδύο Δεκεμβρίου 2007

Επαναδημοσίευση από Ημίαιμο και Πίτυλο με τα τότε σχόλια

22 Δεκεμβρίου 2007

Τι το ‘θελα το λεωφορείο;

Πάντοτε κατεβαίνω στην πόλη με το αυτοκίνητο και το παρκάρω κάπου στην παραλία, όσο πιό κοντά στο κέντρο βρίσκω κάποια τρύπα να το χώσω και μετά το κόβω βάδην προς τον όποιον προορισμό.
Θες, όμως, ότι το μισό μου πρόσωπο ήταν αναίσθητο από τις ενέσεις του φίλου οδοντίατρου, θες ότι είχα αφήσει το αμάξι λίγο μακρύτερα, θες το ψιλόβροχο που έπεφτε ράιτ θρου (κατά Ζαμπέτα), σάλταρα στο πρώτο λεωφορείο που σταμάτησε μπροστά μου, είδα τους άλλους πώς ακυρώνουν το εισιτήριο και το κανα κι εγώ, και προχώρησα στο μπροστινό μέρος για να ‘χω το νού μου μη χάσω και τη στάση που έπρεπε να κατεβώ.
Σκεπτόμενος κακά πράγματα για τον οδοντίατρο, αιφνιδιάστηκα όταν μια κοπελάρα, είκοσι και βάλε, σηκώθηκε από το κάθισμα και ακουμπώντας με ευγενικά μου είπε ‘καθήστε κύριε’!
Καθήστε κύριε; Ποιός; Εγώ; Ωχ! και Αμάν!
Αρνήθηκα ευχαριστώντας την κοπέλα ενώ ταυτόχρονα ίσιωνα την πλάτη και ρούφαγα το ελαφρώς προεξέχον στομάχι, παίρνοντας στάση αθλητικού τριαντάρη… και βγάλε!
Με το στόμα αναίσθητο, τα νεύρα στο κόκκινο και το ηθικό βαθύ μαύρο, μοίρασα, σε λίγο, δεκατρείς μούντζες οδηγώντας για το σπίτι, άλλαξα τριανταδύο φορές σταθμό στο ραδιόφωνο γιατί όλοι αυτοί οι νέοι και νέες που κάνουν εκπομπές με εκνευρίζουν με τους εξυπνακισμούς τους, βλαστήμησα τα πιτσιλιτίρια στους υαλοκαθαριστήρες που πάλι ήταν βουλωμένα και φτάνοντας σπίτι σύρθηκα στον καναπέ και άναψα το χαζοκούτι για να …ηρεμήσω κάνοντας ζάπιγκ στα δελτία ειδήσεων.
Θες η μέρα, θες η κακή μου τύχη, θες ο νόμος του Μέρφυ, ΟΛΑ τα δελτία είχαν, στα πρώτα θέματα, προβλήματα της …’τρίτης ηλικίας’! Ε, όχι και τρίτης ακόμα! Αι σιχτήρ!
Στο τσακ ήμουν για έξτρα δόση αντιυπερτασικών, όταν φάνηκαν στα σκαλιά, καθώς κατέβαινε, πρώτα οι γάμπες της……….
Flash Back:

Πριν εικοσιτέσσερα χρόνια (και ενάμισυ μήνα), με ολιγοήμερη άδεια στη Θεσσαλονίκη, καθόμουν σε μαλακό καναπέ φιλικού σπιτιού και συζητούσα ευχάριστα με πολυπληθή παρέα μέχρι να έρθει ακόμα μια κοπέλα για να πάμε όλοι μαζί για φαγητό.
Κτύπησε το κουδούνι, κάποιος άνοιξε την πόρτα και στο συνωστισμό του μικρού σαλονιού φάνηκαν, καθώς έμπαινε, πρώτα οι γάμπες της.
Ώπα! Συναγερμός επιφανείας! Συναγερμός επιφανείας! Κουδούνια βαρούσαν στ’ αυτιά μου και μια διακριτική καρδιακή ταχυαρρυθμία συνοδευόμενη από αίσθημα λιγώματος σαν κι αυτό που πρωτονοιώθει κανείς όταν ακουμπά για πρώτη φορά το πόδι του στο πόδι της συμμαθήτριας στην Πρώτη Δημοτικού.
Επειδή, βεβαίως, είχαν περάσει καμμιά εικοσαριά χρόνια από την Πρώτη Δημοτικού, ο υπότιτλος στη λάμψη του μυαλού μου εκείνη τη στιγμή έγραψε: ‘Μ΄αυτές τις γάμπες θέλω να κάνω παιδιά!’
Στη συνέχεια, πλησίασε για τις συστάσεις. ‘Η Νανά’, ‘Ο Κωστής’. Και είδα τα μάτια της. Αμυγδαλωτά (αργότερα έμαθα ότι ο μπαμπάς ήταν από τις …Αμυγδαλιές Γρεβενών, εμ γι αυτό), καστανά, ζεστά, αθώα και πονηρά ταυτόχρονα.
‘Χάρηκα’ μου είπε και η κρυστάλλινη φωνή της με συνεπήρε (αργότερα έμαθα ότι η μαμά της ήταν από τα …Αηδόνια Γρεβενών, εμ και γι αυτό).
‘Καταχάρηκα’ της είπα και καθήσαμε ταυτόχρονα στον μαλακό καναπέ που μας ανάγκασε να ακουμπήσουμε ο ένας πάνω στον άλλον. Ακουμπούσα Τις γάμπες!
Κι ήμουν πρόθυμος να τις ακουμπάω για πολύ αλλά όλοι οι άλλοι πεινούσαν και φύγαμε για μπριζόλες στη σούβλα.
Τυχαία(;) κάθησε απέναντί μου στο τραπέζι και έτρωγε σεμνά και ταπεινά τη μπριζόλα της ενώ εγώ έτρωγα αυτήν με τα μάτια, γευόμουν το κρύσταλλο της φωνής της και ξεδιψούσα με το χαμόγελό της.
Μου προκαλούσε το λίγωμα του παιδιού, την αμηχανία του έφηβου, τον πόθο του τριαντάρη.
Ε, τι κι αν κρύβονταν τώρα κάτω από το τραπέζι, μ’ αυτές τις γάμπες εγώ θα κάνω παιδιά.

Στόχος που αποδείχτηκε πολύ δύσκολος. Περιπλανώμενος στα Αιγαία λόγω δουλειάς, μόνιμος κάτοικος Αθηνών αποξενωμένος για πολλά χρόνια από τη Θεσσαλονίκη, έντεκα και κάτι χρόνια μεγαλύτερος, οι μνηστήρες στην …Ιθάκη πολλοί, οι ελπίδες λιγοστές αλλά πεθαίνουν τελευταίες.
Για ενάμισυ χρόνο χρησιμοποίησα ό,τι όπλο υπάρχει στο ‘οπλοστάσιο πυρομαχικών αγάπης’.
Οι Σύλλογοι Ανθοπωλών Αθηνών και Θεσσαλονίκης θα έπρεπε να με κάνουν επίτιμο μέλος τους, ο συγγραφικός μου οίστρος ανέβηκε στα Ιμαλάια, τα ΕΛΤΑ σκέφτηκαν να με κάνουν γραμματόσημο, τιμής ένεκεν για τον τζίρο που τους έκανα, ο ΟΤΕ ξεσάλωσε, ο Κρις ντε Μπεργκ, με τα ροκ αγαπησιάρικά του, πολιορκητικός κριός που βρόνταγε ανελέητα το κάστρο της καρδιάς της, ε, χρειάστηκαν και μερικές έκτακτες άδειες προς Θεσσαλονίκη για επίδειξη του ‘πώς βροντούν τα …κανόνια του Πολεμικού Ναυτικού’, ήρθε κι έδεσε το γλύκισμα.
Αφού, περιπολώντας στα θαλάσσια σύνορα, έναν δύσκολο χειμώνα, έγινα ακόμα και ποιητής για χάρη της γράφοντας, μεταξύ άλλων:

Είναι στιγμές που στη φουρτούνα του μυαλού μου,
μικρός Μεγαλέξαντρος
ρωτώ περαστικά καράβια,
ζεί η γοργόνα μου;

Μ΄αυτά και μ’ αυτά, ‘έγειρε’ κατά εδώ η δύσκολη. Την έπεισα, μάλιστα, να κατεβεί -κρυφά- στην Αθήνα για δυό μέρες οπότε αμέσως την πήρα να κυνηγηθούμε ρομαντικά στα λουλουδάτα λιβάδια των παρυφών της Αττικής γής, κατά πώς πράττουν οι σοβαρά ερωτευμένοι. Για να διαπιστώσουμε κι οι δυό, μετά το αγαπησιάρικο κυνηγητό΄, σε σλόου μότιον όπως δείχνουν στο σινεμά, ότι είχε τουμπανιάσει από αλλεργία στις ρομαντικές παπαρούνες οπότε αρχίσαμε να κυνηγάμε τον χρόνο για έγκαιρη άφιξη στο Σισμανόγλειο! Στράφι η ρομάντζα!
Με το ‘γλυκό’, όμως, δεμένο πιά, με τις αντιρρήσεις των δικών της γλυκαμένες κι αυτές, 25 Ιουνίου του ’85, κατέπλευσα με την ηρωική Ναρκοθέτιδα ΑΚΤΙΟΝ, και τέσσερα Ναρκαλιευτικά από πίσω, στη γενέθλια πόλη μου. Επιστρέφοντας στον Ναύσταθμο, θα παρέδιδα τα καθήκοντα του Κυβερνήτη, έτσι σκέφτηκα την αποχαιρετιστήρια μικρογιορτή προς το πλήρωμα να την κάνω την τελευταία ημέρα πριν φύγω από τη Θεσσαλονίκη.
Κάλεσα και τους γονείς μου που μέχρι τότε δεν είχαν την ευκαιρία να δουν πολεμικό πλοίο και, τέλος, κάλεσα και τους δικούς της μπας και ανεβάσω τις μετοχές μου προς αυτούς με τα ‘κυβερνητιλίκια’ μου!
Γέμισε η Γέφυρα του πλοίου με τα καλούδια της Θεσσαλονίκης. Σουτζουκάκια απ’ τον Ρογκότη, σπανακοτυροπιτάκια Αργυρόπουλου, σουβλάκια, κρασιά, ούζα, μεζεκλίκια, μουσικό μπαγκράουντ -Κρις ντε Μπεργκ, τι άλλο;-, όλο το πλήρωμα του ΑΚΤΙΟΝ παρόν και πολλοί από τα τέσσερα Ναρκαλιευτικά που το συνόδευαν.
Αφού ήπιαμε, γελάσαμε, κρυφοκαμάρωναν οι γονείς (έλαμπε το πρόσωπο του πατέρα μου), εντυπωσιάστηκε η πεθερά και πείστηκε ο πεθερός ότι ήμουν σοβαρός άνθρωπος για να ανεχθεί τυχόν απώλεια της κόρης, ήρθε η ώρα να εκφωνήσω τον αποχαιρετιστήριο λόγο μου στο πλήρωμα.
Αφού τους ευχαρίστησα όλους για τη συνεργασία και την απόδοσή τους, μίλησε η καρδιά μου και είπε: «Ειλικρινά, παραδίδοντας το πλοίο αισθάνομαι ότι χωρίζομαι από την οικογένειά μου γιατί έτσι ένοιωσα με όλους σας, ακόμα και με το γέρικο αυτό σκαρί, στα εύκολα και στα δύσκολα που περάσαμε μαζί για έναν χρόνο.»
Μετά ζήτησα να βγεί μπροστά ο παλιότερος Ναύτης του πλοίου, και συνέχισα:
«Κλείνοντας αναπόφευκτα τον κύκλο αυτής της οικογένειας, σκέφτηκα ότι, δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή από αυτή για να θεμελιώσω μια νέα και μόνιμη. Γι αυτό, σε παρακαλώ να περάσεις αυτό το δαχτυλίδι στην Νανά και αυτό σ’ εμένα για να στεριώσει η νέα οικογένειά μου για πάντα».
Ο Ναυτάκος έκπληκτος, και ψιλοτρεμαμενος από το αναπάντεχο, μας πέρασε τις βέρες, η Νανά πιό έκπληκτη, εμβρόντητη μεν, χαρούμενη δε. Ωραία!
Δια του αιφνιδιασμού των πάντων, Νενικήκαμεν!
Το …κάστρο ισοπεδώθηκε, η πεθερά κοντολιποθύμησε, η μάνα κορδονόταν, ο πατέρας φανεροκαμάρωνε, ο πεθερός το πήρε απόφαση και άνοιξε την αγκαλιά του και τα ναρκαλιευτικά ξεσήκωναν τη Θεσσαλονίκη με τις μπουρούδες τους να ηχούν αυθορμήτως τα χαρμόσυνα.
Κι εγώ να βλέπω τα μάτια της να χαμογελούν, να φωτίζουν τη Δύση σα να ξημέρωνε ξανά, να μοιράζει και να μοιράζεται χειραψίες και φιλιά, συχαρίκια και ευχές.
Στις δυό του Μάρτη ’86 παντρευτήκαμε. Το ίδιο βράδυ φυτεύτηκε το πρώτο μας παιδί, ο γιός!
Εγώ το ‘πα. Μ’ αυτές τις γάμπες θα κάνω παιδιά…

………..

Στο σήμερα και πάλι:
Θες η μέρα, θες η κακή μου τύχη, θες ο νόμος του Μέρφυ, ΟΛΑ τα δελτία είχαν, στα πρώτα θέματα, προβλήματα της …’τρίτης ηλικίας’! Ε, όχι και τρίτης ακόμα! Άι σιχτήρ!
Στο τσακ ήμουν για έξτρα δόση αντιυπερτασικών, όταν φάνηκαν στα σκαλιά, καθώς κατέβαινε, πρώτα οι γάμπες της.
Ώπα! Συναγερμός επιφανείας! Συναγερμός επιφανείας! Κουδούνια βαρούν στ’ αυτιά μου και μια διακριτική καρδιακή ταχυαρρυθμία συνοδευόμενη από αίσθημα λιγώματος σαν κι αυτό που πρωτονοιώθει κανείς όταν ακουμπά για πρώτη φορά το πόδι του στο πόδι της συμμαθήτριας στην Πρώτη Δημοτικού.

Τι κι αν σηκώνεται η κοπέλα στο λεωφορείο για να καθήσω, τι κι αν το άσπρο μουστάκι στον καθρέφτη προσπαθεί να μου σπάσει το ηθικό, τι κι αν οι κρόταφοι παραγκριζάρησαν, τι κι αν οι ρυτίδες παραβάθυναν, εγώ βλέπω τις γάμπες της, κολυμπάω στα μάτια της, μεθάω με τη φωνή της και εξακολουθώ να νοιώθω

το λίγωμα του παιδιού, την αμηχανία του έφηβου, τον πόθο του τριαντάρη.

Nα ‘ναι καλά και Χρόνια της Πολλά, της Αναστασίας μου.
Της Φαρμακολύτριάς μου!(που όσο μεγαλώνει τόσο και ομορφαίνει. Πώς το καταφέρνει ρε γαμώ το;)

Αναρτηθηκε από Κωστής Γκορτζής στις 6:32 μ.μ.

ΣΧΟΛΙΑ

mpampakis είπε…
Να την χαίρεσαι βρε, και να σε (σας) χαίρεται κι αυτή. :^)Προς στιγμήν μπερδεύτηκα με τον Κρις ντς Μπεργκ μην τυχόν ήμουνα σε λαθος μπλογκ, αλλά είδα ότι υπάρχει ιστορία με οδοντίατρο οπότε ησύχασα! ;^p
19/12/07 3:21 μ.μ.
anagennimeni είπε… Να τη χαίρεσαι, Κωστή. 🙂 Είσαι τυχερός που νιώθεις πάντα όπως την πρώτη στιγμή που την είδες. 😉 Αυτό θα πει αγάπη! 🙂
19/12/07 3:35 μ.μ.
αθεόφοβος είπε… Ως ομοιοπαθής λάτρης των ωραίων γαμπών και υποκύψας παρομοίως εις την γοητείαν τους, αναγκάστηκα να τις παντρευτώ και εγώ δια να αποκτήσω και το υπόλοιπον άνωθεν αυτών μέρος, πρό αμνημονεύτων χρόνων, άρτι μετατεθείς ως έφεδρος από τα ναρκαλιευτικά εις υπηρεσίαν ξηράς.
Ούτω πως επετεύχθη και η διείσδυσις εντός των γαμπών με θριαμβευτικόν αποτέλεσμα την απόκτησιν μίας κοράκλας δια την οποίαν αι γάμπαι και ημείς είμεθα έμπλεοι υπερηφανείας.
Ευχόμεθα εκ βάθους καρδίας τα καλύτερα εις την υμετέραν Αναστασίαν και ευτυχώς αι γάμπαι, παρά την ατιμον φθοράν του υπολοίπου σώματος υπό του πανδαμάτορος χρόνου είναι το μέρος του σώματος που παραμένει αναλλοίωτον μέχρι βαθέως γήρατος!
19/12/07 4:42 μ.μ.
krotkaya είπε… αααα! χρονια πολλά και χαρούμενα!
ξέχασες να πεις πως μεταξύ των άλλων προσόντων της έχει και περισσή υπομονή και ανεκτικότητα!

:ΡΡΡΡΡΡΡ

19/12/07 4:45 μ.μ.
confused είπε…Σου είχε ξεφύγει ένα publish πριν καμιά εβδομάδα και το είχε πιάσει ο reader και το είχα διαβάσει τότε. Να τη χαίρεσαι και να είστε πάντα ευτυχισμένοι και πάντα να σου δίνει έμπνευση (όπως εμπνευσμένο είναι αυτό το κείμενο) 🙂
19/12/07 5:47 μ.μ.
Μπαμπάκη, μη θίγεις τα …ιερά και όσια της οικογένειας!!!
Για τους οδντίατρους πες ό,τι θες!!! :-)Αναγεννημένη, ευχαριστώ, έτσι νοιώθω κι εγώ τη σημασία! 🙂

Αθεόφοβε, δεν είναι τυχαίο με ποιούς ταιριάζουμε στα μπλόγκς…
Και τα μάτια, δεν αλλάζουν…
Και τα υπόλοιπα ρε γαμώ το αλλάζουν πιο αργά απ’ τα δικά μας… 🙂

Κροτοπειραχτήρι, αν έγραφα ΟΛΑ τα προσόντα θα έπρεπε να γράψω …εγκυκλοπαίδεια. Τα δικά μου, εννοείται…!!! 🙂

Confused, όπως βλέπεις στην ανάρτηση, το έγραψα στις 9-12 (…) και δεν κρατήθηκα μέχρι τις 22 (είχα και την κόρη να με πιέζει!), ευχαριστώ για τις ευχές. 🙂

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

19/12/07 6:13 μ.μ.
Composition Doll είπε…
Εγώ τώρα, ως φίλη και των δύο, που τους έχω δει και τους δύο μαζί, οφείλω να συμπληρώσω το εξής.Μη νομίζετε πως μόνο ο ναυαρχούκος λειώνει σαν παγωτό ξυλάκι μεσημέρι Δεκαπενταύγουστου για την καλή του. Τα ίδια και χειρότερα, μπορώ να πω, παθαίνει και αυτή στη θέα του λευκού του μύστακος.

Και είναι μια αηδία να τους βλέπεις να γλυκοκοιτάζονται, σας διαβεβαιώ! Για να μην σας (ξανα)πώ και το άλλο: ήρθαν, τάχα μου, να με δουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου και με χαρτζιλίκωσε ο ναύαρχος να πάω σινεμά, για να τους αφήσω το πεδίο βολής ελεύθερο!

Και για να σοβαρευτούμε και λίγο, τους κρεμάω από ένα σκόρδο και μια χάντρα θαλασσιά για να μη ματιάσει κανείς τη βαθιά τους αγάπη που κρατάει χρόνια και που θα κρατάει ακόμα κι όταν η κολώνια του τραγουδιού θα έχει ξεθυμάνει.

Κωστή μου, να χαίρεσαι τη Νανούκα σου και να είστε πάντα μαζί, «δυνατοί, ενωμένοι κι ωραίοι», όπως σας γνώρισα και σας καμαρώνω.

Σας αγκαλιάζω σφιχτά και σας φιλώ!

19/12/07 10:28 μ.μ.
Εμ, σε τέτοιο ξενοδοχείο που πήγες να μείνεις… και ο Άγιος Βησσαρίων θα έλειωνε!
Φιλί! :-0
19/12/07 10:46 μ.μ.
Καλημέρα μας…
Βρε-βρε τι διαβάζουν τα μάτια μου!!!!
…και καλά ότι λόγω τριημέρου το ανέβασες από τώρα ε?…όχι ότι δεν κρατιώσουνα δηλαδίς!!!
:- )))))))…σαν θάλασσα η αγάπη σας…
…απέραντη να μείνει…
…και φάρους στις κακοτοπιές…
…ο Ποσειδών να στήνει…

(πρέπει να πάρω το τρομερό μου ύφος(τρομάρα μου) και να πάω να διαπραγματευτώ επιταγές με έναν πελάτη-βόδι τώρα……αλλά επιφυλάσομαι για στιχάκια αργότερα)

20/12/07 9:10 π.μ.
  Dralion είπε…
Χρονια της πολλα Καπετανιε, να την χαιρεσαι.
Ευχομαι να περασετε ακομα πολλα πολλα χρονια, μαζι κι ευτυχισμενοι.Μην σκοτιζεσαι για τα ξεπεταρουδια στο λεωφορειο. Και λοιπον τι εγινε που εχεις αυτην την ηλικια; Νομιζεις οτι μονο η Καθαροαιμη ομορφαινει με τα χρονια; 😉

20/12/07 1:03 μ.μ.
An-Lu είπε…
Χίλιες ευχές για τις γάμπες της ζωής σου!
Πάντα γλυκιές χαρές για την οικογένειά σας!(Όσο για το μουστάκι, αν και άσπρο, σου ΑΦΑΙΡΕΙ χρόνια διότι σε φωτίζει)

20/12/07 3:10 μ.μ.
Α, εσύ καπετάνιε είσαι καταδικασμένος σε ισόβιο έρωτα. Και όταν λέμε ισόβιο, εννοούμε ισόβιο!
Να ζήσει το κουρίτ’ς!
20/12/07 4:00 μ.μ.
α, ο ναύτης-κουμπάρος πήρε καμιάν άδεια άγραφη;
20/12/07 5:36 μ.μ.
Μαράκι είπε…
Είναι ο αέρας της Σαλονίκης που την ομορφαίνει….αυτός που στερούμε εδώ στην Αθήνα πια.
Να τη χαίρεσαι!!
20/12/07 8:38 μ.μ.
Πίθηξ, ο ποιητικός σου οίστρος πολύ ανεβασμένος είναι… :-))Καπεταν Δρακολέοντα, να ‘σαι καλά για τις ευχές σου. Αντεύχομαι, άμποτε, ένα …καλό λιμάνι σαν το δικό μου!

21/12/07 9:15 π.μ.
Γοργόνα μας, ευχαριστούμε.
(Λες να με …φωτίζει; Γι αυτό σ’ όλες τις φωτογραφίες …καίγομαι; :-)))Μαντρόσκυλε, ‘εις θάνατον δια …γαμπισμού! :-))))

Μαράκι, ναι, αλλά ομορφαίνεις τον αέρα της! :-))

21/12/07 9:19 π.μ.
…σε καναπέ αναπαυτικό…
…άραξε το ναυτάκι…
…και με περίσια μαστοριά…
…χάιδευε το μουστάκι……ήταν πολύ αμέριμνος…
…τον γέμιζε η παρέα…
…μα σύντομα μια συνάντηση…
…θ’απόβαινε «μοιραία»…

…δύο χωριά ενώθηκαν…
…Αμυγδαλιές κι Αηδώνια…
…κι έβγαλαν για τον ναύτη μας…
…το θυληκό του αιώνα…

…πρώτα είδε τις γάμπες τις…
…και έχασε το νου του…
…έγιναν μέσ’τον κόσμο του…
…πυξίδες του μυαλού του…

…οι φίλοι του τον έβλεπαν…
…σιγά-σιγά ν’ασπρίζει…
…κι ας προσπαθούσε αδιάφορα…
…τραγούδια να σφυρίζει…

…μεσ’τα πελάγη γύριζε…
…μα που να βρει «λιμάνι»…
…μεσ’το μυαλό του γύριζαν…
…του θυληκού τα κάλη…

…οι λουλουδάδες γλένταγαν…
…οι τζίροι ανεβήκαν…
…υμνούσανε τον ναυτικό…
…που στη δουλειά τους βρήκαν…

…στρατηγικές του ναυτικού…
…εφάρμοζε ο δόλιος…
…γιατί του βγήκε θυληκό…
…πιο δύσκολο από στόλος…

…συνεχίζεται…
….συνεχίζεται…

21/12/07 12:56 μ.μ.
Το φαντάζομαι ήδη με μουσική ΠετροΛούκα στο επόμενο πανηγύρι στ’ Αηδόνια.
Τύφλα να ‘χει ο Σουρής! :-))
21/12/07 2:19 μ.μ.
…πω-πω με τιμά η παρομοίωση……μιας κι ήπια τα ουίσκια μου…
…λέω να συνεχίσω…
…κι όλο το ποίημα που άρχισα…
…στην μέση να μην αφήσω…

«…στρατηγικές του ναυτικού…
…εφάρμοζε ο δόλιος…
…γιατί του βγήκε θυληκό…
…πιο δύσκολο από στόλος…»

…κάμποσους μήνες κράτησε…
…η ερωτοπολιορκία…
…την έπαιζε μπάλα από παντού…
…ΕΛΤΑ κι ανθοπωλεία..

…και όταν εβρισκόντουσαν…
…βαρούσαν οι καμπάνες…
…έμοιαζαν νεροπίστολα…
…των κανονιών οι κάνες…

…είδε κι απόειδε η μικράν…
…μπλέχτηκε μεσ’τον έρω…
…όχι ότι δεν τό’θελε…
…μαζί του και στην Λέρο…

…και από τότε πέρασαν…
…23 χρόνια…(δεν «έδενε» το 24)
…πάντα καλά ήταν μαζί…
…με ήλιο και με χιόνια…

Πάντα να είσαστε καλά,
με υγεία και με γέλια,
να ζείτε την αγάπη σας,
και νά’στε μεσ’τα μέλια!!!

;-))))))))

21/12/07 4:22 μ.μ.
Ανάσκελος!!!!! :-))))
21/12/07 4:37 μ.μ.
tsouchtra είπε…
Και η δική μας έχει ωραίες γάμπες αλλά δεν κα΄νουμε έτσι….
Να τη χαίρεσαι Κωστή…αξίζει και όσοι τη γνωρίζουμε διαβάσαμε με άλλον οφθαλμό την ωδη πρός Αναστασία..πολλά φιλιά
21/12/07 6:42 μ.μ.
Φιλιά, επίσης, …με γλώσσα!
Όχι σε σένα βεβαίως….!!!! :-)))
21/12/07 8:55 μ.μ.
Nα είσαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.Αναρωτιέμαι, δε σου ‘χει μπεί η ιδέα να κόψεις το …μουστάκι;

21/12/07 9:53 μ.μ.
industrialdaisies είπε…
Εγώ Κωστή είχα την τύχη να μου χαρίσει το πρώτο μου έμφραγμα η φωνή του. Χρόνια μετά συνεχίζει να μου χαρίζει απλόχερα εμφράγματα με 1000 πράγματα, κάνοντάς μς αιωνίως ευτυχισμένη (αφού γλίτωσα την εντατική καλά πάμε).Τρελαίνομαι να ακούω για παθιασμένους και αμετανόητους έρωτες!Να χαίρεσαι τη Νανά (και τις γάμπες της) είς τους αιώνας των αιωνων αμήν.

Σας φιλώ.Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς.

22/12/07 3:12 π.μ.
dodos είπε…
Να χαίρεσαι την γλυκειά σου φαρμακολύτρια και να συνεχίζετε το ίδιο ερωτευμένοι μέχρι τα βαθιά σας γεράματα- τότε που πιά δεν θα χρειάζεσαι οδοντίατρο! ;-]
22/12/07 9:30 π.μ.
Σχολιαστή μου, το έκοψα άπαξ αλλά ο καθρέφτης μου δεν με αναγνώριζε. Το παλεύω, πάντως, …κοντοκουρεύοντάς το. Αν, όμως, ξανασηκωθεί κανένας παίδαρος για να καθήσω στο λεωφορείο, ε, θα πάει άπαιχτο!!! :-))Μαργαρίτα, φαντάζομαι τι θα έχει πα΄θει κι αυτός… :-)))

Ντόντο …άψογος.
Συζητούσαν που λες δυό γεροαπόστρατοι -καλή ώρα-:
– Θυμάσαι Μήτσο που στη Σχολή που είμασταν κλεισμένοι τέσσερα χρόνια μας έβαζαν μαζί με την κανέλλα στο ρυζόγαλο και εκείνη τη σκόνη για να μη μας …σηκώνεται;
– Κάτι θυμάμαι, τώρα που το λες…
-Ε, ρε σύ Μήτσο, εμένα τώρα έχει αρχίσει και με πιάνει! :-)))

22/12/07 5:10 μ.μ.
Rodia είπε…
Χρόνια Πολλά και πολύ χαρούμενα, όπως ακριβώς μέχρι σήμερα!:-))
πολλά φιλάκια σμουτς!
(τυχεράκια)
23/12/07 12:53 π.μ.
Herinna είπε…
Να σ’ έχει ο θεός καλά που τιμάς τις γάμπες της ζωής σου κι αυτή εσένα.
Χθες βράδυ στο Σύνταγμα σε οικογενειακή έξοδο (ξανάδεσε το γλυκό της οικογένειας το τελευταίο εξάμηνο), το Αμερικανάκι είχε πέσει τ’ ανάσκελα, κοιτάζοντας τις γάμπες νεαρής καλονής που με γυρισμένη την πλάτη χάζευε κάτι καλλιτέχνες του δρόμου. Όταν η νεαρά γύρισε το πρόσωπο, διαπίστωσε πως πρόκειται για την κόρη του και είπε, (αμ γι’ αυτό, έχει τα πόδια σου το παιδί κι αναρωτιόμουν τι μου θυμίζουν αυτά τα πόδια…). Τώρα αντί να του ρίξω εγώ καμιά μπάφλα που δεν αναγνώρισε το παιδί του από την πλάτη, του είπα κι ευχαριστώ ας όψονται οι μέρες αλλά του την έχω στημένη. θα τον μπάσω σε λεωφορείο να φάει κι αυτός την κρυάδα για να μάθει.
Καλές γιορτές Κωστή μου να περάσετε υπέροχα κι ερωτευμένα στους αιώνες των αιώνων, αμήν. Συναγερμός επιφανείας ε; Για κάτσε να βαρέσω τη μπουρού…
23/12/07 6:34 π.μ.
Ευχές και φιλιά Ροδιά μου!Ελένη, χαίρομαι για τα φετινά σας Χριστούγεννα… (και για το ότι οι όμορφες γάμπες πληθύνονται…!) :-)))

23/12/07 2:11 μ.μ.
DIONYSOS είπε…
Με συγκίνησε η εξομολόγησή σας, θύμιζε κάτι από Καζαντζάκη. Ετσι είναι οι καλοί καπεταναίοι ξέρουν από καλά λιμάνια.Αλλωστε έχω και γω να αφηγηθώ κατορθώματα από την πύλη 4 του ένδοξου λιμανιού 80-83 να μην μπερδευόμεθα.Αχ τα πόδια, άστα κεί…
24/12/07 1:23 π.μ.
Ώστε το… ρομάντζο έκρυβε ένα… έπος!!!!!Να τη χαίρεσαι εσύ και όλη η αγαπημένη σου οικογένεια, να ζήσετε ευτυχισμένοι με πολλές πολλές νέες γενεές σας, που θα πλουτίζουν με τη σειρά τους ζαχαροπλάστες, ανθοπώλες, ταχυδρόμους και τηλεκομοπροβάιντερς :-))

24/12/07 4:07 μ.μ.
Διονύση, να ‘σαι καλά! :-)Μαυροπρόβατε, αντευχόμαστε! Είδες τη συνεισφορά μας στην οικονομία, ε; 🙂

26/12/07 6:31 μ.μ.
eli είπε…
Ξέρω πως έχει περάσει πολύς καιρός από την ανάρτηση αυτού του post, αλλά αυτή τη φορά (γιατί σας έχω διαβάσει πολλές) δεν κρατιέμαι να μην σας γράψω κάτι:
Ότι έχω ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο λες και όλα αυτά τα έγραψαν για μένα. Και μια γλύκα που μου προσφέρουν σχεδόν πάντα τα κείμενά σας. Βλέποντας και τη φωτογραφία σας, θα πω ότι δεν θα μπορούσα να σας φανταστώ αλλιώς. Ένας γλυκύτατος, όμορφος άνθρωπος, με μάτια και χαμόγελο που λάμπουν.
Είμαι 25 χρόνων και σας ευχαριστώ πολύ γι’αυτό το χαμόγελο που ζωγραφίζετε στο πρόσωπό μου. Εύχομαι να είστε γερός και πάντα ευτυχισμένος με την οικογένειά σας, γιατί νιώθω ότι σας αξίζει.
Α! και να μ’αγαπήσει και μένα κάποιος τόοοσο στη ζωή μου…γιατί ζήλεψα!!
🙂
19/2/09 7:31 μ.μ.
Eli, κι εγώ άργησα να ξαναδιαβάσω τα κείμενα αλλά νοιώθω ότι πρέπει να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια. Και από τα λίγα λόγια σου καταλαβαίνω ότι η …ευχή σου για σένα είναι πολύ εύκολο να ευοδοθεί.
Χαμόγελο! 🙂
20/3/09 12:56 π.μ.
eli είπε…
και από μένα! 🙂
24/3/09 11:51 π.μ.
Το Μώλυ είπε…
Κύριε Γκορτζή,ΧΑΙΡΕ!

Μόλις έφθασα εδώ από την «Καλύβα». Αυτό ήταν το πρώτο ποστ σας που διάβασα, γιατί τη Μάνα μου τη λένε Αναστασία και ήθελα να δω ποια είναι αυτή η «Φαρμακο_λύτρια», που δεν την ήξερα και μου κέντρισε το ενδιαφέρον ως …»Μώλυ»- αντίδοτο κατά μαγείας.

Έτσι, βρέθηκα να διαβάζω για αντίστοιχα με δικά μου γεγονότα και συναισθήματα, στην Θεσσαλονίκη. Παντρεύτηκα κι εγώ Θεσσαλονικιά, κάναμε γιο, το 77, στο «Λητώ» της Βασ. Όλγας, (τώρα, κάτι άλλο είναι εκεί), έζησα χρόνια εκεί και αγάπησα την πόλη πιο πολύ από την πρώην, πλέον, γυναίκα μου, αλλά και τον γιο μου, αφού, μένοντας όλοι Αθήνα, πια, μόνο εγώ νοσταλγώ τις βόλτες στην παραλία, το «Sante», το «Μικρό Καφέ» και τον «Θερμαίκό», τα σουτζουκάκια του Ρογκότη που λες, τα γαλακτομπούρεκα του Αναγνωστόπουλου και όλους αυτούς τους φίλους που τα ζήσαμε αυτά, κάποτε.

ΤΑΥΤΙΣΗ-> ΣΥΝ_ΠΑΘΕΙΑ => ΣΥΝ_ΚΙΝΗΣΗ…

Έχουμε πάνω κάτω και την ίδια ηλικία, όποτε συν_τονίστηκα και ψιλο- αυτόματα στο θέμα τής νεαράς ύπαρξης στο λεωφορείο, αντιλαμβανόμενος και τα περί μύστακος. Ειδικά, όταν τα τελευταία λέγονται από στρατιωτικό.

Μου άρεσε, πρώτα απ’ όλα, το γράψιμό σας και η «αφήγησή» σας, -που λένε και οι νυν κουλτουριάρηδες. «Βρέθηκα» εκεί που περιγράφετε. Γούσταρα, δε, πολύ, που χρησιμοποιείτε σύγχρονους ιδιοματισμούς, (αυτό απο_δεικνύει ουσιαστικό δεσμό «δούναι και λαβείν» από τα παιδιά σας), και δεν θα ανακάλυπτα, μάλλον, ποτέ, την επαγγελματική σας ιδιότητα. Αν και παρατηρεί κανείς στο διάβα της ζωής του ότι, όλοι οι άνθρωποι της θάλασσας, (λόγω της αέναης στηριξής τους στην επιφάνεια μιας «συμπαγούς» ρευστότητας;), αρέσκονται να «εγκαταλείπουν» τον εαυτό τους, -σε ύπτια, μάλιστα, θέση, εμπιστοσύνης & παράδοσης-, πάνω σε ρεύματα, οπόταν και ρέουν προς την λογοτεχνία, ειδικά, και την Τέχνη, γενικότερα.

Μένω στο πρωτολευταίο υπέροχο σχόλιο της Έλης, που ήταν η κορύφωση της επιβράβευσης, το «γέρας», …γέρο μου, (ποιητική αδεία αυτό!), των σχολιαστών σου: «Α! και να μ’αγαπήσει και μένα κάποιος τόοοσο στη ζωή μου…γιατί ζήλεψα!!
:-)».

Θα βάλω ένα τραγούδι και τους στίχους του. Είναι ενός πολύ καλού μου Φίλου, Θεσσαλονικιού, -εκ …Βεροίας, όμως-, που, τελευταία, ζει κι αυτός «εις τας Αθήνας». Σας το αφιερώνω, γιατί χάρηκα, ειλικρινά, που σας e- γνώρισα, κύριε Γκορτζή.

(Συνεχίζεται)

22/8/11 4:07 μ.μ.
Το Μώλυ είπε…
«Η σπασμένη πολυθρόνα»Στίχοι & μουσική: …Paolo Paolini

Το ωραιότερο ταξίδι που ‘χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ’ στη μέση του χειμώνα

Έβλεπα έτσι από μπροστά μου να περνάνε
κάτι σπασμένοι ουρανοί με χελιδόνια
Κάτι κλαδιά να εξαπλώνονται σαν χρόνια
μέσ’ στην ομίχλη, το καραβάνι

Το ωραιότερο τραγούδι που ‘χω ακούσει
το είπε ένας ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ πριν πεθάνει:
“το πιο ωραίο,το πιο ωραίο,
το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι”

Έτσι ταξίδεψα μακριά στην Ισπανία
ένα απόγευμα, που είχε λιακάδα
Όλη η Μεσόγειος μια παραλία
μία κυρία περπατάει στη Γρανάδα

Τα μαλλιά της είναι άσπρα, το μαντήλι
είναι λευκό, μα η ματιά της είναι μαύρη
Από μικρό παιδί το γιο της είχε στείλει
στο μέρος που μουγκρίζουνε οι ταύροι

Παραπατάει ο ταυρομάχος στην αρένα
αλλά και ο ταύρος τώρα πια παραπατάει
Μπρος στα ρουθούνια του λιβάδια ανθισμένα
το πλήθος όρθιο, χειροκροτάει

Μέσ’ στην αρένα που μαζεύτηκαν τα πλήθη
να ξαναδούν απ’ την αρχή το ίδιο τέλος
ένα κορίτσι ακονίζει με το νύχι
πίσω απ’ την πλάτη μας του έρωτα το βέλος

Ο ταυρομάχος παίρνει φόρα και χτυπάει
όλοι νομίζουν ότι ζουν σε παραμύθι
Αυτή ακίνητη στα μάτια τον κοιτάει
τη χαιρετάει, θα τον πετύχει

Το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας
θα εξημερώσει αυτή τη νύχτα άλλο ένα κτήνος
ποιας Ισπανίας ουρανός και ποιας Ελλάδας;
Σε πολυθρόνα σαν κι αυτή τώρα ίσως κάθεται και ‘κείνος

Και βλέπει από μπροστά του να περνάει
το καραβάνι που ξεκίνησε και πάλι
Αυτό το βέλος απ’ την καρδιά του
ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να το βγάλει

Το ωραιότερο ταξίδι που ‘χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ’ στη μέση…
…μέσ’ στη μέση του χειμώνα

ΓΕΙΑ + ΧΑΡΑ!!!

22/8/11 4:08 μ.μ.
Πολύ πολύ καθυστερημένα, περιδιαβαίνοντας το αρχείο, διάβασα το σχόλιο. Χαίρομαι ιδιαίτερα από τη διαπίστωση ότι τα απλά ανθρώπινα συναισθήματά μας αγγίζουν ίδιες χορδές σε ανθρώπους που σταυρώνουν την πλώρη μας στα διαδικτυακά κύματα…
Και ευχαριστώ για το πανέμορφο τραγούδι.
15/12/11 1:15 μ.μ.

Το χάσμα γενεών

30 Μαρτίου 2006

 

«Μπαμπά αύριο έχουμε Έκθεση!»
«Μπράβο, τι θα εκθέσετε;»
«Μπαμπά άσε τ’ αστεία, το θέμα είναι Το χάσμα των γενεών και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι. Τι είναι χάσμα γενεών;»
Έλα μου ντε, σκέφτηκα.
«Λοιπόν», αποφάνθηκα. «Για σκέψου λίγο, μην και είναι ο διαφορετικός τρόπος που αντιλαμβάνεται η γενιά μου, ας πούμε, τα πράγματα από την δική σου, ας υποθέσουμε, γενιά;»
«Και γιατί η δικιά σου γενιά αντιλαμβάνεται διαφορετικά απ’ ό,τι η δική μου τα πράγματα;»
«Γιατί η δικιά μου γενιά μεγάλωσε σ’ ένα περιβάλλον με διαφορετικά κοινωνικά δεδομένα και έχει τελείως διαφορετικές εμπειρίες απ’ ότι η δικιά σου.»
«Δηλαδή;»
«Δηλαδή να, πάρε παράδειγμα τις πολιτικές μας πεποιθήσεις. Οι της γενιάς μου διαμορφώθηκαν από πολιτικούς όπως ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης, ο …»
«Σιγά, για να καταλάβω, κι εμείς Καραμανλή, Παπανδρέου και Μητσοτάκη έχουμε, ποια είναι η διαφορά;»
«Εντάξει, δεν είναι και το καλύτερο παράδειγμα. Σβήσ’ το. Και, κοίτα να δεις, άσε τα πολιτικά, μικρή είσαι ακόμα, πάρε για παράδειγμα τους ανθρώπους που διαμορφώνουν, αλλά και λένε ότι εκπροσωπούν, την κοινή γνώμη, τους δημοσιογράφους. Εμείς μεγαλώσαμε με τον Καψή, με τον Πρετεντέρη, με τον Ζούλα, με τους Διακογιάννη και Τσώχο στ’ αθλητικά, με…»
«Εεεε! Κι εμείς Καψήδες, Πρετεντέρη, Ζούλα και Διακογιάννη και Τσώχο έχουμε. Χάσμα δεν βλέπω και θα την πατήσω στην Έκθεση αύριο!»
Πάνω που άρχισα να απογοητεύομαι, άστραψε η ιδέα στο μυαλό μου. Μουσική!
«Τι ακούς τόση ώρα που μιλάμε μ’ αυτά τ’ ακουστικά που θα σε κουφάνουν μια μέρα γιατί δεν ακούτε τους μεγαλύτερους…;»
«Ακούω τη Βίσση στο καινούριο της Γιουροβίζιον»
Ωχ! Να πάρει, ξανασκέφτηκα. Τι της λες τώρα; Κι εμείς τη Βίσση απ’ τη Γιουροβίζιον τη γνωρίσαμε πριν τριάντα χρόνια…,
« ναι, αλλά, εμείς μεγαλώσαμε κυρίως με Καζαντζίδη, Νικολόπουλο. Νταλάρα, Σαββόπουλο, Κόκοτα, Μπιθικώτση, Μενιδιάτη, Παπακωνσταντίνου, τον άλλον με τα ψηλά ρεβέρ, μη σου πω Διονυσίου…»
«Ε, και; Με τους ίδιους μεγαλώνουμε κι εμείς, πού είναι η διαφορά; Στον Διονυσίου…; Σιγά! Εμείς έχουμε τρεις Διονυσίου τώρα!»
Ωχ! Ξανά, δίκιο έχει το παιδί, λάθος παράδειγμα. Ξέχασα ότι στην Ελλάδα –λόγω προβλημάτων στο Ασφαλιστικό- οι καλλιτέχνες (και οι πολιτικοί και οι γιατροί και οι δικηγόροι και και…) δεν βγαίνουν ποτέ στη σύνταξη, βάλε ότι και οι γιοι και οι κόρες πρέπει να συνεχίσουν οπωσδήποτε αυτό που κάνει ο μπαμπάς, ε, μπαζώθηκε το …χάσμα, ας πιάσουμε το …εξωτερικό.
«Εντάξει ρε παιδί μου, σβήσ’ το και αυτό, αλλά η γενιά μου ήταν ροκ. Απ’ τον Βασιλιά τον Έλβις, τους Λεντ Ζέπελιν μέχρι Μπλακ Σάμπαθ κι όποιον πάρει ο Χάρος!»
«Πού ζεις ρε πατέρα, αυτά ακούμε κι εμείς, Μαζί δεν πήγαμε δυο φορές στους Σκόρπιονς; Μια χαρά παιδιά είναι.»
«Τι παιδιά παιδί μου, αυτοί είναι μεγαλύτεροι από μένα! Θα μ’ αφήσεις να τεκμηριώσω το χάσμα τέλος πάντων;»
«Αν μ’ αφήσεις να πάω στους Ρόλινγκ Στόουνς…» μου είπε «ζουν αυτοί ακόμη;» ρώτησα και ξέμεινα και από μουσικά επιχειρήματα τεκμηρίωσης του χάσματος.
Οπότε, αλλάζουμε πεδίο.
«Πάρε το σινεμά, εμείς μεγαλώσαμε με την Αλίκη, με την Καρέζη με τον Κωνσταντίνου, με τον Βουτσά, με τον Λάκη Κομνηνό…»
«Ποιόν τον Παύλο Μελά που είδαμε προχθές στην τηλεόραση; Τι μου λες ρε μπαμπά, κι εγώ με την Αλίκη στο Ναυτικό μεγαλώνω, τριανταδύο φορές στα δεκάξι μου το είδα, και με την Καρέζη να φωνάζει Ναυσικάααα και με τον Βουτσά να κυνηγάει μια την Καραγιάννη και μια τη Χλόη Λιάσκου, και τον Βλάχο να κυνηγάει τη βουλευτίνα Ανουσάκη στις Καλαμιές να τη βιάσει, που είναι η διαφορά;»
«Δε σου είπα να βλέπεις μόνο τα ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ για ανηλίκους;;»
«Μην αλλάζεις θέμα μπαμπακουλικάκο μου» –πώς ρίχνονται οι μπαμπάδες ε;- « για το χάσμα γενεών λέγαμε και χάσμα δεν βρήκαμε»
«Βρε πουλάκι μου, ας πούμε η εμφάνιση. Φοράς κάτι μισακά χαμηλοκάβαλα παντελόνια καμπάνα…»
«Γιατί εσύ τι φορούσες στην ηλικία μου, να φέρω το άλμπουμ;»
«Ασ’ το κι αυτό καλύτερα»
‘Τα’ αφήνω κι αυτό. Ναι, αλλά αύριο με την Έκθεση τι θα γίνει;;»
«…..Λοιπόν, γράψε. Χάσμα γενεών είναι η ψευδαίσθηση κάθε γενιάς ότι είναι διαφορετική από την άλλη. Χρησιμοποιείται ως όρος όταν, για οποιονδήποτε λόγο δεν θέλουν οι γονείς να εξηγήσουν κάτι στα παιδιά τους και όταν τα παιδιά δεν θέλουν να εξηγήσουν κάτι στους γονείς τους.»
«Κατάλαβες;»
«Κατάλαβα, και ήδη νιώθω ένα χάσμα μέσα μου! Σμούτς!»

 

ΣΧΟΛΙΑ

At Fri Mar 31, 12:04:00 AM, Blogger Composition Doll said…
Τέλειο, τ έ λ ε ι ο, Τ Ε Λ Ε Ι Ο!
(και, βεβαίως, βιωμένο και από εμένα με τις δικές μου κοράκλες, προ ετών…)Διόρθωση, «μπαμπακουλικάκο»: η Καρέζη φώναζε «Αθηνάααααα». «Ναυσικάααα» έλεγε ο Παπαγιαννόπουλος!!!

πατ….πατ….πατ…. (μεταμεσονύκτιο)

At Fri Mar 31, 12:21:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…
C.D.μου χραπ, χραπ, χραπ (ουρά) και γλυκιά καληνύχτα. Δίκιο έχεις, δεν τα εμπέδωσε καλά η …κόρη!
At Fri Mar 31, 01:09:00 AM, Anonymous Κυκλοδίωκτον said…
Μήπως χάσμα γενεών να ‘ναι, το ακούσιο χάσιμο της σκυτάλης από την προηγούμενη γενιά, για να την παραλάβει η επόμενη;
At Fri Mar 31, 01:27:00 AM, Anonymous lykojohn said…
χαχαχαχα! απλά απολαυστατικότατο… δεν το είχα σκεφτεί πότε έτσι να πω την αλήθεια…
At Fri Mar 31, 02:39:00 AM, Blogger Krotkaya said…
Ημίαιμε, σ’ευχαριστώ πολύ, ειλικρινά. Με συγκίνησες για άλλη μια φορά… \
Μόνο που, παραφράζοντας το Γαλλιλαίο, θα σου πω, «και όμως, υπάρχει». Γιατί υπάρχει στα μυαλά μας. Πάντα οι καινούριοι, νιώθουν την ανάγκη να διαφοροποιηθολυν από μτους προηγούμενους. Ακόμα κι όταν δεν βοηθάνε οι εποχές.Ξέχασες όμως να πεις μερικά στοιχεία στην κόρη. Ξέχασες πχ ότι εσύ άρχισες να δουλεύεις πολύ νωρίς για να συμβάλλεις στο οικογενειακό εισόδημα, ενώ εγώ πολύ αργότερα και από τσαμπουκά για να σου αποδείξω πως μπορώ να ανεξαρτητοτποιηθώ, δηλ. να πληρώνω τα τσιγάρα μου και τον καφλε μου χωρίς το χαρτζηλίκι σου. ότι εγώ ήξερα τι είναι ιντερνετ και mp3 palyer στην ηλικία που εσύ θεωρούσες διασκέδαση μόνο το λούνα παρκ και το σινεμα. ότι η μαμά μου έπρεπε να εφευρίσκει δικαιολογίες και ψέματα για να συναντάει το μπαμπά μου στα 24 κι ενώ ήταν ήδη αρραβωνιασμένοι, ενώ εγώ είχα το θράσσος να σου κουβαλήσω το γκόμενο στα 19 στο σπίτι με το έτσι θέλω και στα 29 να συγκατοικώ μαζί του και να πηγαίνουμε και μαζί ταξιδάκι ως τετράδα άμα λάχει, και να λες κι ευχαριστώ από πάνω…
Κι όλα αυτά, χάρη στη δική σου γενιά.
Σ ευχαριστώ κυρίως γι αυτό.

At Fri Mar 31, 10:33:00 AM, Blogger Μαύρο πρόβατο said…
Φίλε ημίαιμε είσαι αξεπέραστος!!!!Τελικά, μεγάλο πράμα τα μπλογκς: αν δεν υπήρχαν, πού θα έγραφες (εσύ και πολλοί άλλοι) και πού θα σε διαβάζαμε;

Στο χώρο μου, υπάρχει μια τάση να δίνουν μεγάλη βάση στο «χάσμα» – παίζει δηλ. το γνωστό βιολί οτι οι νέοι είναι όλο και πιό άχρηστοι. Ετσι, ακούς πχ για τους τριτοετείς οτι είναι χειρότεροι από τους περισινούς, κι αυτό για έξι-εφτά χρόνια. Ρε θα είχαμε καταλήξει να έχουμε μουσκάρια στο αμφιθέατρο, τους λέω, αλλά δεν ακούω μουγγανητά ακόμα. Τίποτα οι συνάδελφοι…

At Fri Mar 31, 10:52:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…
Μαυροπρόβατέ μου, πίστεψέ με, καμμιά πρόθεση συγγραφικής καταξίωσης είχα ή έχω. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια που μου επιβεβαιώνουν ότι υπάρχουν κι άλλοι που τους αγγίζουν οι σκέψεις μου. Εδωπέρα βρέθηκα για το παλιοαεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης και έχω μείνει μ’ ανοικτό το στόμα από τον ανθρώπινο πλούτο που ανακάλυψα! Αυτό λέω και στην «καθαρόαιμή» μου, ότι τελικά δεν είμαστε και λίγοι εμείς οι «άλλοι» που δεν έχουμε γαϊδουροποιηθεί ακόμη.
Για τους νέους έχω να πω πολλά γιατί και από τα χέρια μου έχουν περάσει χιλιάδες (σε άλλο από το δικό σου πεδίο) και φτύνω την τηλεόραση κάθε φορά που βρίσκει τα συνηθισμένα «κουσούρια» καταστροφολογώντας. Είναι ΠΟΛΥ καλύτεροι από εμάς!
Ευχαριστώ από καρδιάς.Krotkayaουλίτσα, έχεις δίκιο, χαριτωμενίστικα τα έγραψα όμως, δεν είναι δα και διατριβή! Εδώ τα παιδιά μου μεγαλώνουν με μάς ενώ εμείς μικραίνουμε μαζί τους, οπότε αυτό που μένει είναι μια απέραντη τρυφερότητα.
Αν καταλάβεις ότι η εφηβεία είναι απαραίτητη διαδικασία ανεξαρτητοποίησης, τότε όλα κυλούν ομαλά…

lykojohn, καλως ήρθες στα μέρη, σε παρακολουθώ και πριν τις συστάσεις της κροτ.

Κυκλοδίωκτον, θα έλεγα το …εκούσιο!

At Fri Mar 31, 11:20:00 AM, Blogger Amelie said…
auto einai! i pseudesthisi.. poli sosto! 🙂
At Fri Mar 31, 11:22:00 AM, Blogger άστεγος said…
Επιτέλους και ένας της «άλλης γενιάς», που αντί να δίνει συμβουλές, προτιμά να δει τους νέους ως ίσους!!!
Να ‘ σαι καλά ημίαιμε!
Όσο για την «κληρονομική βασιλεία» στην Ελλάδα (Καψήδες, Παπανδρέου,Τσώχοι, Μητσοτάκηδες κλπ) μάλλον θα πάρει τέλος κάποτε με την πτώση του Βυζαντίου. Αρκεί αυτή τη φορά να περάσουμε στην Αναγέννηση και όχι σε χειρότερη μορφή υποδούλωσης…
At Fri Mar 31, 01:06:00 PM, Blogger COSTANTINA said…
Χάσμα γενεών φιλαράκι, είναι το πάτημα για να τα χώνουμε σε όλους τους μικρότερους και να νιώθουμε εμείς ανώτεροι.Πάντως, η μικρή μου φαίνεται μεγάλη μούρη!
Να σου ζήσει φίλε μου.

🙂

At Fri Mar 31, 01:18:00 PM, Blogger ιχνηλάτης said…
Ημίαιμε, πρόκειται μακράν για το καλύτερο κείμενο σου που έχω διαβάσει, από το » Γύρισα » και μετά.
( Τα προηγούμενα σου δεν τα έχω διαβάσει. Δεν είχα ανακαλύψει το μπλογκινγκ. Δεν είχα ανακαλύψει τον τεράστιο ανθρώπινο πλούτο που έχει, που λες κι εσύ )
Το » Χάσμα Γενεών » σου πρέπει να μοιραστεί σε όλους τους περισπούδαστους κοινωνιολόγους κι αναλυτές της γκρίνιας και της μιζέριας.
Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως εμείς αποδειχθήκαμε καλύτεροι σε όλα από τους γονείς μας, έτσι και τα παιδιά μας θα αποδειχθούν καλύτεροι σε όλα από εμάς.
Είναι μια γενική μου τοποθέτηση που χρήζει περαιτέρω συζήτησης, αλλά δεν θέλω ούτε να κουράσω ούτε να κουραστώ :)YΓ
Αφού μου φιλήσεις την κόρη σου ( που ελπίζω να έχει ακόμα το » Νανούρισμα » στο γραφείο της ) να της πεις να ανοίξει δικό της μπλογκ μόνο και μόνο για να αναρτήσει τις.. μαυρόασπρες φωτογραφίες σου με παντελόνια καμπάνα !!!
Ετσι, για να τεκμηριωθεί φωτογραφικά το χάσμα :))

At Fri Mar 31, 01:44:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…
Ιχνηλάτα μου, ξέρεις ότι χαίρομαι φίλους σαν το Μ.Π κι εσένα γιατί είστε ξεχωριστοί, ο καθένας με τον τρόπο του. Ευχαριστώ!
Θα γελάσει και ο κάθε πικραμένος όταν αρχίσω να «δίνω» φωτογραφίες…Costantina μου, πολύ «φοβάμαι» ότι η μικρή σ’ ακολουθεί κατά πόδας! (και χαίρομαι, ε!)

Αντώνιε, συνονόματε του γιού, ευχαριστώ. Μετά τα …δίδυμα, βλέπω να καθυστερεί η πτώση του Βυζαντίου…

Amelie, Ο Σίμπα (ημίαιμος) κι εγώ, ακόμη περιμένουμε λεπτομέρειες για το στοματικό διάλυμα….(η Ντουένια σου …έγραψε!)

At Fri Mar 31, 03:45:00 PM, Blogger Λαμπρούκος said…
Μαγος αγαπητέ μου, Μάγος!!!!
At Fri Mar 31, 04:42:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…
Λαμπρούκος, θα σου πρότεινα ενα …μαγικό αλλά θα με πάρεις με τις καρύδες!Tks
At Fri Mar 31, 05:31:00 PM, Blogger Krotkaya said…
«Χάσμα γενεών φιλαράκι, είναι το πάτημα για να τα χώνουμε σε όλους τους μικρότερους και να νιώθουμε εμείς ανώτεροι.»
Από τους καλύτερους ορισμούς που έχω δει για τον όρο…
At Fri Mar 31, 05:47:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…
Πάει κι ανάποδα, όμως. Να τα χώνουμε στους μεγαλύτερους για να νοιώθουμε ότι μπορούμε και χωρίς αυτούς…
Σε κάθε περίπτωση είναι, πάντως, «πάτημα».
Στρώσου τώρα για τη συνέχεια, τα λες απολαυστικά!
At Fri Mar 31, 06:24:00 PM, Blogger Krotkaya said…
έχεις ένα point! το χω κάνει ακι το ξέρω! είδες ειλικρίνεια;
δεν θα προλάβω μάλλον σήμερα για τη συνέχεια, έχω επισκέψεις!
ές αύριον τα σπουδαία!
At Fri Mar 31, 11:06:00 PM, Anonymous Anonymous said…
Na kanei kai kapoios ton kako!An kai exete dikio ws pros thn en elladi oikogeneiokratia kai ws pros thn politistikh ka8usterish twn kairwn mas (paroti uparxei anaptuksh ths peiramatikhs mousikhs, trip hop, k.a), den einai etsi ta pragmata. Diavaza kai thn «Die Zeit» thn Pempth kai yparxoun ousiwdeis diafores, tis opoies epishmainei kai auth h efhmerida, me aformh thn eksegersh twn newn ths Gallias.
1o point: H genia sas eixe (endexomenws kai afelh) oramata. Eixe ena mellon me prooptikh, to opoio stereitai h genia mas. Opoios evgaze to Pan/mio, evriske douleia. Twra?
2o point: Yparksh koinwnikou istou, ergasiakes sxeseis k.o.k. Shmera h palai pote viwmatikh proslhpsh tou koinwnikou exei upokatasta8ei apo th virtual proslhpsh pou parexoun ta thleoptika programmata. H amesh epafh, auth pou mas dinei th dunatothta na ekfrastoume ws plhreis proswpikothtes (swmatika te kai pneumatika), exei allaksei. Oi kwdikes auths dhladh. Alliws 8a kanate kamaki sth genia sas, alliws kanoume twra (dhladh de leme katevata apo ton Trotski). Epishs, auth exei emploutistei me tis katakthseis ths texnologias. To diadiktuako kamaki zei kai vasileuei. Etsi, h autonomhsh tou pneumatos kai tou swmatos einai uparkth. De lew oti uparxei xasma anamesa tous. Auto suntelei omws sto na uparxei diaforetikou eidous ekseliksh ths proswpikothtas ap’ oti stis meres mas. Einai kai alla polla shmeia twn kairwn pou dinoun ton tono ths genias mou.

De tha parasur8w ke hmiaime apo thn wraia sas grafh.

O telwn en eksoria
apo Thessalonikh!

At Sat Apr 01, 12:46:00 AM, Blogger alombar42 said…
Ανπέχταμπλ – αν και το διάβασα αργά :)Η μόνη διαφορά είναι στο ζήτημα της ταχύτητας. Τώρα τα πάντα είναι (τρέχουν, γίνονται, απαιτούνται κλπ) πιο γρήγορα, σε απόλυτα νούμερα. Πάλι βέβαια, τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται αυτό το πιο γρήγορα, επειδή αυτή είναι η δική τους ταχύτητα.

Απάντηση προς τον ανώνυμο: αυτά ίσως ισχύουν σε ορισμένες οικογένειες – όχι σε αυτήν ενός ημίαιμου με παπιόν 🙂

At Sat Apr 01, 12:58:00 AM, Blogger Xνούδι said…
πανέξυπνο, υπέροχο παιδί.Από ποιόν να πήρε άραγε 😉

Σε φιλώ χνουδένια καλέ μου και πολλές καλημέρες 🙂

At Sat Apr 01, 01:23:00 AM, Blogger Composition Doll said…
pat…pat….nihterino
At Sat Apr 01, 10:41:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…
Αλομβαριε, ο ανώνυμος είναι ο αγαπητός exiled σε διάλειμα της «εξορίας του».
Στην ορμητικότητα των νιάτων του, πήρε πολύ σοβαρά τα γραφόμενά μου, που δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια σατυρική παράθεση γεγονότων στην Ελλάδα που δεν αφορούν και τόσο στο «χάσμα» γενεών.
Απολαμβάνω τα μαχητικά του σχόλια, όπως εξ άλλου και τα δικά σου χαμόγελα, ξεκαρδίσματα θα’ λεγα! Ευχαριστώ.
Και τους δυό!Χθες πήγα με τη συζυγάτα μου και την κορού στον Πασχαλίδη. Αισιοδόξησα!!!!

Χνουδένια μου με τα απαλά χαϊδολόγια σου ομορφαίνεις αφάνταστα τον ψυχικό μας κόσμο.

Ντάμα μου, χραπ, χραπ, χραπ.
Δεν έχει θάλασσα αυτό το ΣΚ;

At Sat Apr 01, 01:23:00 PM, Blogger Composition Doll said…
πατ…πατ….πατ…. πρωτομηνιάτικο!!!!!!!
At Sat Apr 01, 02:58:00 PM, Blogger Krotkaya said…
Καλός ο Πασχαλίδης ε; Κι εμένα μου άρεσε πάρα πολύ! Σας είπε μπόλικα κρητικά; Ήταν κι ο Χαρούλης μαζί του; Για πες!
At Sat Apr 01, 08:35:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…
Λοιπόν, Πασχαλίδης: (χωρίς Χαρούλη αλλά με Βασίλη Σκουλά λυράρη απ’ αυτούς που όταν παίζουν λύρα ταξιδεύουν σε κόσμους αρχέγονους δικούς τους…)
4 ώρες πρόγραμμα, με ΕΛΛΗΝΙΚΗ μουσική, με εκπληκτικούς μουσικούς και σεβασμό στο κοινό που δεν γέμισε ασφυκτικά τον Μύλο και περιείχε και μερικούς που χειροκροτούσαν μόνο σε ότι τους θύμιζε -μακρινά- μπουζούκι… Ευτυχώς λίγοι.
Εγώ πρέπει να ήμουν ο μεγαλύτερος και το Σοφάκι μου η μικρότερη (στη μέση το χάσμα…). Η κυρά μου και κυρία μου αγκαλιστί μου.
Ο Μίλτος άψογος. Ο Σπυριδάκης του (λύρα κι αυτός) επίσης.
Η κρητικοπούλα στο πιάνο εξαιρετική -και στο τραγούδι-. Μια άλλη ψηλή λεπτή κρητικοπούλα, Βαλεντίνα θαρρώ, στο φλάουτο και τουμπερλέκι, σοβαρή, θλιμμένη λίγο και όμορφη, μέχρι που στο πουθενά, μόλις ο Σκουλάς εκστασιάστηκε σε μια πεντοζάλη, άρχισε να χορεύει λεβέντικα -αρσενικοθήλυκα- και να στροβιλίζεται σαν το φεγγαρόπλοιο του Χνουδιού σε ηλιακή καταιγίδα. Ήταν τα ωραιότερα δύο λεπτά οπτικομουσικής απόλαυσής μου εδώ και χρόνια. Έμεινα με ανοιχτό το στόμα χτυπώντας με μανία τα χέρια μου στο ρυθμό για τον ίδιο λόγο που η κόρη μου είχε μείνει μ’ ανοιχτό το στόμα και χτυπούσε κι αυτή τα χέρια της. Το χάσμα είχε εξαφανιστεί!
Ξαναγύρισε, όμως, το ρημάδι όταν ο Σκουλάς με τον Πασχαλίδη, λίγο πριν το τέλος, ζήτησαν να πούμε όλοι μαζί το Αγρίμια κι Αγριμάκια μου.
Να μη σας πώ ότι ήμουν κι ο μόνος που το ήξερα….
At Sat Apr 01, 08:59:00 PM, Blogger Krotkaya said…
Ημίαιμε, μη λες τέτοια, κι εγώ τις καλύτερες συναυλίες με τους γονείς μου τις έχω φχαριστιθεί!
Το πρόγραμμα από ό,τι καταλαβαίνω ήταν το ίδιο με το Δίπλα στο ποτάμι στην Αθήνα (έχουν περάσει χρόνοι δέκα δεν το λένε;), αλλά το πρόβλημα στην Αθήνα τουλάχιστον είναι το κοινό που λειτουργεί σα να βλέπει τηλεόραση ή να έχει πάει στα μπουζούκια. Τέλοσπάντων, άμα μπορείς να απομονωθείς από αυτό, όσο γίνεται, είναι καλά.
Η Κρητικοπούλα στο φλαόυτο λέγεται Βαλεντίνα κάτι, και στην Αθήνα χόρευε αυτή τον πεντοζάλη! Καταπληκτικό; Το φαντάζεσαι;
Σε τεέτοιες φάσεις, όντως το χάσμα εξαφανίζεται! Εγώ αυτό το ένιωσα πολύ έντονα, όταν είδα Σαββόπουλο-Παπάζογλου στο πριν από δυο χρόνια νομίζω, όπου είχα πάει με γονείς κι ένα φιλικό τους ζευγάρι και ήταν τρομερά! Η μαμά μου κι εγώ είμασταν οι μόνες καπνίστριες στο τραπέζι και εκείνες που τραγουδάγανε πιο δυνατά -και πιο φάλτσα, αλλά ποιος νοίαζεται;
Για να μη σου πω για τη συναυλία που παρακολουθήσαμε μαζί, όταν εγώ ήμουν 15: Τσακνής, Μαχαιρίτσας, στο Ρόδον, όρθιοι (!). Τελικά έχω πολύ ροκ γονείς! :)Άντε, να πεις στην κόρη να σε πάει και στο Δεληβοριά! Κι εγώ τη βγάζω έξω τη μαμά μου όποτε κατεβαίνω Αθήνα!

At Sat Apr 01, 09:19:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…
1ον. Για τη Βαλεντίνα λέω! Αυτή χόρεψε κι εδώ. Έκσταση! (έχω κάνει και στην Κρήτη δυό χρόνια και ξεχωρίζω το αυθεντικό απ’ το Τουριστικό. Το «αρσενικοθήλυκο» πήγαινε στον τρόπο που χόρεψε. Με αντρική λεβεντιά και γυναικείο μεγαλείο)
2ον. Δεν με πάει η κόρη μου, ΠΑΜΕ!
3ον. Σίγουρα οι γονείς σου είναι ροκ, φαίνεται απ’ την κόρη τους!
Να την χαίρονται και να τους χαίρεται!
At Sat Apr 01, 09:25:00 PM, Blogger Krotkaya said…
Δενν σε πάει η κόρη ε; Άσε να περάσουν μερικά χρόνια και θα δεις. Κι εγώ δνε τους ήθελα στην ηλικία της, αλλά μετά -που δεν έβρισακ και παρέα από τους συνομίλικούς μου για τέτοια μέρη- και καθώς τα μουσικά μου γούστα είναι ακριβώς αυτά της μαμάς μου, κυρίως (εμ, ποιος με γαλούχησε;), όχι μόνο την πήγαινα! την παρακάλαγα κιολας! έχω κατέβει ειδικά από την Ελβετία για πσκ, για τέτοιο λόγο, και μάλιστα ήταν κι έκπληξη, δεν τους είπα τίποτα και με είδαν ξαφνικά στην πόρτα! Πολύ σούπερ!
Βρες τι παίζεισ το Μύλο το Πάσχα και τα λέμε!
  At Wed Jan 09, 04:53:00 PM, Anonymous Anonymous said…
telio, apla telio!dn sinithizw na diavaswellinikes istoselides, gt ime mathitria se angliko sxolio. avrio omws exw ekthesi me thema to xasma geneon k etsi ekana ena research sto internet. exw enthousiasti me afto to kimeno, k pistevw oti tha me voithisi poli na anapti3w to thema stn avriani ekthesi gt nmz pws aftoto kimeno me voithise na to katalavw kalitera! ime entousiasmeni, anipomono na teliwsw tn erevna m gia na mporesw na diavasw k ta ipolipa kimena sas!
At Wed Mar 05, 11:41:00 PM, Anonymous Anonymous said…
just very perceptive!it made me revisit and change values and convictions.Tommorow i have to write an essay on this subject and you helped me a lot!thanks!keep on…

20 !!!!!

Επαναδημοσίευση από Ημίαιμο και Πίτυλο με τα τότε σχόλια

14 Δεκεμβρίου 2006

Δεν ξέραμε, ούτε θέλαμε να μάθουμε το φύλο. Δεν θέλαμε να απομυθοποιήσουμε έστω και την παραμικρή παράμετρο του θαύματος.

«Θα σε πάρει και θα σε σηκώσει» είπα στον γιατρό «αν δεν κανονίσεις να είμαι μέσα».

«Μα, απαγορεύεται» διαμαρτύρεται αυτός «και απαγορεύεται γιατί οι Ελληνάρες ή επεμβαίνουν στον γιατρό -κάνε κάτι ρε πονάει η γυναίκα μου- ή …λιποθυμάνε και τρέχουμε γι αυτούς αντί για τη γυναίκα. Χώρια που αν είναι ο άντρας μέσα δεν μπορούν οι (μερικοί) γιατροί να σου πουν ‘έχουμε πρόβλημα, πρέπει να προχωρήσουμε σε καισαρική, θα κοστίσει κατι τις παραπάνω’…»

«Αδιαφορώ παντελώς για τους λόγους, εγώ αυτό το θαύμα δεν το χάνω με τίποτα, ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ!!!» επέμενα.

Την επιθυμία μου να είμαι παρών στη γέννηση του παιδιού την γνώριζαν και πολλοί φίλοι και φίλες. Η πλειονότητα ήταν, καθέτως, οριζοντίως, κατά μήκος και κατά πλάτος, αντίθετοι στην ιδέα. Οι μισές φίλες «ντρεπόντουσαν» και οι άλλες μισές δεν ήθελαν να τις δουν οι άντρες τους σε στιγμές …αδυναμίας (!!). Οι μισοί φίλοι ήταν έτοιμοι να λιποθυμήσουν στη σκέψη και μόνο και οι άλλοι μισοί αναρωτιόντουσαν φωναχτά πώς θα μπορούσαν να ξαναδούν σεξουαλικά τη γυναίκα τους αν την έβλεπαν ματωμένη, ξεσκισμένη και σε άλλη διάσταση από αυτή με τα ξέκωλα στρινγκ που μας …φτιάχνουν!

14 Δεκεμβρίου 1986 Τηρώντας την παράδοση, με αναμμένα φώτα και κορνάροντας, καταφθάνουμε στο Μαιευτήριο. Ο Σπύρος, ο γιατρός, παραλαμβάνει την «καθαρόαιμη» και μπαίνουν στα έγκατα ενώ εγώ πάω για τα γραφειοκρατικά. Μετά στήνομαι στην πόρτα και περιμένω τον Σπύρο να με μπάσει. Καθυστέρηση. Αρχίζω να φορτώνω όταν ανοίγει η πόρτα και ένας ψιλοκίτρινος Σπύρος, κοιτώντας προς τα κάτω, μου λέει «έχουμε πρόβλημα, το παιδί είναι μπερδεμένο στον λώρο, ίσως πάμε για καισαρική, καλύτερα να μείνεις έξω». Τον βουτάω από τον γιακά της άσπρης ποδιάς και του λέω «Σπυράκο, μπαίνω μέσα, αν δεν με ρωτήσεις για καράβια κι ελικόπτερα δεν πρόκειται να σε ρωτήσω κι εγώ για τη δουλειά σου. Καισαρική, Προλεταριακή, Αυτοκρατορική ή οτιδήποτε σε αφορά κάν’ το αλλά εγώ θέλω να είμαι ΜΕΣΑ. Μαζί με την καθαρόαιμη το φυτέψαμε, μαζί θα το υποδεχτούμε.»

Με τη φωτογραφική ανα χείρας (με τετρακοσάρι ASA φιλμ), μπουκάρω στα ενδότερα αφού ο Σπύρος με ντύνει με μια από εκείνες τις ηλίθιες πράσινες ρόμπες και με συστήνει σ’ όποιον βρίσκει μπροστά του ως «συνάδελφο γιατρό του Ναυτικού»!! Η καθαρόαιμη σε αίθουσα αναμονής με ένα ακουστικό στην κοιλιά που μεταφέρει στο ηχείο πάνω απ’ το κεφάλι της τους χτύπους της καρδιάς του παιδιού. Κάθε φορά που οι ωδίνες έρχονται, ο ρυθμός μειώνεται, οι νοσοκόμες κοιτούν ανήσυχα και ειδοποιούν τον Σπύρο που (καλή του ώρα) δεν ντρέπεται να συμβουλευτεί και τη μαία (μερικοί γιατροί, αν και νέοι και άπειροι αυτό το θεωρούν «υποβαθμιστικό»). Αυτή του λέει να περιμένουμε κι άλλο, το κορίτσι φαίνεται λεβεντιά -κρίμα να μη γίνουν όλα φυσιολογικά-.

Η ένταση της στιγμής οδηγεί σε …ανέκδοτα. Το τι γέλιο έπεσε, το τι κόσμος πέρασε από το δωμάτιο αναμονής για να δεί γιατί γελάμε ενώ στα διπλανά δωμάτια ούρλιαζαν «παρ’ το το μούλικο, δεν θέλω να τον ξαναδώ τον πούστη, δεν του ξανακάθομαι, μανούλα μου κλπ», δεν λέγεται. Κάποια στιγμή βάρεσε συναγερμός, το ηχείο πήγε να σιωπήσει, ο Σπύρος ξανάβαλε τα γιαλιά στα μάτια του και το χέρι του βαθειά μέσα της και ανέκραξε «ωραία!  Το γύρισα στη θέση του» ενώ το ηχείο αναμετέδιδε ξανά τον καλπασμό της καρδιάς του παιδιού γκαπαγκούπ γκαπαγκούπ γκαπαγκούπ. Περνά και αυτή η κρίση και συνεχίζουμε, Σπύρος, μαία, νοσοκόμα, περαστικοί, ‘αυτό το ξέρεις;’, ‘το καινούργιο το ‘μαθες;’ και ‘χαχαχουχα’ και γκαπαγκούπ γκαπαγκούπ το ηχείο και φου φου φου η καθαρόαιμη και «αμαν, αυτή γεννάει» φωνάζει η μαία ξαφνικά και τραβάει το κρεβάτι κι αρχίζει το σιρκουί στον διάδρομο για την αίθουσα τοκετού, από πίσω ο Σπύρος να καθαρίζει τα γιαλιά του τρέχοντας κι εγώ να οπλίζω τη μηχανή τρέχοντας επίσης. Ώρα 13:50 Η καθαρόαιμη, ινδιάνα απ’ το σφίξιμο (πανέμορφη η άτιμη), «σπρώχνει» στωικά μ’ όλη της τη δύναμη. Η κορυφή του κεφαλιού φαίνεται, να, βγαίνει το άτιμο, μπα, ξαναμπαίνει, «έλα ακόμα μια φορά, δυνατά, ΣΠΡΩΞΕ» φωνάζει ο Σπύρος, ξαναφαίνεται, ξαναχάνεται, (είχε τυλιχτεί πάλι ο λώρος στη μασχάλη) αλλά μ’ ένα τελειωτικό σπρώξιμο το παιδί βγαίνει στον κόσμο, οι φωτογραφίες συνεχείς αν και το τοπίο φλού από το δάκρυ του ματιού μου…

«Αγόρι» φωνάζει ο Σπύρος. Η ματιά μου, όμως είναι σ’ αυτήν. Στην ομορφιά της εξάντλησής της. Στο κουρασμένο χαμόγελό της. Στις ματάρες της.

Μετά κοιτάω και τον γιό. Αμάν, σκέφτομαι, τι είναι τούτο; Από το μπες, βγες, μπες, βγες από τη στενωπό, το κεφαλάκι του είναι σαν μακρόστενη κολοκύθα, εκτεθήκαμε! Η μαία τον πετάει (ναι, στον αέρα τον έπιασε η νοσοκόμα) για πλύσιμο, καθάρισμα, ζύγισμα, μαρκάρισμα. Του χώνουν κάτι σωλήνες στη μύτη, τον βουτάν σε μια λεκάνη με κάποιο υγρό και τον τυλίγουν στο πρώτο ρούχο του, το σεντονάκι. Μέσα σε πέντε λεπτά, ο λιγδοτάμπαρος, κοκκινόμαυρος κολοκυθοκέφαλος ήρθε κι έγινε ένας ροδαλός αγόραρος με χωρίστρα στο στρογγυλό πανέμορφο κεφαλάκι του. Θαύμα!

Ώρα 18:30 Οι γονείς μου είχαν κατεβεί από Θεσσαλονίκη και η μητέρα μου ήρθε από το πρωί στην κλινική. Αυτή τηλεφώνησε στον πατέρα μου και του είπε ότι γεννήθηκε ο νέος Αντώνης. Όταν βγήκα από τα έγκατα, πήγα κι έφερα τον πατέρα μου στην Κλινική. Κουστουμαρισμένος, γραβατωμένος, με τσάκιση που «έκοβε» όπως πάντα, έμπαινε στο δωμάτιο την ώρα που έφεραν και τον μικρό στο τάπερ. Δεν γύρισε το κεφάλι του να τον δεί. Πήγε κατ’ ευθείαν στην καθαρόαιμη και της φίλησε το χέρι λέγοντας «σ’ ευχαριστώ για την τιμή, παιδί μου»!!!! Μετά γύρισε στο τάπερ και πήρε αγκαλιά τον εγγονό. Πρόσεξα ότι τα χέρια του έτρεμαν. «Φτου σου, αγόρι μου» του είπε, «ίδιος ο πατέρας μου είσαι»… Τον ξανάβαλε στο τάπερ και άνοιξε μια σακκούλα που είχε μαζί του. Έβγαλε ένα χρυσό μετάλλιο και το άφησε στην κουβερτούλα. Μετά έβγαλε μια παλιά εικόνα του Αγίου Αντωνίου, οικογενειακό κειμίλιο, και την άφησε κι αυτή δίπλα. «Να πείς του Δημήτρη ότι τα όπλα τώρα ανήκουν στον Αντώνη» μου είπε. Ένα καριοφύλι, ένα γιαταγάνι και μιά κουμπούρα του Αντωνίου παππού του πατέρα μου (από το ’21) πήγαιναν από πρωτότοκο σε πρωτότοκο μέχρι τον αδερφό μου ο οποίος, όμως, έκανε τρεις κόρες. Τακτοποιήθηκε κι αυτό.

Ο πατέρας μου πέθανε στα 75 του έξη μήνες μετά, ήσυχος στον ύπνο του. Αλήθεια, πέθανε; Ο νέος Αντώνης μεγάλωσε γρήγορα. Έγινε κιόλας 20. Ρουφάει τη ζωή, αναζητάει εμπειρίες, χαμογελάει πολύ, κι όταν το κάνει δυναμώνει το φως γύρω του. Μέσα από αυτόν γυρίζω κι εγώ συνεχώς στην ηλικία που βρίσκεται. Πολλές φορές νιώθω τη χαρά του, τη λύπη του, τον προβληματισμό του σαν να ‘ναι δικά μου. Αναρωτιέμαι το θαύμα της αναπαραγωγής ως πού φτάνει; Μήπως συνεχίζουμε να ζούμε μέσα από τα παιδιά μας; Στη φυσιογνωμία του αναγνωρίζω γνωρίσματα του παππού του, δικά μου, της μάνας του…, στις κινήσεις του, στα χούγια του. Νόμιζα κι εγώ, σαν όλους τους μπαμπάδες φαντάζομαι, ότι ο μικρός τρέχει από πίσω, ακολουθεί. Μέχρι που …προσπέρασε. Και συνεχίζει να τρέχει, μπροστά, να μου δείχνει αυτός τώρα τον δρόμο και να τον ακολουθώ χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω από πού ξεκίνησα και πού θα τελειώσω. Αλήθεια, θα τελειώσω;  (Τρία χρόνια μετά, στις 30 Απριλίου 1990, ήρθε και η κόρη.

ΣΧΟΛΙΑ:

At Sat Dec 09, 02:44:00 PM, Blogger Marilina said…      απ όλες τις απόψεις, πανέμορφο το ποστ. ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ!!!!

At Sat Dec 09, 02:59:00 PM, Blogger Μαύρος Γάτος said…      «Άληθεια, πέθανε;»      Τί όμορφη ερώτηση.      Σού δίνει ελπίδα να ζεις!      Καλημέρα συνάδελφε κεραμδόσκυλε     Σ:)))))

At Sat Dec 09, 03:14:00 PM, Anonymous xpsilikatzoy said…      :’)

At Sat Dec 09, 04:36:00 PM, Blogger Rodia said…      ΘΑΥΜΑ ΘΑΥΜΑ ΘΑΥΜΑ!!!      Τι όμορφα που τα διηγείσαι! εκφράζω το σεβασμό μαζί με θαυμασμό μου      ..το έζησα από το… αντίπαλο στρατόπεδο!;-)      (αλλά μονάχα στο πρώτο παιδί, το δεύτερο ήρθε χωρίς πολλλούς μάρτυρες)

At Sat Dec 09, 04:37:00 PM, Blogger Μαύρο πρόβατο said…      Να τα χιλιάσει!!      Πάντα με τύχη, υγεία, και επιτυχία σε ό,τι του αρέσει να καταπιάνεται!      (Εν καιρώ, τον/η εγγονό/ή θα τον/η δούμε σε κλιπ στο μπλογκ του παππού, φαντάζομαι :-))))

At Sat Dec 09, 05:02:00 PM, Blogger Rodia said…      ..ξέχασα τα Χρόνια Πολλά και Καλά και πολύ πολύ Χαρούμενα!:-))

At Sat Dec 09, 05:50:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      μαριλίνα, να ‘σαι καλά. Καλές γιορτές πάντα!      Μαυροκεραμιδόγατε, μου φαίνεται δεν είναι μόνο ελπίδα…      Κωνσταντίνα, 🙂 🙂      Ροδιά μου σ’ ευχαριστώ. Αυτό που περνούν οι γυναίκες πρέπει να το δούν από κοντά όλοι οι άνδρες…      Μαυροπρόβατε, είμαι σίγουρος ότι θα με προλάβει ο γιός που αύριο παραλαμβάνει το άλμπουμ της άφιξής του στον πλανήτη Γη. Ευχαριστώ για τις ευχές και τον καλό σου λόγο.

At Sat Dec 09, 06:22:00 PM, Blogger nosyparker said…      Πολύ όμορφο post. Να τον χαίρεστε!

At Sat Dec 09, 06:41:00 PM, Blogger αλκιμήδη said…      υπέροχο είναι, και είμαι σίγουρη ότι ούτε το 1/10 της μαγίας και των συναισθημάτων που ένιωσες δε μπόρεσες να καταγράψεις     Να τον χαίρεστε     και τη κοράκλα φυσικά

At Sat Dec 09, 06:51:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      nosyparker, ευχαριστώ 🙂      αλκιμήδη, ούτε το 1/1000. Δεν υπάρχουν λέξεις (κυριολεκτικά) για να περιγράψουν τα συναισθήματα.     Αν ξεχωρίζω κάτι, εκτός από την μεθυστική αμηχανία μπροστά στο πολύπλοκο γεγονός, είναι μια ισχυρότατη έλξη προς την καθαρόαιμη, όχι από την πλευρά του δυνατού προς το αδύνατο που υποφέρει αλλά από την πλευρά του αδύνατου που υποκλίνεται στη δύναμή της… 🙂

At Sat Dec 09, 11:50:00 PM, Blogger manosantonaros said…      Aντε γαμήσου Ναύαρχε.     Με όλο το σεβασμό που σου΄χω (και την αγάπη): ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ!     Σε καταλαβαίνω που υπηρέτησες τη πατρίδα. Είμαι σίγουρος ότι ήσουν εξαιρετικός. Είμια επίσης σίγουρος ότι αγαπούσες αυτο που έκανες…Ομως -πώς στο διάολο άφησες αυτο το ταλέντο να βάζεις σε πιάτο την ψυχή σου;     Πως μπόρεσες και έζησες χωρίς αυτό πριν ανακαλύψεις τα blogs;     Επειδή Ναύαρχε, το δάκρυ είναι τιμή, σου την προσέφερα διαβάζοντας για την οικογένεια σου (γιατί γι’ αυτην έγραψες και όχι αποκλειστικά για τον Αντώνη σου)     Είναι ένα ΕΝΤΕΛΩΣ αντρικό κείμενο.     Ούτε μια γυναικεία ματιά. ΑΛΛΑ με όλη την τρυφεράδα που ΠΡΕΠΕΙ να έχει ο αρσενικός στο θηλυκό του.     Καλά έκανες.     Μου έκανε εντύπωση ότι και ο πατέρας σου και εσύ κάνατε το ΙΔΙΟ ακριβώς πράγμα. Πρώτα κοιτάξατε τη γυναίκα και μετά τον γυιό-εγγονό.     Respect, που λέμε και στα bloggistika.     Eίμαι σίγουρος ότι το ίδιο θα κάνει κι ο Αντώνης…. στο λέω ως Αντώναρος :))     Ξέρεις τί έκανες με το κείμενο σου πιτσιρικά Νάυαρχε;     Μας έβαλες στα γυιαλισμένα μαύρα σου λουστρίνια Π.Ν. παπούτσια σου,     προσωπικά (που δεν έχω την εμπειρία) σε ακολούθησα από το πέτο του γιατρού μέχρι την ώρα που τραβαγες pix. Δεν ήμουν δίπλα ή απέναντι σου, αλλά μέσα σου….     Ημουν εσύ (αν μου επιτρέπεις)     Αυτό συγγραφικά είναι παρόμοιο με αυτό που έκαναν εκείνα τα παλικάρια, που πιλοτάρισαν το ελικόπτερο για να σώσουν τους ναυαγούς με δύσκολο καιρό.     Είχαν γκάτς, είχαν καρδιά, είχαν ταλέντο…      Τη μόνη πουστιά που μας έκανες ήταν ότι αυτο το post δεν το’γραψες σήμερα.     Ετσι δεν είναι;     Το γράφεις εδώ και 20 συναπτά έτη.     Απλώς σήμερα το ποστάρισες.      Σκέφτομαι τώρα γιατί προτίμησες τα ελικόπετρα. Επειδή έχουν τον έλικα που σε τραβάει προς τα πάνω… Νομίζω ότι έτσι σκέφτεσαι.      Να μου φιλήσεις τη γυναίκα σου, που τα’κανε κι όλα. (Μεταξύ μας εσύ φωτο τράβαγες και αυτές θολές)… Να της μεταφέρεις τον σεβασμό μου για την εφυία της (κι όχι μόνο) να σε διαλέξει… και το πιο σημαντικό που κράτησε αναμμένη τη φλόγα μέσα σου…      Εγραψα πριν απο καιρό για το πώς σε θυμόμουν στην Ναυκρατούσα να αγναντεύεις το πέλαγο, με το ένα πόδι πάντα ψηλά, σε κάποιο υπερυψωμένο σημείο. Κάτι σαν πελαργός… Ηταν αλήθεια. Δεν την ξέχασα ποτέ τη φιγούρα σου… μέχρι που άρχισα να σε διαβάζω συστηματικά δεν ήξερα γιατί.     Κωστή μου, δεν πιστεύω στα γράμματα (α.β.γ.δ…) και στους ήχους (μπλα-μπλα)… νομίζω ότι είναι πισωγύρισμα στην επικοινωνία των θηλαστικών (όπως είμαστε εμείς)…     Υπάρχουν άλλα κόλπα που συνεννούνται οι άνθρωποι.     Μπορεί να λέω και βλακείες.     Αλλά εμένα το κείμενο σου μου’τοχες ποστάρει από τότε… πολύ πριν χαχαχαχαχαχαχαχαχα το γράψεις.      Για τον γυιό χρειάστηκες 20 χρόνια για να το γράψεις… Μου επιτρέπεις μια (επαγγελματική) συμβουλή (μου την έδωσε και μένα κάποτε ένας σπουδαίος μανατζερ).     Μια βραδιά που θα ξυπνήσεις για κατούρημα και το μυαλό σου θα’ναι καθαρό (ευθεία) πήγαινε στο pc και γράψε για την κόρη… με μια ανάσα….     ΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜ;     Τον γυιό τον ξέρεις ως αρσενικός, άρα (σχεδόν) ξέρεις τί να κάνεις. Η κόρη όμως; Τί είναι αυτο το γαμημένο UFO συναίσθημα που νιώθεις;     Πώς γράφεται;     Για σκέψου τη στιγμή που σου προτείνω.      Θέλω μια χάρη. Μια φορά να με πας μια βόλτα με ελικόπτερο να πάρω τη μηχανή μου και να ποστάρω φωτο στο ΖοΖΖΖ…      Γειά σου Μεγάλε Ναύαρχε.      Αααααααα…το ξέχασα μωρέ;     Δεν ντρέπεσαι να’σαι τόσο δειλός;     ή μπας και τελικά ρε γαμώτο έχεις τόσο λιγο ταλέντο;     Τί πράγμα;     Για τη γυναίκα σου πότε θα γράψεις;     Αντε και για την πατρότητα βρήκες τον τρόπο… με το άλλο τί γίνεται… η αλήθεια είναι ότι είχε κάνει μερικές συμπαθητικές προσπάθειες ο Σέξπηρ.

At Sun Dec 10, 12:29:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      Κράτει όλα Μάνο, μην καβαλήσω κανένα καλάμι στα γεράματα… Να ‘σαι καλά. 🙂

At Sun Dec 10, 02:08:00 AM, Blogger Composition Doll said…      Κατάλαβες γιατί σε (σας) αγαπάω τόσο?      Respect, ΦΙΛΕ ΜΟΥ!      Να τους χαίρεσαι και να σε χαίρονται!

At Sun Dec 10, 02:39:00 AM, Blogger Rodia said…      Κρατήθηκα και δεν στό ‘γραψα, αλλά τώρα που νύχτωσε για τα καλά στο γράφω: μου θυμίζεις τον πατέρα μου, αυτόν που έψαχνα να βρω στον άντρα, στον κάθε άντρα. Βρες ένα τρόπο να βοηθήσεις την κόρη σου να μη σε ψάνει μεθαύριο ή, τουλάχιστον, μάθε τη κάποιο τρόπο να σε βρει.     Είναι δυσεύρετοι άντρες σαν και του λόγου σου φίλε μου…     🙂 άκου που στο λέω, ε

At Sun Dec 10, 09:44:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      Ροδιά μου, αυτή ήδη μ’ έχει βρεί! Είναι ΙΔΙΑ με μένα! Οπότε δύσκολο να ψάχνει τον όμοιό της… Τον Απρίλη το δικό της ποστ! Φιλιά!!! :)))

At Sun Dec 10, 09:45:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      Νίνα ΜΑΣ, γι αυτό κι εμείς σ’ αγαπάμε ΑΛΛΟ ΤΟΣΟ!!!! Κι ας είσαι …συνδικαλίστρια!

At Sun Dec 10, 09:59:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      Και πού ‘σαι Ροδιά, σ’ ευχαριστώ για τη μέγιστη τιμή που μου κάνεις με τα λόγια σου! :)) At Sun Dec 10, 11:01:00

AM, Blogger OldSkipper said…      Χαζομπαμπα!      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στον γιο.     Να γινει καλυτερος απ’ τον πατερα του[*] – οπως ελεγαν οι αρχαιοι[**]     Καθε ευτυχια σε ολη την οικογενεια.      [*] δυσκολο     [**] με ξερετε τι αρχαιοπληκτος ειμαι 😉

At Sun Dec 10, 11:09:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      Καπετάνιε, είχαν δίκιο οι Αρχαίοι. Δεν υπάρχει ευτυχέστερο συναίσθημα από το να βλέπεις τα παιδιά σου να σε ξεπερνάνε…     Ευχαριστώ για τις ευχές :)))

At Sun Dec 10, 02:16:00 PM, Blogger ιχνηλάτης said…      Ημίαιμε, δεν ντρέπομαι να το πω.     Βούρκωσα.      Θυμήθηκα – λες και πρόκειται ποτέ να το ξεχάσω – όταν έζησα το αντίστοιχο θαύμα με τη γέννηση της κόρης μου.     Όταν μου την έφερε η νοσοκόμα έξω να τη δω ( εγώ δεν άντεχα φίλε να μπω μέσα με τίποτα:) της πρόσφερα το δάχτυλο μου. Το άρπαξε με το χεράκι της και το έσφιξε στη μικρή παλάμη. Μέχρι να πεθάνω δεν θα ξεχάσω τι αισθάνθηκα τη στιγμή εκείνη. Μέχρι να πεθάνω. Ίσως και μετά!     Σήμερα ντύθηκε να πάει επίσκεψη σε μια συμμαθήρια. 1.70 ύψος στην αρχή της εφηβείας της. «Φτου σου ματάκια μου» ήταν η αυθόρμητη αντίδραση μου. Το χαμόγελο της ήταν η καλύτερη ανταπόδοση.     Εκείνο το ποιηματάκι, που άρεσε στην κόρη σου, το έγραψα στον άγγελο μου πριν δυο τρία χρόνια.      Υγεία κι ευτυχία από καρδιάς εύχομαι και στο γιο και στην κόρη και στην καθαρόαιμη σου. Και σε σένα φυσικά φίλε.      Στάθηκα στην αντίδραση του πατέρα σου. Αυτό που έκανε, φιλώντας το χέρι της καθαρόαιμης, αλλά κυρίως αυτό που της είπε, δείχνει την ποιότητα του ανθρώπου.      Σταματάω εδώ, γιατί θα παρασυρθώ από τη συγκίνηση και θα χάσω το μέτρο.      Φιλιά σε όλη την οικογένεια.

At Sun Dec 10, 02:19:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      Φιλιά και σε σένα Ιχνηλάτα μου και στο λυγερόκορμο κορίτσι.     Κι ας χάσουμε το …παλιομέτρο γι αυτούς που αγαπάμε. Το αξίζουν. 🙂

At Sun Dec 10, 10:43:00 PM, Blogger allmylifelila said…      «θολό» σχόλιο για χίλιους λόγους.     Ο πρώτος, σεβασμός.     Να σας ζήσει!     Να σας μοιάσει.     Να μου τις φιλήσετε.

At Mon Dec 11, 01:47:00 AM, Blogger Krotkaya said…      Να ζήσει, να είναι χαρούμενος και δημιουργικός σαν το μπαμπά του (και να χαλάει το φιεστάκι!).      Εγώ πάλι συγκινήθηκα, αλλά και γέλασα (άκου… τάπερ!).      (κι αυτός ανάποδος ε; κι εγώ στο λώρο είχα μπερδευτεί!!).

At Mon Dec 11, 10:58:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      allmylifelila, χαμογελαστά ευχαριστώ!      Κροτούλα, ήμουν σίγουρος ότι θα είχες μπλέξει πριν ευτυχήσει ο πλανήτης να σε υποδεχτεί στην αγκαλιά του! 🙂

At Mon Dec 11, 11:11:00 AM, Blogger An-Lu said…      Τώρα εγώ γιατί πάτησα τα γελοκλάμματα;;     Να σου ζήσει και να τον χαίρεσαι τον Αντώνη σου!!!     14.12 Είναι μια ΥΠΕΡΟΧΗ ημερομηνία!     (επέτειος γάμου για μάς!)     Πολλλές-πολλές ευχές για όλη την οικογένεια….

At Mon Dec 11, 11:53:00 AM, Blogger Yannis H said…      Και γέλασα (‘δεν του ξανακάθομαι του πούστη’) και δάκρυσα.      Το θαύμα της ζωής είναι σχεδόν κλισέ. Πολύ γενικό. Οι στιγμές όχι. Αυτές είναι το θαύμα.

At Mon Dec 11, 12:56:00 PM, Anonymous mpampakis said…      Συγκινήθηκα και γέλασα. Τι αντρίκιο κείμενο! Γιατί να το ξέρετε, ο άντρας δεν είναι αυτός που ντρέπεται για τα συναισθήματά του. Αντίθετα, ο άντρας είναι αυτός που ξέρει να γλεντά τις επιλογές του, σε συναισθήματα, σε αποφάσεις, σε καμπές ζωής, σε χαρές και ακόμα και σε λύπες.      Μου έφτιαξες την μέρα Ημίαιμε!      Να το χαίρεστε το παλληκάρι σας. Να είναι γερό και καλότυχο. Και με μυαλό ανοιχτό και όμορφο και υπέροχα «απροσάρμοστο», όπως φαίνεται ότι είναι κι όλο το σόϊ.      Θα μπορούσα να λέω ευχές επί τρία χρόνια, μέχρι να 20αρήσει και η κόρη, αλλά θα συγκρατηθώ. Και θα εξομολογηθώ ότι μου κακοφαίνεται που δεν το διάβασα μέσα στο ΣΚ κι έχασα τόσες ώρες για να σου ευχηθώ… :^)

At Mon Dec 11, 01:14:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      Κεραμιδογατογοργόνα An-lu μας, το γελοκλάμμα για τέτοιες καταστάσεις είναι της …άρνης το νερό για οποιαδήποτε γκρίζα σκέψη. Ευχαριστώ.      Γιάννη, ναι, στιγμές, ελάχιστης διάρκειας και παντοτινής μνήμης…      Μπαμπάκη, χαίρομαι που σου ξεκίνησα την εβδομάδα καλά! Ευχαριστώ για τις ευχές και τα καλά λόγια. Να σου πω, επίσης, χαίρομαι γιατί επιβεβαιώνομαι για τις επιλογές μου σε «ηλεκτρονικούς φίλους». Τόσο διαφορετικοί και τόσο το ίδιο ευαίσθητοι στην αλήθεια της ζωής…      Να είστε καλά,ρε, όλοι εσείς οι «από πάνω». Με συγκινήσατε.

At Mon Dec 11, 01:44:00 PM, Blogger Φωνή απ’τα ξάρτια said…      Ημίαιμε από τα πιο όμορφα ποστ που έχω διαβάσει στην ελληνική μπλογκόσφαιρα! Είναι ωραίο να τολμά κανείς και να μοιράζεται τέτοιες στιγμές. Είστε ένας τυχερός άνθρωπος!      Krotkaya πλέον λέγονται πυρέξ! 🙂 Το διαπίστωσα προ διμήνου που έγινα θεία!

At Mon Dec 11, 02:08:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      Φωνή απ’ τα ξάρτια, να ‘σαι καλά, ευχαριστώ, μια και πέρασα πολύ καιρό στη θάλασσα αποζητώ πάντα ήχους απ’ τα ξάρτια…

At Mon Dec 11, 08:40:00 PM, Blogger petros said…      Mal Du Depart      Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής     των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,     και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,     χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.      Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ’ Αλγέρι και το Σφαξ     θ’ αναχωρούν σα πάντοτε περήφανα τα πλοία     κι εγώ, σκυφτός σ’ ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,     θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικα βιβλία.      Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ     οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα ‘χω πια ξεχάσει,     κι η μάνα μου, χαρούμενη, θα λέει σ’ όποιο ρωτά     «Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει»…      Μα ο εαυτός μου μια βραδιάν εμπρός μου θα ‘ψωθεί     και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,     κι αυτό τ’ ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,     θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.      Κι εγώ, που τόσο πόθησα μια μέρα να ταφώ     σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,     θα ‘χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ     και μιά κηδεία σα των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.       ΑΣΧΕΤΟ ΜΑΛΛΟΝ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΣΗ ΘΛΙΨΗ ΟΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟ POST ΣΟΥ,ΝΑ ΣΑΙ ΚΑΛΑ ΦΙΛΕ ΗΜΙΑΙΜΕ,ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΔΑΚΡΥΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΟΝ ΘΥΣΑΥΡΟ ΠΟΥ Η ΚΑΘΕ ΜΑΝΑ ΚΡΥΒΕΙ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΑ ΓΙΑ ΜΗΝΕΣ,ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ….

At Mon Dec 11, 09:55:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      Πέτρο, είμαι σίγουρος ότι το δάκρυ δεν ήταν θλίψης…     Εγώ σ’ ευχαριστώ.

At Tue Dec 12, 12:11:00 PM, Blogger soulmates said…      se diavasa monoroufi!!!!     uperoxo to post…     na sou zhsoun ta paidia kai h suzugos!!! na tous xairesai…     kai xronia polla ston pitsiriko sou se 2 meres…;)

At Tue Dec 12, 01:22:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      soulmates, καλωσόρισες και ευχαριστούμε για τις ευχές (και τα καλά σου λόγια). Αντευχόμαστε τόσο σε σένα και στους δικούς σου όσο και στο πολύ όμορφο μπλόγκ που ξεκίνησες και που θα το επισκέποτομαι συχνά. 🙂

At Sat Dec 16, 10:34:00 AM, Blogger So_Far said…      Ημίαιμε έχετε βαλθεί να με συγκινείτε όποτε σας διαβάζω. Μου θυμίσατε το βράδυ που γέννησα το γιό μου, με τέτοιο καλαμπούρι ήμασταν κι εμείς στο preparatory room , (αν και τελικά οδηγηθήκαμε στην καισαρική). Αντώνης λοιπόν ο νέος του 1986! Το όνομα του μπαμπά μου. Αφήστε τα, βούρκωσα τώρα….

At Sat Dec 16, 08:38:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      so-far, από χαρά όμως…

At Tue Dec 19, 05:05:00 PM, Anonymous ελενη said…      Νομιζω οτι εισαστε γενναιωδορος ανθρωπος με εξαιρετικα υγιες ‘εγω’.      Δηλαδη, σαν αερακι φρεσκο.

At Thu Dec 21, 10:29:00 PM, Blogger Λουΐζα Κορνάρου said…      Ουφ! Παρά την τεμπελιά που με διακρίνει στους σχολιασμούς, δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ..     Και τι να πω κύριε Ημίαιμε στον δικό μου Αντώνη (δεκατεσσάρων αυτός σε λίγες μέρες) που με βλέπει έτοιμη να τα μπήξω μπροστά στον η/υ;     -Τι έγινε ρε μαμά;     -Τίποτα. Κάτι διάβασα και θυμήθηκα πως είναι να είσαι ινδιάνα…      Να τους χαίρεστε και τους τρεις.

At Fri Dec 22, 04:55:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      Ελένη και Λουίζα συγχωρείστε μου την καθυστέρηση στο μεγάλο ευχαριστώ που οφείλω για τα καλά σας λόγια. Θα επανορθώσω μόλις ξεμπλέξω με τα κόλπα της Τεχνολογίας που ανοήτως νόμισα ότι την χειριζόμουν με επιδεξιότητα….:)

At Thu Dec 28, 08:57:00 PM, Blogger Herinna said…      Να μαι κι εγώ. Πρώτη φορά μπήκα να σε διαβάσω κι έπεσα πάνω σε αυτό το ποστ. Διαβαζοντάς το αναλογιζόμουν γιατί δεν σε ανακάλυψα νωρίτερα. Η «πέννα» σου, ο λόγος σου, το αισθημά σου, είναι καθαρόαιμες φεράρι μέσα στον κόσμο του ελληνικού ίντερνετ. Να σου ζήσουν και οι τρεις να τους χαίρεσαι και σε χαίρονται κι αυτοί.     Μ’ εκτίμηση     Ελένη Μπάλιου

At Fri Dec 29, 12:12:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      herinna, καλωσόρισες με το γλυκό σου τον λόγο. Ξαφνιάζομαι με τόσο καλά λόγια αλλά, πάλι, διαβάζοντας τα κείμενα αυτών που τα εκφέρουν, καταλαβαίνω γιατί τους αγγίζουν μερικά από τα προσωπικά μου βιώματα. Έτσι, δεν ξαφνιάστηκα καθόλου από την ευαισθησία που συνάντησα περιδιαβαίνοντας στο δικό σου μπογκ.     Τις ευχές μου για φωτεινά χαμόγελα στον χρόνο που έρχεται. 🙂

At Fri Jan 05, 10:43:00 AM, Blogger xazomama said…      ψιτ χαζομπαμπά !!!      Μπορεί το ’86 τα παιδιά να τα έβαζαν σε τάπερ, το 2006 πάντως τα έβαζαν σε πυρέξ και είχαν και καπάκι 😛

At Fri Jan 05, 12:54:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said…      🙂 Το έιδα κι εγώ στα γεννητούρια φίλης. Πού να δείς τον κουβά που είχαν βάλει εμένα (προ αμνημονεύτων χρόνων)!

At Sat Jan 20, 07:27:00 PM, Blogger ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Τ. said…      Ανατρίχιασα, φοβήθηκα αλλά στο τέλος χάρηκα και γέλασα.     Η καλύτερη στιγμή που μπορεί να ζήσει κάποιος γονιός.

At Fri Mar 30, 06:43:00 PM, Anonymous Anonymous said…      ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ..ΔΑΚΡΥΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ! ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΩ, ΝΑ ΝΙΩΘΩ, ΝΑ ΜΥΡΙΖΩ! ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΘ

At Wed Oct 08, 02:08:00 PM, Anonymous Anonymous said…      πρωτη φορα βλεπω ανθρωπο να περιγραφη τοσο ομορφα την γεννηση του παιδιου του!!!     μπραβο σου!