Τα πραγματικά αποτελέσματα

Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 15,3% του συνόλου των εγγεγραμμένων πολιτών

Η ΝΔ πήρε το 13,1% του συνόλου των εγγεγραμμένων πολιτών

Η ΧΑ πήρε το 5% του συνόλου των εγγεγραμμένων πολιτών

Η ΕΛΙΑ πήρε το 4,6% του συνόλου των εγγεγραμμένων πολιτών

Το ΠΟΤΑΜΙ πήρε το 3,8% του συνόλου των εγγεγραμμένων πολιτών

Το ΚΚΕ πήρε το 3,5% του συνόλου των εγγεγραμμένων πολιτών

Οι ΑΝΕΛ πήραν το 2% του συνόλου των εγγεγραμμένων πολιτών

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ μαζί πήραν 47,3% του συνόλου των εγγεγραμμένων πολιτών

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ συμμετέχοντες ή αποδεχόμενοι τους εκλογικούς καλπονοθευτικούς Νόμους, πέταξαν στα σκουπίδια 3,8% ΑΚΥΡΑ-ΛΕΥΚΑ (δεν μας λένε πόσα ήταν τα ΛΕΥΚΑ) και 9,9% του συνόλου των εγγεγραμμένων που ψήφισαν ΑΛΛΑ κόμματα, και ΜΟΥΓΚΑ ΣΤΗ ΣΤΡΟΥΓΚΑ μετεκλογικά για την ΑΠΟΧΗ!

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ λένε ότι νίκησαν, ότι «κρατούν δυνάμεις», ότι ότι ότι….

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ότι η πλειονότητα του Ελληνικού Λαού ΔΕΝ θέλει ΚΑΝΕΝΑΝ από δαύτους…

Ως πότε μπορούν να κρύβονται στους ψεύτικους αριθμούς;

 

Advertisements

Το απόλυτο θράσος

Τον Οκτώβριο του 2010…, παραμονές Δημοτικών εκλογών έγραφα σε μια εφημερίδα πολιτών της γειτονιάς μου:

ΟΝΕΙΡΟ

Επιτέλους! Αυτό που ονειρεύτηκα πριν δέκα χρόνια ερχόμενος στον Τρίλοφο έγινε πραγματικότητα. Όποιος απορεί, ας διαβάσει προσεκτικά το τελευταίο ιλουστρασιόν έντυπο του Δήμου Μίκρας όπου «αποδεικνύεται» ότι μπροστά στους Three Hills τύφλα να ‘χουν τα Beverly Hills! Να οι δρόμοι, να ο …πολιτισμός, να η υγεία, να η προστασία και αναβάθμιση του περιβάλλοντος, να οι ηρωικά μαχόμενοι δημοτικοί μας άρχοντες για το καλό του πολίτη. Μπράβο! Είπα από μέσα μου. Άξιοι των δημοτικών τελών που καταβάλλουμε, άξιοι και οι επί μισθώ αναδεικνύοντες αυτήν την πραγματικότητα, ας πάει στην ευχή και το παχυλό κόστος (που πληρώνουμε όλοι οι κάτοικοι) για την έκδοση της εφημερίδας του Δήμου.
Και μετά …ξύπνησα. Οι επ’ αμοιβή (δική μας) προπαγανδιστές εκδότες της πολυτελούς φυλλάδας νομίζουν ότι τα πρόβατα μένουν κλεισμένα στο μαντρί και δεν περιφέρονται στον …παράδεισο που μας περιγράφουν. Δεν καταστρέφουν τα αυτοκίνητά τους στους «ασφαλτοστρωμένους» δρόμους. Δεν βλέπουν πώς έχει καταντήσει το περιβάλλον γύρω τους, δεν σιχτιρίζουν τους άρχοντες ακροβατώντας στα ανύπαρκτα πεζοδρόμια, δεν αγανακτούν με την έλλειψη στοιχειώδους αισθητικής, δεν , δεν, δεν.
Για τον …υπέρ πάντων αγώνα του Δημάρχου για το περιβάλλον τσιμουδιά για την χωματερή στο ρέμα μεταξύ Πλαγιαρίου και Τριλόφου. Εκεί, κάτω από το καινούργιο σχολείο, εκεί όπου μπαζώνει το ρέμα ο Δήμος για να …αποκαταστήσει –λέει- το χώμα που αφαίρεσε το κεραμοποιείο ΑΛΛΑΤΙΝΗ πριν από 70-80 χρόνια! Εκεί όπου λογής λογής απορρίμματα, μέχρι και πλαστικά δοχεία αγνώστου περιεχομένου, στρώματα, έπιπλα και κοινά σκουπίδια πετιούνται ανεξέλεγκτα για να κάνουν πάρτι τα ποντίκια. Θα έπρεπε να μη βγάζουν τσιμουδιά για την Αποχέτευση αλλά αντίθετα, προκαλούν με τις πολιτικάντικες εξαγγελίες «διεκδικούμε», «δρομολογούμε», «διερευνούμε» και «έχουμε όραμα», που ακούμε εδώ και δέκα χρόνια… Αν σας κόφτει το περιβάλλον κύριε Δήμαρχε, ρωτήστε τους συμπαθείς βοθρατζήδες να σας πούν πόσους βόθρους αδειάζουν. Μετρήστε μετά τον αριθμό τους στον Δήμο σας και δεν θα ξανατολμήσετε να ψελλίσετε οτιδήποτε για το περιβάλλον ή την …ποιότητα του νερού που διαχειρίζεστε… Κάντε και μια βόλτα στην ακτή που σας αναλογεί και δείτε τις επιπτώσεις του νέου …υπερδιαδρόμου του Μπόμπολα στο Α/Δ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ….
«Όλα για τον πολίτη» πιπιλίζουν στα γιαλιστερά πρωτοσέλιδα οι κράχτες ψήφων. Όλα!
Η Πολεοδομική Αναρχία που μαστίζει την περιοχή και που θα …διορθώσουν αυτοί που επί τόσα χρόνια την επέτρεψαν, την εξέθρεψαν, την εκμεταλΟδοσήμανσηλεύτηκαν για να αναρριχηθούν και να παραμείνουν στις καρέκλες τους. Η ηλιθιότητα και η προχειρότητα φαίνεται ακόμα και στην οδοσήμανση (φωτογραφία …έξυπνης τοποθέτησης, ενδεικτική -είναι πάμπολλες).
Βαρύγδουπες εξαγγελίες για Νοσοκομεία και Πανεπιστήμια, αυτολοιδορούνται από τις ξεχασμένες διαφημιστικές Πινακίδες τους. Καταντάει δε ανέκδοτο κάθε αναφορά σε «αναβάθμιση» της αισθητικής και λειτουργικής του περιβάλλοντος. Μια ματιά σε κάθε κολώνα της ΔΕΗ, σε κάθε στύλο του ΟΤΕ, όπου κάθε πικραμένος αναρτά ό,τι θέλει, φτάνει για να πειστεί ο καθένας ότι από το …καφενείο δεν διοικείται ο Δήμος. Η οδοσήμανση έχει υποβαθμιστεί από τους χούλιγκαν (που έχουν ταυτότητα και γραφείο με οδό και αριθμό) των γηπέδων που κολλούν αυτοκόλλητα σε όλες τις Πινακίδες, έρχεται και η έλλειψη στοιχειώδους λογικής από τους «αρμόδιους» με ιλαροτραγικά αποτελέσματα.
Στην εικονική γιαλιστερή πραγματικότητα της εφημερίδας του Δήμου –για την έκδοση της οποία πληρώνουμε ΟΛΟΙ- δεν χωρούν αναφορές στα δάνεια που παίρνει ο Δήμος –για τα ξεπληρώσουμε ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ και τα παιδιά μας-, δεν χωρούν οι ανύπαρκτες και επικίνδυνες Στάσεις λεωφορείων, δεν χωρά το αδιέξοδο μετακίνησης και κοινωνικής συμμετοχής των ΑΜΕΑ, των μητέρων με το παιδί στο καρότσι, των ανήμπορων ηλικιωμένων. Ούτε ίχνος αναφοράς για την ανύπαρκτη Ασφάλεια και αστυνόμευση, στα …τρελλά φορτηγά του Μπόμπολα που τρέχουν δαιμονισμένα, στα παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα/καρμανιόλες έξω από μπαρ και καφετέριες στον δημόσιο επαρχιακό δρόμο. τσιμουδιά για το πρόβλημα των ναρκωτικών –λες και ξορκίζουν το κακό με τη μούγκα τους,- άκρα σιωπή για τη συνεχιζόμενη οικοδόμηση και του τελευταίου τετραγωνικού εκατοστού γης –ακόμα και με μπαζώματα των πρανών των ρεμάτων-, δεν χωρούν αναφορές στους ανύπαρκτους στα δημοτικά αρχεία δρόμους, στα παράνομα κοτέτσια και στο πώς απολυμαίνονται/αποπαρασιτώνονται συνεταιριστικές Αποθήκες μέσα στην πυκνοκατοικημένη πια ΑΣΤΙΚΗ πραγματικότητα. Οι γείτονες ξέρουν τι αναπνέουν;

Από τότε πολλά άλλαξαν. Ήρθε ο «Καποδίστριας», μας χαιρέτησε, ήρθε μετά ο «Καλλικράτης», ενωθήκαμε με τους πλούσιους του Δήμου Θέρμης και και ασφαλτοστρώθηκαν προ μηνός 100 μέτρα δρόμου…

Μόνο στον Τρίλοφο δεν άλλαξε τίποτα. Όλα όσα καταγράφονται πριν 10 χρόνια εξακολουθούν και ισχύουν. Και πώς να μην ισχύουν… Ο Δήμαρχος Θέρμης πήρε παραμάσχαλα όλους αυτούς τους άχρηστους που στήριζαν την εκλογή τους στα συμφέροντα που κατέστρεψαν τον τόπο και στα αιώνια κομματικά παιχνίδια και τους όρισε να συνεχίσουν το …έργο τους. Και δεν φτάνει αυτό. Τους ξανασυμπεριέλαβε στην Παράταξή του ως …επιτυχημένους μια και στα τέσσερα χρόνια ο ίδιος φαίνεται ότι δεν πάτησε το πόδι του στην Κοινότητά μας… Αλλά σ’ αυτούς περισσεύει το θράσος. Όπως και σ’ αυτούς που τους ψηφίζουν και -είμαι βέβαιος- θα τους ψηφίσουν και πάλι…

Τα σημάδια είχαν φανεί νωρίς!

Μεταπολίτευση. Αδόκιμη λέξη που ορίζει μια περίοδο με απαρχή της στην πτώση της επτάχρονης δικτατορίας το καλοκαίρι του 1974.

Μια περίοδος, που εκτός από τον αδόκιμο ορισμό της, μας χάρισε… πολλές αδόκιμες εκφράσεις και συνθήματα-πυροτεχνήματα, που λειτούργησαν στο θυμικό μιας κοινωνίας (συν)ένοχης (κατά την πλειονότητά της) στην σιωπηρή αποδοχή της χούντας, που ήθελε να πιστέψει τους ενόχους (στην πλειονότητά τους) για την εγκατάστασή της πολιτικούς που επέστρεψαν δαφνοστεφανωμένοι ως αντιστασιακοί, δημοκράτες και …σωτήρες. Μεταλλαγμένη η κοινωνία με άλλοθι τη δήθεν μετάλλαξη των πολιτικών, γέμισε κι αυτή με δήθεν «δημοκράτες» και δήθεν «αντιστασιακούς», με δήθεν οράματα και δήθεν ιδεολογίες.

Μόνο το φαγοπότι παλιών και νέων πολιτικών «τζακιών» δεν ήταν δήθεν…

Τα σημάδια για το τι θα γίνει στο μέλλον υπήρχαν από παλιά. Ο άνεμος Αλλαγής γέμισε σκουπίδια ιδεολογικά, ηθικά και πολιτικά, φύσηξε μετά ο άνεμος της Απαλλαγής και έφερε καινούργια… Ανακάτεψαν τις ιδεολογίες, έριξαν κάτω τις τσιμεντωμένες πινακίδες «αριστερά» και «δεξιά». Αντικαταστάθηκαν αυτές με χάρτινες που σκίζονταν κι αυτές πιο εύκολα ακόμα και στο ρεύμα που προκαλούσαν οι πολιτικές κωλοτούμπες…

Τι μού ‘ρθε, θα μου πείς, παραμονές εκλογών να γκριζάρω τη σκέψη μου; Είναι που κάθησα να μελετήσω «παρατάξεις», «πρόσωπα» και «προγράμματα» για να διαπιστώσω ότι το θράσος και η υποκρισία πολλών περισσεύει για ακόμα μια φορά, τα βαρύγδουπα συνθήματα και οι φρούδες υποσχέσεις φαίνονται ιλαροτραγικά συνδυαζόμενα με τα πρόσωπα που τα εκφέρουν. Κλαυσίγελως.

Τα σημάδια για το τι θα γίνει στο μέλλον υπήρχαν από παλιά, και εξακολουθούν να υπάρχουν και για το …επόμενο μέλλον.

Θα αναφέρω ένα ενδεικτικό μια και ο χώρος δεν επαρκεί για εκτενείς καταγραφές…

«Σοσιαλιστής», «αντιστασιακός», του «Πολυτεχνείου». Και βουλευτής και Υπουργός και Επίτροπος στην Ευρώπη και και και. Απ’ όπου κι αν πέρασε, ξεχάστηκε γρήγορα.

Το 1988, βρίσκομαι από την Άνοιξη στο αντίσκηνο που έστηνα κάθε χρόνο στην αυλή του σπιτιού του κουμπάρου μου στον Μαραθώνα. Εκεί, από το 1987 «μετακόμιζα» την οικογένεια, γυναίκα και τον γιό μου, από μωρό σαράντα ημερών, για να βρίσκομαι κοντά στο Ελικοδρόμιο του Ναυτικού όπου υπηρετούσα, τόσο για περιορισμό των εξόδων μετακίνησης όσο και λόγω του ότι ανά πάσα στιγμή έπρεπε να είμαι στην υπηρεσία, ή στον αέρα πετώντας, μέρα ή νύχτα. Ντουλάπα πλαστική κάτω από τον ευκάλυπτο, όλο το βιός, και το μωρό, σε μια σκηνή ιγκλού για δύο άτομα. Για την υπηρεσία… Γιατί η πατρίδα «διήρχετο κρισίμους στιγμάς»…(όπως από τότε που την ξέρω).
Ξαπλωμένος, λοιπόν, στο αντίσκηνο ένα μεσημέρι, διαβάζω στην εφημερίδα ότι συνομήλικός μου Βουλευτής (γνωστός τοις πάσι), που δεν τον γνωρίζω προσωπικά, έκανε πάρτι γενεθλίων στο σπίτι του στην Πεντέλη όπου, λέει, -ο δημοσιογράφος Βότσης στην Ελευθεροτυπία- η γενιά του Πολυτεχνείου ξεφάντωσε καταναλώνοντας εξήντα μπουκάλια ουίσκι, τριάντα μπουκάλια βότκα, τρώγοντας διακόσια κιλά κρέας στα κάρβουνα και πίνοντας μισό τόνο κρασί!
Η γενιά του Πολυτεχνείου, σκέφτομαι… Ε, όχι… Γυρίζω στο μπρούμυτο στο αντίσκηνο, παίρνω μολύβι και χαρτί και απαντώ σατιρικά στον Βότση, που ούτε αυτόν γνωρίζω, περιγράφοντας επώνυμα (χωρίς τον τίτλο μου) τα δικά μου γενέθλια. Λίγες μέρες μετά, ο Βότσης δημοσιεύει στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ τη σατιρική επιστολή μου:

«Αγαπητέ Γ.Β.,
Στις 27 του περασμένου Μάρτη, έκλεισα τα 37 μου χρόνια. Συνήθως στα γενέθλιά μου ήθελα να ‘μαι μόνος για να συμμαζέψω τις σκέψεις μου, να ταξινομήσω τις εμπειρίες μου και να κάνω την απαραίτητη αυτοκριτική. Φέτος, όμως, η γυναίκα μου είχε άλλες απόψεις. ‘Θα καλέσουμε τους φίλους μας’ είπε. Παρά τις αρχικές μου επιφυλάξεις, κυρίως για τις οικονομικές επιπτώσεις ενός τέτοιου τολμήματος, τελικά ενέδωσα. Στο κάτω-κάτω τι το πήρε το πτυχίο στα οικονομικά η σύζυγος; Αφού, στα πλαίσια της σταθεροποίησης της οικονομίας μας, επιβάλλεται να το βάλει στο ράφι παραμένοντας άνεργη οικοκυρά, ας το χρησιμοποιήσει για τον συντονισμό των οικογενειακοκοινωνικών εκδηλώσεων. Κι έτσι έκανε.
Μια βδομάδα παιδευόταν με βάση τον οικογενειακό προϋπολογισμό και στο τέλος με υπερηφάνεια μου παρουσίασε το αποτέλεσμα. ‘Καλεσμένοι τρείς, και τρείς εμείς, έξι. Να και ο κατάλογος των φαγητών που πρέπει να ψωνίσεις. Δύο κιλά κρέας, χοιρινό, είναι φτηνότερο, τέσσερα κιλά πατάτες να κάνω και πουρέ που φουσκώνει και κόβει την όρεξη, ουίσκι έχουμε μισό μπουκάλι για τον κουμπάρο, πάρε ένα μπουκάλι βότκα για τα κοκτέιλ που κάνεις στην κουμπάρα, να μας μείνει και για τα Χριστούγεννα. Κι επειδή είναι γιορτή σου, το μόνο εκτός προϋπολογισμού είναι ένα τέταρτο φιστίκια Αιγίνης που σ’ αρέσουν. Α, και μην το ξεχάσω, πάρε κι ένα μπουκάλι ρετσίνα από τον φούρνο’.
Αν και άνεργη οικονομολόγα, η γυναίκα μου τα υπολόγισε σωστά (γιατί όχι, εδώ δικηγόροι μπορούν και προϋπολογίζουν τα οικονομικά μας). Το μόνο που δεν υπολόγισε ήταν το καταναλωτικό τέρας που κρύβει κάθε άντρας μέσα του και το εκδηλώνει στους διαδρόμους των Super Markets.
Πήγα για δυό κιλά χοιρινό και έφυγα από τον Κυρ Κώστα στην πλατεία με διακόσια δύο κιλά κρέας. Έμεινα έκθαμβος στο ράφι με τα ποτά στο Super Market. Τι ουίσκι, τι λικέρ, τι μπαντίντες, τι τζιν, τι βότκες! Τελικά έφυγα με εξήντα μπουκάλια ουίσκι και τριάντα βότκες. Δεν πιανόμουν πια. Το αποκορύφωμα ήταν στο κρασί. Άκου εκεί, είκοσι χρόνια υπηρεσίας και θα πάρω μόνο μισό κιλό ρετσίνα; Πεντακόσια κιλά πήρα!
Όταν η γυναίκα μου είδε τα φορτηγά να ξεφορτώνουν κόντεψε να ξαναμείνει έγκυος. Το μόνο που τη συγκράτησε ήταν ότι το δεύτερο παιδί, με τόσο μισθό, δεν συμφέρει τεχνικοοικονομικά. Σ’ ένα πρόχειρο, στο πόδι, άρα έγκυρο, υπολογισμό, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχαμε χρεωθεί για όλα τα μελλούμενα γενέθλιά μου μέχρι 123 ετών, αλλά χαλάλι μου. Μια φορά γίνεσαι τριανταεφτά χρονών.
Και όχι άλλο, αλλά έπιασε και το κόλπο με τον πουρέ κι έτσι μας περίσσεψαν, το κρασί, 200 κιλά κρέας, 60 φιάλες ουίσκι και τριάντα βότκες.
‘Και τώρα τι θα τα κάνουμε όλα αυτά;’ Με ρώτησε η γυναίκα μου. ‘Μην ανησυχείς ρε γυναίκα’ της είπα. ‘Σε δύο μήνες έχει τα γενέθλιά του ο γείτονας βουλευτής στο «σπιτάκι» που σου ‘χω δείξει στην Πεντέλη. Κληρούχας μας είναι ο άνθρωπος, της γενιάς του Πολυτεχνείου, και βιοπαλεύει. Θα του τα στείλω να δώσει το πάρτι της ζωής του. Το Πάρτι. Μην τον χαρακτηρίσουν τον άνθρωπο λιγούρη, όπως λένε για μένα όλες οι φίλες σου.
Έτσι έκανα, λοιπόν, κύριε Γ.Β. μου, και σου στέλνω το γράμμα αυτό όχι για να το δημοσιεύσεις –αν θες καν’ το- αλλά για να έχεις όπλα να αντιμετωπίσεις τους αντιδραστικούς κακόπιστους και πικρόχολους μικρομεσαίους που θα σπεύσουν να σχολιάσουν –από ζήλεια μάλλον- το Ρωμαϊκό (όχι Ρωμέικο) φαγοπότι της Πεντέλης.
Πες σε όλους αυτούς τους κακούς ότι τα 200 κιλά κρέας, τα 60 ουίσκι, οι 30 βότκες και τα 500 κιλά κρασί είναι δικά μου. Δώρο στον κύριο βουλευτή από το υστέρημά μου. Κατ’ επέκταση από το υστέρημα του λαού. Αυτούς, τι τους νοιάζει;
Στην υγειά σου κ. Γ.Β. μου
Υ.Γ.1: Στο σχόλιό σου για το πάρτι, δεν ανέφερες και το μπουκάλι ΟΥΖΟ που έστειλα προσωπικά στον φίλτατο για να το πιεί στην υγειά μου και στην υγειά της Αλλαγής (της ζωής του, όχι της δικής μου που παραμένει ίδια και απαράλλαχτη επί 37 χρόνια).
Υ.Γ.2: Αλήθεια, έτσι για πληροφορία, μήπως ξέρεις αν θα δώσουν ΛΕΥΚΑ ψηφοδέλτια στις επόμενες εκλογές, κι αν ναι, θα τα μετρήσουν για έγκυρα; Γιατί εγώ θέλω να ψηφίσω τη γενιά μου. Την απούσα από Ρωμαϊκά πάρτι γενιά του Πολυτεχνείου. Την απούσα γενικώς.»

Χρειάστηκε να υποβάλλω πέντε φορές την παραίτησή μου μέχρι να αποσυρθεί ο πειθαρχικός μου έλεγχος (!) «γιατί έθιξα δια του Τύπου μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου»…

Η ζωή μου έκτοτε παρέμεινε η ίδια. Εξάντλησα μια άκρως ενδιαφέρουσα, επίπονη, γεμάτη ευθύνες σταδιοδρομία που απόλαυσα. Έζησα μεταξύ ευπρεπούς στέρησης και σχετικής άνεσης μέχρι σήμερα που η στέρηση έχει γίνει …απρεπής. Ο κύριος Σοσιαλιστής εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, ξαναεμφανίστηκε , ξαναεξαφανίστηκε, ξαναεμφανίστηκε, και εμβρόντητος τον αντιλήφθηκα χθες επικεφαλής Παράταξης, υποψήφιος για Ευρωβουλευτής, για να Αλλάξει και την Ευρώπη μια και η συμμετοχή του στην Αλλαγή της Ελλάδας θεωρείται -από τον ίδιο- άκρως επιτυχής… Είπαμε, Κλαυσίγελως!

 

Εκλογές τον Μάιο

Το τηλέφωνο έχει πάρει φωτιά. Ούτε στη γιορτή μου δεν με θυμήθηκαν τόσοι.
«Αύριο ο κ.Υποσχετίδης παρουσιάζει το πρόγραμμά του στο Ξενοδοχείο Τάδε και θα εκτιμήσει πολύ την παρουσία σας.»
«Συγνώμη, με γνωρίζει ο κ.Υποσχετίδης;»
«Εεεεεε,ααααα,οοοοο»
«Εντάξει, τα ξέρω τα φωνήεντα, μην ζορίζεστε, προτιμώ να χάσω την εκτίμηση του κυρίου Υποσχετίδη, του κυρίου Παραμυθάκη, του κυρίου Ασχετόπουλου, παρά να χάσω την ώρα μου ακούγοντας τα …οράματά τους για μια νέα, σύγχρονη Ελλάδα που για τα παλιά μυαλά τους είναι και θα παραμείνει …όραμα»

Η κατάσταση έχει ξεφύγει.
Καλούμαστε να επιλέξουμε τους αντιπροσώπους μας στην Ευρωβουλή με βάση τον αχταρμά των κομματικών ιδεολογιών και έναν καταιγισμό πολιτικάντικων συνθημάτων και δήθεν ευφυολογημάτων, χωρίς την ελάχιστη καν ενημέρωση για το τι θέλει ο καθένας, για το σχέδιο ενεργειών του για να το πετύχει και τη διαχείριση των γεωστρατηγικών και οικονομικοπολιτικών διεθνών ισορροπιών.
Η «άκρα δεξιά» ευαγγελίζεται την «ανεξαρτησία» της χώρας από το …σιωνιστικό διεθνές κατεστημένο, η «δεξιά/κεντροδεξιά» έτοιμη να συνεχίσουμε τις επικύψεις στην Ε.Ε. με το παρόν καθεστώς «μη μιλάς, μη λαλάς, κινδυνεύει η Ελλάς», η «αριστερά/κεντροαριστερά» ευαγγελίζεται να …αλλάξει την Ευρώπη και αφήνει και τα υπονοούμενα της για φυγή από την Ε.Ε. αν αυτή αρνηθεί να αλλάξει, η «άκρα αριστερά», δεν το συζητάει, η Ε.Ε. είναι η καταστροφή μας.
Με τις προθέσεις αυτές, απορώ γιατί η άκρα δεξιά και η άκρα αριστερά θέλουν να βάλουν αντιπροσώπους τους στην Ευρωβουλή…
Οι άλλοι τουλάχιστον είτε θέλουν να συνεχιστεί το καθεστώς ή να αλλάξουν τις παραμέτρους λειτουργίας του.

Καλούμαστε να επιλέξουμε Δημάρχους. Κι ενώ εμείς θέλουμε να βγάλουμε Δημάρχους δουλευταράδες και δημιουργικούς, πελαγοδρομούμε στην προεκλογική μάχη για το ποιο κόμμα θα αποκτήσει τους περισσότερους Δήμους… Με τη μισή Ελλάδα Υποψήφιους Δημοτικούς Συμβούλους, όμως, γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας. Θα είμαστε αδικαιολόγητοι αν δεν επιλέξουμε αυτόν που είναι ικανός γιατί δεν ανήκει στις κομματικές μας προτιμήσεις.

Καλούμαστε να εκλέξουμε και Περιφερειάρχες. Ίσως η κρισιμότερη επιλογή μας για την Περιφέρεια στην οποία ζούμε. Γιατί από εκεί μοιράζονται τα χρήματα για να λειτουργήσουν οι Δήμοι, γιατί εκεί παίρνονται οι αποφάσεις για έργα και δράσεις βελτίωσης των υποδομών που εξυπηρετούν όλους τους Δήμους ανά Περιφέρεια.
Κι εδώ χανόμαστε στη …θαλασσοταραχή των κομματικών σκοπιμοτήτων, για το αν οι περισσότερες Περιφέρειες θα είναι, την επόμενη των εκλογών, μπλε, πράσινες, κόκκινες, κίτρινες ή μαύρες… Τα ΜΜΕ του συστήματος προβάλλουν τις κομματικές σημαίες όσων έχουν χρήματα για να διαφημίζονται, ΔΙΚΑ ΜΑΣ χρήματα, και χαρίζουν –υποχρεωτικά- λίγες φευγαλέες στιγμές για όσους δεν νέμονται τον κρατικό κορβανά, τα ΔΙΚΑ ΜΑΣ επαναλαμβάνω χρήματα, για να προβληθούν…
Προτείνω, λοιπόν, να «ψαχτούμε καλά». Ειδικά στις Περιφερειακές εκλογές.
Ας αγνοήσουμε τα «δεξιά-αριστερά» διλήμματα και ας επιλέξουμε ο καθένας με τη δική του κρίση ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΥΣ Περιφερειάρχες και Συμβούλους. Ας αγνοήσουμε τα «μεγάλα ονόματα» που κατεβαίνουν με πρώτη προτεραιότητα την κομματική επικράτηση. Ας ερευνήσουμε καλά τα βιογραφικά των συνδυασμών τους και ας απορρίψουμε όσους προβάλλουν «προσόντα» κομματικών θέσεων και δράσεων.