50 χρόνια κιόλας…

Αφιερωμένο

στους τότε 18χρονους με τους οποίους …συμπλεύσαμε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων επί 4 χρόνια χτίζοντας όνειρα και ελπίδες.

Στους φίλους που έκλεισαν νωρίς τον κύκλο της ζωής τους.

Στους φίλους που έκλεισαν ή τους έκλεισα τον κύκλο της φιλίας μας.

Στους προϊστάμενους και υφιστάμενους που σταύρωσαν την πλώρη τους με τη δική μου και σμίλεψαν την συμπεριφορά μου ως επαγγελματία και άνθρωπο.

Στα επαγγελματικά «παιδιά» μου που προόδευσαν και ευτύχησα να τους δω να με ξεπερνούν.

Στους γονείς και στην οικογένειά μου που ταλαιπώρησα με την απουσία μου υπηρετώντας την επαγγελματική οικογένεια.

 

23 Σεπτεμβρίου 1968

pyli4

Στο τέλος της λεωφόρου Χατζηκυριάκου.

Δεν ήξερα, ούτε είχα καμμιά κλίση ή έφεση στα «στρατιωτικά» παρά την οικογενειακή παράδοση σ’ αυτά… Κατέβηκα από τη Θεσσαλονίκη Ιούνιο του ’68 τελειώνοντας την Πέμπτη Τάξη του Εξατάξιου Γυμνασίου για να πληροφορηθώ περί του τι είναι η Σχολή και να πάρω μια ιδέα για τις διαδικασίες των εξετάσεων και των διαδικασιών ώστε να αποφασίσω, όταν θα αποφοιτούσα του Γυμνασίου, ποιόν δρόμο σπουδών και επαγγέλματος θα ακολουθούσα. Ήταν η τελευταία χρονιά από την ίδρυση της Σχολής που επιτρεπόταν η συμμετοχή στις εξετάσεις και η κατάταξη σε απόφοιτους της Πέμπτης Γυμνασίου.

Έτσι, 17 χρονών, πρωτοσυναντήθηκα για 20 μέρες Φροντιστήριου στου ΚΛΑΔΑΚΗ με άλλους πολλούς συνομήλικους, πολλοί γνωστοί μεταξύ τους από την μακρότερη φοίτησή τους στο Φροντιστήριο, λιγότεροι οι από εκτός Αττικής μέρη, οι πρώτες φιλίες δένονται και ο …μαραθώνιος των εξετάσεων ξεκινά.

Και τελειώνει επιτυχώς… Και τώρα τι κάνουμε;

Αποδεχόμαστε το αποτέλεσμα ή καλή η εμπειρία αλλά άσε να τελειώσουμε πρώτα το Γυμνάσιο;

Θες το ένστικτο, θες το δέλεαρ της αυτόματης ανεξαρτητοποίησης, της γρήγορης επαγγελματικής αποκατάστασης και οικονομικής ανακούφισης των γονιών, η απόφαση πάρθηκε.

17,5 χρονών, στις 23 Σεπτεμβρίου του 1968, ημέρα Δευτέρα, στις 08:30 το πρωί, περνάω την μπάρα της εισόδου μαζί με 50 συμμαθητές, 24 ως Μάχιμοι, 18 ως Τεχνικοί και 9 Οικονομικοί.

Μας υποδέχτηκαν δύο τεταρτοετείς Ναυτικοί Δόκιμοι, «προπαιδευτές», με περισσή ευγένεια μπροστά σε συγγενείς και φίλους που ήρθαν να αποχαιρετήσουν τους μελλοντικούς Δόκιμους, ευγένεια που …έσβηνε σταδιακά, όσο μεγάλωνε η απόσταση από τους συγγενείς και φίλους και μετατράπηκε γρήγορα σε κοφτές διαταγές. Ένας ένας για κούρεμμα με την ψιλή, «γουλί», από τον κουρέα κυρ Γιώργη, γέλια στην εμφάνιση των πρώτων «εν χρω κεκαρμένων», γέλια που προκαλούν την μήνιν των προπαιδευτών «γελάτε μουλάρια σε βάρος των συμμαθητών σας;» Τροχάδην επιτόπου άπαντες και οι πιό «γελαδεροί» γύρω γύρω στο πάνω διάζωμα του Μεσόδομου της Σχολής.

14AM3_0650-960x639.jpg

(φωτ.: Ο μεσόδομος του Κεντρικού Κτιρίου όπου ήταν οι θάλαμοι ενδιαίτησης, το Κουρείο, η Ιματιοθήκη, τα λουτρά κ.α. Σήμερα στεγάζει το Διοικητήριο με όλα τα απαραίτητα Γραφεία)

Πρώτη γεύση καψονιού  για να ενστερνιστούμε πνεύμα ομαδικό, διαδικασία που καθημερινά επιβαρυνόταν με σοβαρότερα καψόνια που έγιναν ακόμη χειρότερα με την επιστροφή όλων των Δοκίμων από της καλοκαιρινή τους άδεια και την κανονική έναρξη λειτουργίας της Σχολής.

Έτσι, επί 40 ημέρες που διήρκεσε η Προπαίδευση, έγκλειστοι στο …Βασσάνειο Ίδρυμα (δωρεά του ευεργέτη Βασσάνη) ξεχάσαμε να περπατούμε, όλες οι κινήσεις γίνονταν τροχάδην ή «καγκουράροντας» (πηδώντας σε κάθισμα βαθύ) ατομικά ή ομαδικά και πρωί-βράδυ ομαδική ποινή με τα ασήκωτα ντουφέκια Μ1 στην ανάταση, πρόταση, ανάταση. Μερικοί …γεύτηκαν και σωματική βία στα όρια της έννοιας «βασανιστήριο». Ή δοκιμασία …στομαχικής αντοχής με την αναγκαστική κατάποση διαφόρων «κοκτέιλς» κατά τη διάρκεια των γευμάτων. Η…ποιότητα και ποσότητα των καψονιών προκάλεσαν ακόμα και την επέμβαση του ναυάρχου Διοικητή Ναυτικής Εκπαιδεύσεως που με αυστηρότητα συνέστησε στους Διοικούντες τη Σχολή και τους Τεταρτοετείς αυτοσυγκράτηση. Που αποδείχθηκε αναποτελεσματική βεβαίως καθ’ όλη τη διάρκεια του πρώτου έτους αλλά και κατά το πρώτο εκπαιδευτικό θερινό ταξίδι με διοικούσα πλέον την τρίτη Τάξη… Μερικοί δεν άντεξαν. Σωματικά ή ψυχικά ή απλά δεν τους ταίριαζε και πέρασαν την μπάρα προς τα έξω.

Η στρατιωτική εκπαίδευση, και στη ναυτική της διάσταση, έχει σκοπό την δημιουργία ομαδικού πνεύματος και συμπίεση του ατομικού εγώ. Η διαδικασία  του λεγόμενου καψονιού έχει λογική και αποτέλεσμα όταν ενεργείται από εκπαιδευμένους γι αυτό «εκπαιδευτές». Δεν πρέπει να αφήνεται στα χέρια ανώριμων, άπειρων ακόμα και συμπλεγματικών ατόμων που εκτονώνουν τον άρρωστο ψυχισμό τους με ακραία σκληρότητα ακόμα και με χυδαία προσβολή της αξιοπρέπειας των εκπαιδευόμενων.

Υπήρχαν βεβαίως και σοβαροί Τεταρτοετείς που δεν πρόσβαλαν, δεν υπερέβαλαν, δεν εκτόνωναν κάποιο κακό ένστικτο. Αλλά υπήρχαν και οι άλλοι… Και κάποιο Αξιωματικοί που μάλλον …υπέφεραν καταπιεζόμενοι στο σπίτι τους και κάπου έπρεπε να αποφορτίζουν το βάσανό τους…

Ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω λογικά το γιατί Αξιωματικός Επιτηρητής, στον πρώτο θερινό εκπαιδευτικό πλου, πήγαινε νυχτιάτικα στο πρόστεγο (πλώρη) του πλοίου, φορτωνόταν δύο βαριές μπαστέκες και τις κουβαλούσε αγκομαχώντας στο πρυμνιό υπόφραγμα για να τις φορτώσει σε πλάτες «καγκουράροντων» πρωτοετών και μετά το καψόνι να τις ξαναπάει ό ίδιος στο πρόστεγο. Ή κάποιον άλλον που σκαρφάλωνε στο τοιχίο της ταράτσας του κεντρικού κτιρίου αξημέρωτα, ακροβατώντας με κίνδυνο να τσακιστεί, για να γράψει στο Ποινολόγιο όποιον τεταρτοετή δεν συμμετείχε ενεργά στην πρωινή Γυμναστική… Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…

Δεν μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω. Ακόμα κι όταν κάποιοι εκτόνωναν σε εμένα είτε λεκτικά είτε «καψονικά» ό,τι κουβαλούσαν μέσα τους για έναν «θείο» μου, ξάδελφο του πατέρα μου, που ήταν μέχρι την προηγούμενη χρονιά Υποδιοικητής στη Σχολή και εξαιρετικά αυστηρός με τους παραπτωματίες.  Έναν «θείο» μου που, μεγαλώνοντας εγώ στη Θεσσαλονίκη, δεν είχα δεί, γνωρίσει ή μιλήσει μαζί του σε όλη μου τη ζωή… Βαρέθηκα να το επαναλαμβάνω τότε και επί 50 χρόνια κι ακόμα ουδείς έχει πεισθεί ότι δεν τον ήξερα… Επιστράτευσα κι εγώ αυτό που από μικρός χρησιμοποιούσα στα δύσκολα, στο ελαφρύ ή βαρύ μπούλινγκ. Το χιούμορ.

Προσπαθούσα να δω ή να φανταστώ ή να πλάσω αστεία πλευρά κάθε δυσκολίας, σωματικής ή ψυχικής.

scan0012.jpg

Απαξίωνα έτσι ως επίπλαστη την όποια σοβαρότητα κάθε δύσκολης στιγμής. Δεν είναι δε τυχαίο ότι η πλειονότητα των ποινών μου ήταν «δι άτοπον αστεϊσμόν» ή «εγέλα παρατηρούμενος» καθόλη την τετραετή φοίτηση… Με ποινές που …ξεχείλωναν τις περιόδους συνεχούς εγκλεισμού ένδον ακόμα στα επόμενα τρία χρόνια. Απολάμβανα, όμως, τα δύο τελευταία χρόνια την χιουμοριστική …κόντρα μου με τον Υποπλοίαρχο Κυπραίο, με εκτίμηση στο χιούμορ του, που βεβαίως κατέληγε πάντα στην παρουσίασή μου στην Κλήση Ποινολογίου «διότι εγέλα άνευ λόγου» και την γκρίνια του επιτηρητή της Τάξης Υποπλοίαρχου Παπαργύρη «πότε θα σταματήσεις τα καλαμπούρια με τον Κυπραίο». Πάντως, το παράνομο τρανζιστοράκι μου δεν το βρήκε ποτέ όσο κι αν έψαχνε…. Ούτε μου ‘κοψε το γέλιο «μετά» ή «άνευ» λόγου. Η συνυπηρεσία μας στη Διοίκηση Ελικοπτέρων Ναυτικού αρκετά χρόνια μετά, αυτός ως Διοικητής κι εγώ επιτελής του, ήταν το ίδιο απολαυστική και ιδιαίτερα παραγωγική.

Την Ακαδημαϊκή εκπαίδευση ανωτάτου επιπέδου στη Σχολή μάλλον υπερβολική την εύρισκα κι αυτή σε ορισμένα πεδία που ούτως ή άλλως ουδόλως εμπεδώθηκαν μέσα μου στο υπόλοιπο της ζωής μου.

Π.χ. Πυρηνική Φυσική από τον καταπληκτικό μεν καθηγητή Θ.Κουγιουμτζέλη που έκανε το μάθημα ιδιαίτερα ενδιαφέρον έστω και αν αυτό γινόταν πλήρως κατανοητό από λίγα μόνο αστέρια συμμαθητές.

Ή τα Ανώτερα Μαθηματικά του καθηγητή Αρ.Πάλλα που γέμιζε Πίνακες και Πίνακες με Ολοκληρώματα που έπρεπε να τα αποστηθίσω μια και μου φαίνονταν Κινέζικα, τουλάχιστον…, για να περάσω στις ετήσιες γραπτές εξετάσεις. Από τότε αρνείται ο εγκέφαλός μου να αποστηθίσει οτιδήποτε…

Στο μάθημα του Ηλεκτρισμού, με τον πολύ καλό άνθρωπο Κορίκη, αλλά και φοβερό …υπνωτιστή με τη μέθοδο «μιλώ συνεχώς, περπατώντας πάνω κάτω από τη μιά άκρη της Τάξης στην άλλη», ο μόνος λόγος που δεν έπεφτα κι εγώ σε βαθύ ύπνο ήταν ότι διασκέδαζα παρατηρώντας τον συμμαθητή μου Ηρακλή στο διπλανό θρανίο που κατάφερνε να κοιμάται με το κεφάλι ψηλά, κρατώντας και γραπτές σημειώσεις γυρίζοντας και σελίδες στο τετράδιο με κλειστά μάτια… ή τον Κώστα παραδίπλα που κοιμόταν με ανοικτά τα μάτια -όλο άσπρα- σε κατάσταση θρίλερ  με τις κόρες των ματιών εξαφανισμένες.

Για πραγματικά γέλια ήταν η εκπαίδευσή στις …λογχομαχίες στο γήπεδο της Σχολής από Ταγματάρχη του Στρατού (λες και θα αντιμετωπίζαμε τον εχθρικό Στόλο με τις λόγχες), στον χορό από τον Τσάμικο μέχρι το Βαλς από τον γραφικό χοροδιδάσκαλο «βάτραχο» και στην αυτοάμυνα από τον ακόμα πιο γραφικό παλαιστή Καμπαφλή σ’ ένα μίγμα τζούντο, ρωμαϊκής πάλης και Καμπάφλειου αυτοσχεδιασμού. Στούρνος ήμουν σ΄αυτά, στούρνος έμεινα. Και οι «λογχομαχίες» μού στοίχισαν και μια 10ήμερη Αυστηρά Φυλάκιση, γιατί ως Τριτοετής -απουσίαζαν οι τεταρτοετείς- έβαλα τους πρωτοετείς μου να κραυγάζουν «Υβ Υβ» (ως οι γαύροι για τον Υβ Τριαντάφυλλο, γκολτζή της εποχής) αντί της οφειλόμενης στρατιωτικής κραυγής «ζντό» κατά την επίθεση προς λογχισμό του αντιπάλου. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στον Μηχανικό Ανθυποπλοίαρχο Π.Μαυραγάνη, Βοηθό Αξιωματικού Φυλακής που παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα και το εξέλαβε ως βαριά προσβολή του Ταγματάρχη εκπαιδευτή… κι ακόμα παραπέρα. Πιθανώς να ήταν και οπαδός του Παναθηναϊκού…

Από την άλλη, η ναυτική εκπαίδευση μου άρεσε. Τόσο η θεωρία όσο και πρακτική εκπαίδευση στα εκπαιδευτικά ταξίδια με πλοία του Στόλου. Μου άρεσαν τα «άρμενα», με δάσκαλους τους Ναύκληρους των πλοίων, τα της Συνεννόησης (ηχητικά και οπτικά Μορς, «πατερόλια» κλπ) κολλητός στους Σηματονόμους, η Ναυτιλία, η Ναυτική Τέχνη και από Πρωτοετής ήμουν στην Ομάδα Διεύθυνσης Πλοίου ως καλός Πηδαλιούχος…

Στα πολλά Σαββατοκύριακα παραμονής μου ένδον, εύρισκα διέξοδο στην ιστιοπλοΐα, από τριτοετής στα Φιν, που μου έδινε το αίσθημα ελευθερίας και διαφυγής, προσωρινού έστω αλλά άκρως ψυχοθεραπευτικού.

Τι μου έμεινε από τη Σχολή;

Μια γλυκόπικρη ανάμνηση.

Μπήκαμε 24, βγήκαμε 18. 25% απώλειες…  Οι Τεχνικοί (Μηχανικοί) από 18 βγήκαν οι 16…

399851_2934350851198_1300006054_nΆρχεσθαι μαθών άρχειν επιστήση«.  Σωστό, αλλά τρία χρόνια απόλυτου «άρχεσθαι» και ένας χρόνος ψευδαίσθησης «άρχειν» απαιτούν υπομονή….)

Η Τάξη μου ουδέποτε απόκτησε «κοινό πνεύμα». Ακόμα και η οργάνωση της συνάντησης …γερόντων, για να γιορτάσουμε φέτος τά 50 έτη από την είσοδό μας στη Σχολή, αποδείχθηκε πολυπλοκότερη από την Επιχειρησιακή Σχεδίαση στη Σχολή Πολέμου, με αμέτρητα ηλεκτρονικά μηνύματα του είδους «το μακρύ και το κοντό του καθενός». Είτε οι εκπαιδευτές απέτυχαν είτε οι χαρακτήρες μας ήταν ανεπίδεκτοι συμμόρφωσης.  Έβγαλε όμως αξιόλογες προσωπικότητες, καλούς επαγγελματίες, Μάχιμους και Μηχανικούς.

Η παράδοση θέλει η κάθε Τάξη να μοιάζει τελικά με τη Διοικούσα της. Και αυτό ισχύει και για την δική μου.

scan0004 Η στενή συμβίωση σε δύσκολες συνθήκες παράγει στενές φιλίες. Φιλίες που άλλες άντεξαν μέχρι σήμερα, άλλες έφθιναν, ξεθύμαναν και διαλύθηκαν σε αμφισβητήσεις και ματαιοδοξίες. Χαίρομαι για τις πρώτες, μεγάλωσα πια για να λυπάμαι για τις δεύτερες… Και μένουν στη μνήμη ατόφιες οι ωραίες ανθρώπινες σχέσεις της εποχής εκείνης μαζί με τις ωραίες που ακολούθησαν στην κοινή πορεία μας στο επάγγελμα.

Η ιδιαίτερη ναυτική νοοτροπία, απαραίτητη στην ασφαλή λειτουργία κάθε πλεούμενου όπου πρέπει να υπερτερεί το εμείς από το εγώ και η εκτέλεση των υποχρεώσεων είναι εξ ίσου απαραίτητη με την απόλαυση των δικαιωμάτων, «φυτεύτηκε» από την πρακτική εκπαίδευση στα πλοία κατά τη φοίτηση στη Σχολή και «άνθισε» σ’ αυτά μετά τη Σχολή, και όχι από τον τετραετή εγκλεισμό μου σ’ αυτήν.

Κάνοντας τον απολογισμό σήμερα, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ήμουν πολύ τυχερός στα χρόνια που ακολούθησαν εκείνα της Σχολής. Στην πρόσληψη και ανάπτυξη των επαγγελματικών προσόντων συνέβαλαν σπουδαίοι Κυβερνήτες, Εκπαιδευτές, Προϊστάμενοι, Ναύκληροι και Σηματονόμοι και έμπειροι Υπόλογοι κάθε ειδικότητας. Στην παραγωγική άσκηση των επαγγελματικών καθηκόντων συνέβαλαν καθοριστικά άξιοι και ικανοί υφιστάμενοι και πληρώματα. Στρατευμένοι και Μόνιμοι.

Ο πρώτος μου Κυβερνήτης στο αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ, Αντιπλοίαρχος Νίκος Παππάς, στο οποίο τοποθετήθηκα ως νέος Σημαιοφόρος,  μετουσίωσε το ενδιαφέρον μου για τη θάλασσα και όλα τα σχετικά με αυτήν σε πραγματική απόλαυση, ακόμα και των κινδύνων της… Μου έμαθε τι εστί ηγέτης που εμπνέει με την συμπεριφορά του την πίστη των υφιστάμενών του, απαραίτητο βίωμα και προϋπόθεση για να έχω τη δυνατότητα κι εγώ να «χτίζω», να αντιλαμβάνομαι και να απολαμβάνω αργότερα την πίστη από τους δικούς μου υφιστάμενους.

Σημαντικές προσωπικότητες και οι Κυβερνήτες στα άλλα πλοία που υπηρέτησα. Α.Κολιγιάννης στο Α/Τ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ, Ν.Παπαδόγκωνας στο Δ/Π ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ, Δ. Ζαρόγιαννης στο Α/Τ ΜΙΑΟΥΛΗΣ, Γρ.Δεμέστιχας στη Φ/Γ ΕΛΛΗ αλλά και οι Προϊστάμενοί μου στην ολιγόχρονη Υπηρεσία Γραφείου, στο ΓΕΝ Α3-ΙΙ, Σήφης Μανουσογιαννάκης, Ν.Θεμελίδης, Ν. Μανταδάκης, εχθροί της γραφειοκρατίας, εστιασμένοι στην ουσία κάθε θέματος.

Οι πρώτοι εκπαιδευτές μου στον χειρισμό Ε/Π, Λοχαγός Δ.Τομαράς και Αρχιεκπαιδευτής Αντισυνταγματάρχης Δ.Σπαράγγης στη Σχολή Αεροπορία Στρατού.

Ο Γάλλος εκπαιδευτής στα πρώτα Ελικόπτερα του Π.Ν., Alouette III, Υποπλοίαρχος Ρενιέ Κρεμέρ. Με  μεθοδικότητα και απίστευτη εργατικότητα έθεσε τις προδιαγραφές για το μέλλον της νέας Ναυτικής Αεροπορίας με έμφαση στην Ασφάλεια Πτήσεων βασισμένη στην βαθιά γνώση, χειριστική, τεχνική, θεωρητική, του προσωπικού της.

Αν ο Αντιπλοίαρχος Ν.Παππάς μου ενέπνευσε την αγάπη, τον έρωτα για τα καράβια και τη θάλασσα, ο Υποπλοίαρχος Ρενιέ Κρεμέρ μ’ έκανε να ερωτευθώ και τα Ελικόπτερα και την Πτήση.

Πλωτάρχης Γ.Μπεζεριάνος. Ο πρώτος Διοικητής του Σμήνους Ε/Π Ναυτικού στην ίδρυσή του το 1975. Κατάφερε να θεμελιώσει τη Νέα Ναυτική Αεροπορία μέσα σε ένα σύστημα του κατά θάλασσα Πολεμικού Ναυτικού που αντιλαμβανόταν τα Ε/Π ως ιπτάμενες βάρκες και τα χαμηλόβαθμα πρώτα στελέχη της ως νεαρούς θορυβοποιούς με πρωτόγνωρες για το Ναυτικό απαιτήσεις.  Εξαιρετικά τιμητική η εμπιστοσύνη του προς εμένα. Γιατί οι υφιστάμενοι εμπιστεύονται τη ζωή τους στον όποιον προϊστάμενο «αναγκαστικά» αλλά το ότι προϊστάμενος εμπιστεύεται τη ζωή του σε υφιστάμενο έχει άλλη γεύση…

Ο Ρενιέ Κρεμέρ πριν φύγει, με επέλεξε ως μελλοντικό εκπαιδευτή στις διαδικασίες ανάγκης στις οποίες πρέπει να συντηρούνται όλοι οι χειριστές Ελικοπτέρων περιοδικά και πριν ακόμα αποκτήσω, όπως όλοι μας τότε, σημαντική πτητική εμπειρία, ξεκίνησε την εκπαιδευσή μου στις «αυτοπεριστροφές άνευ κινητήρος». Επί ένα μήνα, τριάντα ώρες πτήσης, 300 συνολικά αυτοπεριστροφές στο Α/Δ Ελευσίνας με το στροφείο αποσυμπλεγμένο, χωρίς δυνατότητα επανασύμπλεξης, αναγκαστικά μέχρι το έδαφος. Με το πέρας της εκπαίδευσης, ακόμα δεν μπορούσα να πετάω καλά καλά στα ίσια το Ε/Π, αλλά το προσγείωνα αυτοπεριστρεφόμενο σε οποιοδήποτε σημείο από οποιοδήποτε ύψος με οποιαδήποτε ταχύτητα. Άντε πείσε όμως τους υπόλοιπους να κάνουν μαζί μου το ίδιο…

Πρώτος «συντηρούμενος», ως καλός ηγέτης που δίνει το παράδειγμα, ο Διοικητής Πλωτάρχης Γ.Μπεζεριάνος λέγοντας στον «εκπαιδευτή» Ανθυποπλοίαρχο «Ξεχνάς βαθμούς και τίτλους και κάνεις αυτά που πρέπει ως εκπαιδευτής». Και τα κάναμε.

Αυτοί έθεσαν τα επαγγελματικά μου θεμέλια. Και αρκετοί άλλοι. Κάποιοι άλλοι, λίγοι, απλά επιβεβαίωναν την αξία των πολλών απ ‘αυτούς που έλαχαν σε εμένα.

Από κεί και πέρα είχα καταπληκτικές εμπειρίες στα Ε/Π, στα πλοία που υπηρέτησα, στα πλοία που κυβέρνησα. Στον Ναύσταθμο της Κρήτης με το έργο που αφήσαμε με τους συνεργάτες μου. Το ίδιο στη Ναυτική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος προβάλλοντας το Πολεμικό Ναυτικό στην κοινωνία όλης της Β.Ελλάδας.

Κυβερνήτης στη ναρκοθέτιδα ΑΚΤΙΟΝ, Κυβερνήτης στο Αντιτορπιλικό ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ (ADAMS), Κυβερνήτης στο Α/Τ ΚΑΝΑΡΗΣ (στη διαδικασία παροπλισμού του) . Οι  ωραιότερες περίοδοι …ωρίμανσής μου ως άνθρωπος, σμιλεμένης στις απόλυτες ευθύνες της θέσης. Με υπέροχες σχέσεις με τα πληρώματα ακόμα μέχρι σήμερα. Τα αληθινά μου παράσημα.

Στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα, στα δύσκολα, στα εύκολα, στα ακίνδυνα και στα επικίνδυνα.

Ένοιωσα ακόμα καλύτερα το πόσο πολύ απόλαυσα την θητεία μου στον Στόλο όταν στο τέλος της σταδιοδρομίας μου αντιμετώπισα στη στεριά κάποιους χαμαιλεοντίζοντες κομματόσκυλους, από τους ολίγιστους που νομίζουν ότι είναι μέγιστοι λόγω της προσωρινής εξουσίας τους, που ο ναυτικός πολιτισμός πέρασε από δίπλα τους και δεν τους ακούμπησε…

Γι αυτά που απόλαυσα όμως, για τις εμπειρίες που βίωσα, για αυτά που πήρα κι έδωσα στην Υπηρεσία, στην Πατρίδα, από και σε συντρόφους, άξιους προϊστάμενους και υφιστάμενους, για τα σωστά μου και τα λάθη μου,

αν με κάποιον μαγικό τρόπο ξαναγινόμουν 17 χρονών, θα έτρεχα να κάνω το βήμα περνώντας την μπάρα στο τέλος της Λεωφόρου Χατζηκυριάκου.

Για άλλα τέσσερα χρόνια υπομονής… και μια μετέπειτα ζωή γεμάτη ανεπανάληπτες εμπειρίες.

InkedΤάξη '68_LI

 

scan0006.jpg

 

Inkedscan0002_LI.jpg

 

Advertisements

Τελικά δεν έφταιγε η Γούλφω…

15451297_10154766676932243_1877554446_n

Ο πόνος κάτω από την κλείδα του αριστερού ώμου ενοχλητικός.

Θα ‘ναι από το απότομο τράβηγμα της Γούλφως που αφηνιάζει με ένα λεβεντολυκόσκυλο που καλά κάνει και την βρίζει κι αυτό για το θράσος της να πατήσει την περιοχή του.

Κι άντε τώρα με τον πόνο στην κλείδα να κουβαλήσεις και ένα καφάσι 50 κιλά ξύλα ανεβαίνοντας τις σκάλες της εισόδου, κατεβαίνοντας ακόμα περισσότερες για το υπόγειο όπου  και το ρομαντικό μας τζάκι. 

Ο πόνος στρογγυλοκάθησε για τα καλά …επεκτεινόμενος στο κέντρο του στήθους, αλλά η δουλειά δουλειά. Και μάλιστα σημαντική. Συνέγραφα ομιλία που μου ζητήθηκε να κάνω σε εκδήλωση του Δήμου Γρεβενών προς τιμή του επιστήθιου φίλου, καθηγητή, εντατικολόγου, λαογράφου, ερευνητή της παράδοσης Δημήτρη Ρίγγου. Και ο πόνος οξυνόταν όσο έγραφα για αυτόν, βλέποντάς τον μπροστά μου με εκείνο το αετίσιο βλέμμα που σπανίως εκπέμπουν ανθρώπινα μάτια.

Μεσάνυχτα πια. «Πονάς; Έχεις μια έκφραση πόνου περίεργη» το ‘πε μία τό’πε δύο η συμβία ανήσυχη «σήκω να πάμε στο 424». «Όχι ρε Νανάκι, το αντέχω, αύριο πρέπει να πάμε Γρεβενά, δεν γίνεται να λείπω»

Έλα που γίνεται. Ώρα 2 τα ξημερώματα, η κόρη στο τιμόνι, ο ασθενής διπλωμένος στο πίσω κάθισμα και δίπλα του η υπερβάλλουσα στην ανησυχία της, κατά το υπερβάλλον ύψος του ερωτά της επί 35 χρόνια, εισβάλλουμε στο απολύτως έρημο Κέντρο Υγείας Θέρμης, μια και εγώ, ο ξερόλας, ήμουν βέβαιος ότι έφταιγε η …Γούλφω και δεν χρειαζόταν να επιβαρύνουμε τα Νοσοκομεία.

Δύο τα ξημερώματα εμφανίστηκαν από το βάθος του πουθενά μία Κυρία, μία Βοηθός και ένας νοσηλευτής που μας άκουσαν ευγενικά και «περάστε από το ιατρείο, Ξαπλώστε και χαλαρώστε ενώ θα μας λέτε πού πονάτε και γιατί δεν ήρθατε πριν δυό μέρες»… Οι ερωτήσεις σοβαρές, χωρίς κρίσεις και επικρίσεις, και ενέργειες βιαστικές, σίγουρες, ψύχραιμες.

Η αφαίρεση των παπουτσιών και το βεντουζάρισμα των βυσμάτων για το ηλεκτροκαρδιογράφημα άρχισε να ξεφτίζει τις ενοχές της Γούλφως που η αθωότητά της επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά όταν η βοηθός μου έσπρωξε ένα υπογλώσσιο στο στόμα, ο νοσηλευτής μου φόρεσε τη μάσκα οξυγόνου και ο εμφανισθείς οδηγός του ασθενοφόρου μετά νέας νοσηλεύτριας το έφεραν με την …πρύμη στην έξοδο.

Ακούγοντας τους γελοίους υπεύθυνους για την υγεία, πρώην και νυν, να ρίχνουν το ανάθεμα στο προσωπικό της Υγείας για τα χάλια της, δεν μπορώ παρά να τους σιχτιρίσω ακόμα μια φορά όταν στην πράξη υπάρχουν τέτοια στελέχη όλων των βαθμίδων που «δεν πλέκουν πουλόβερ» αλλά είναι εκεί στις δυό τα ξημερώματα , σ’ ένα υποστελεχωμένο και με διαρκώς υποβαθμιζόμενες υποδομές Κέντρο Υγείας, να κάνουν το παν για τον όποιον 65 χρονο που ηλιθιωδώς πιστεύει ότι το έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι …θλάση από το τράβηγμα κάποιας Γούλφως.

Δεν μου ζητήθηκε, ούτε ανέφερα ιδιότητες, βαβμούς κλπ, όπως μπορούσα για να διαμετακομιστώ στο 424. Όχι γιατί δεν εμπιστεύομαι τους συναδέλφους γιατρούς, αλλά γιατί δεν θέλω να διαφέρω από τον απλό πολίτη συμβάλλοντας στον κοινωνικό αυτοματισμό του εσεις κι εμείς.

Εξ άλλου, την Εντατική του Παπανικολάου, ίδρυσε και υπηρέτησε επί χρόνια και ο φίλος μου Δημήτρης Ρίγγος για τον οποίον έγραφα την ομιλία για …αύριο που δεν θα πρόκανα να εκφωνήσω. Κι αν κάτι πήγαινε ακόμα πιό στραβά, ποιός ξέρει, ίσως συναντιόμασταν επιτέλους…. 

Έτσι βρέθηκα φασκιωμένος, δεμένοςστο φορείο, με το οξυγόνο στη μούρη σ΄ένα ασθενοφόρο με ήρωα οδηγό που κατάφερνε να το κρατάει στον δρόμο με …αμορτισέρ στρατιωτικού κιλλίβαντα. Για Αυτά, οι ΑδωνοΠολλάκηδες  σφυρίζουν αδιάφορα. Τρείς τα ξημερώματα το ασθενοφόρο φρενάρει στα Επείγοντα του Νοσοκομείου Γεώργιος Παπανικολάου. Χωρίς ούτε ένα λεπτό αναμονής βρίσκομαι σε μιά αίθουσα ημιεντατικής (οι ορισμοί δικοί μου του άσχετου), διάφοροι πέφτουν επάνω μου, καλώδια πάνε κι έρχονται, να και νέα καρδιογραφήματα, ακούω και κάποιους να συγχαίρουν το Κέντρο υγείας Θέρμης για την άρτια προετοιμασία, και νεαρός γιατρός ρωτάει «καλά, επί δυό μέρες πονούσατε, σήμερα ήρθατε;»

» Ξέρετε, η Γούλφω….» πάω να πω και με πιάνουν τα γέλια..

Το ίδιο πρωί, ομάδα νεαρών γιατρών και νοσηλευτριών, επιδράμουν με αιφνιδιαστικό ελιγμό, με τσιτσιδώνουν, μου φορούν κάτι αραχνούφαντα δικτυωτά σαν της Σαπουντζάκη, και με ταχύτητα φόρμουλας βρίσκομαι στο διαστημικό κέντρο αγγειογραφίας. Φαντάζομαι ότι θέλει μεγάλη μαγκιά και τέχνη, χώρια το θάρρος και σθένος αυτών που την πραγματοποιούν. Γιατί αυτοί που την υφίστανται δεν καταλαβαίνουν τίποτα όσο οι ειδικοί περιφέρονται στην καρδιά σου για ξεβουλώσουν ό,τι δη. Και ο Διευθυντής της Κλινικής κ.Ζαρίφης και οι βοηθοί του, όχι μόνο ήξεραν τι έκαναν, αλλά σε έπειθαν ρε παιδί μου με το ύφος τους. Σοβαρό, όχι στρυφνό. με χιούμορ για να σπάει η ένταση, έφαγαν τον θρόμβο, τσόνταραν κι ένα στεν για να κόψουν τον αέρα σε μελλοντική απόπειρα κατάληψης της αρτηρίας και όλα καλά. 

Πέρασε ο κίνδυνος, μην πιάνουμε χρειαζούμενα κρεβάτια στη Μονάδα, μεταφέρομαι σε δωμάτιο της 1ης καρδιολογικής Κλινικής και στην φροντίδα του Κώστα Βασιλειάδη και των βοηθών του, αγαπημένου συμμαθητή από τα μικράτα μας μέχρι που χωριστήκαμε για να παλεύουμε εγώ με τη Θάλασσα και τον Αέρα κι αυτός με τη ζωή μικρών και μεγάλων παιδιών…. Τους ευχαριστώ όλους

Και ζητώ συγνώμη από την Γούλφω.  Δεν έφταιγε τελικά…

Θαλασσινές ιστορίες, περί ευθυνών…

Άλμπουμ0063

Μεταμεσήμερο. Από τις μέρες που ο Νοτιάς γκριζάρει το γύρω σύμπαν, ο ουρανός ενώνεται με τη θάλασσα και δεν βλέπεις ούτε τον κάβο Μαλιά στα 5 μίλια αριστερά σου.

10 μποφώρ, τα κύματα βασανίζουν το καλοτάξιδο σκαρί που σπαρταράει στην κορυφή τους, οι λαμαρίνες τρίζουν και ο Κυβερνήτης …απολαμβάνει, καθισμένος στην πολυθρόνα του δεξιά μέσα στη Γέφυρα, το καμάρι του να αντιστέκεται στα στοιχειά της Φύσης…

Έτσι έμαθε από τον πρώτο καπετάνιο του, να απολαμβάνει τα δύσκολα…

Να σου και ο Πρώτος μηχανικός στη Γέφυρα.  «Όπα, αυτά δεν είναι καλά μαντάτα» σκέφτεται. Δεν ανεβαίνει συχνά ο Πρώτος στη Γέφυρα… Που σκύβει στο αυτί του Κυβερνήτη και ψιθυρίζει «Κύριε Κυβερνήτα, έχουμε κρακ (ρωγμή) στη βάση του κύριου ατμαγωγού από το καζάνι…»

Ο ατμός στον κύριο ατμαγωγό είναι υπό συνεχή πίεση 1200+psi, πιθανή θραύση του έχει καταστροφικές συνέπειες για το πλοίο και το προσωπικό, το πλοίο λυγίζει και τρέμει στην πάλη του με τον Νοτιά, ο κίνδυνος άμεσος και θανατηφόρος.

«Απολαμβάνεις, ε;» αυτοεπιπλήτετται ο Κυβερνήτης. «Φά’τα τώρα!»

Το πλοίο αξίας δισεκατομμυρίων, 360 νοματαίοι ανεκτίμητης αξίας, περιμένει την δική σου απόφαση. Δεν υπάρχει άλλος πάνω από εσένα στον μανιασμένο Κάβο Μαλιά να αποφασίσει.

«Παναγιώτη…» λέει στον πρώτο «αν σβήσουμε και μείνουμε με έναν άξονα και πάθει κάτι ο άλλος, θα βρεθούμε ξεπεσμένοι στo …Άγνωστο. Αν συνεχίσουμε με δύο και σκάσει ο ατμαγωγός, το πλοίο και δεν ξέρω πόσοι από τον κόσμο του θα βρεθούμε στον πάτο του Αιγαίου. Τι λες να κάνουμε κράτει τον έναν άξονα χωρίς να σβήσουμε το καζάνι και να πάμε έτσι στον Ναύσταθμο;»

«Συμφωνώ, λέει ο Πρώτος» και δίνει τις οδηγίες από το τηλέφωνο στο Κέντρο Προώσεως. Στέκεται δίπλα στον Κυβερνήτη, με το Τηλέφωνο στο αυτί και το τσιγάρο στο στόμα σκουπίζοντας που και που το μέτωπό του.

Από το απόγευμα μέχρι τις τρείς το πρωί που δέσαμε στον Ναύσταθμο με έναν άξονα και χωρίς ρυμουλκά -έτσι για το ηθικό μας-, πρέπει να κάπνισε τρία πακέτα τουλάχιστον για να δείχνει ψύχραιμος… Το ίδιο και ο Κυβερνήτης. «Εξωτερικά» ατάραχος, να πετάει και κανένα ανέκδοτο ελαφρύνοντας την ένταση του Πρώτου…Δεν επιτρέπεται η εσωτερική ανησυχία σου να εξωτερικεύεται γιατί το πλήρωμα πρέπει να πιστεύει σε εσένα και στο πλοίο, να εξακολουθεί εν ηρεμία να ασκεί τα καθήκοντά του.

Ανακούφιση. Τα καζάνια έσβησαν, τα Σήματα βλάβης εκπέμφθηκαν εδώ και ώρες, ας την πέσουμε σε ύπνο βαθύ, λυτρωτικό, για λίγες ώρες.

«Τα καταφέραμε» μονολόγησα στον καθρέφτη στο πρωινό ξύρισμα. και τότε είδα για πρώτη φορά τους κροτάφους μου γκρίζους… Σαν τον χθεσινό κωλονοτιά…

Πούλησαν την ΑΤΕ για να καλύψουν σκάνδαλο 5 δισ. ευρώ

180994-screen_shot_2015-07-21_at_12.04.59_m.m.

Λεπτομέρειες στο TVXS

«Λεπτομέρειες» που η αποκάλυψή τους δεν αφορά μόνο στο γιατί έπεσε έξω μια Τράπεζα…

Εξηγούν προεκτεινόμενες το γιατί έπεσε έξω μια χώρα και καταρρίπτουν τον Παγκάλειο Μύθο του «μαζί τα φάγαμε», αποκαλύπτουν πλέον τους αληθινούς ενόχους (λες και δεν τους ξέραμε…) και στέλνουν στον αγύριστο την προσπάθεια να πειστούμε σώνει και καλά ότι οι μισθοί και οι συντάξεις του Δημοσίου έρριξαν την οικονομία στο βάραθρο γιατί «ζούσαμε πολυτελώς, παραπάνω από τις δυνατότητές μας…

Και οι λεπτομέρειες αυτές αφορούν σε μία μόνο Τράπεζα. Μπορεί να φανταστεί κανείς τι γινόταν και με τις άλλες που δημιουργήθηκαν από αχυρανθρώπους του συστήματος για να εξυπηρετείται αυτό και μόνο αυτό.

Πήραν τις καταθέσεις μας και τις έκαναν τοξικά ομόλογα, θαλασσοδάνεια σε ημέτερους μηδέποτε επιστρεφόμενα, διαχειρίστηκαν μαϊμουεπιδοτήσεις εθνικών και ευρωπαϊκών κεφαλαίων (ελλήνων και ευρωπαίων φορολογούμενων), τοκογλύφησαν και τοκογλυφούν ακόμα με ουράνια επιτόκια για τον απλό πολίτη, κούρεψαν τα ομόλγα των δικών μας οικονομιών, έπεσαν έξω, ανακεφαλαιοποιήθηκαν με δάνεια που πληρώνουμε εμείς, συνεχίζουμε να πληρώνουμε και τις υποχρεώσεις μας -που αυτές δεν κουρεύονται με τίποτα- προς αυτές, συνεχίζουν να «μπαίνουν μέσα» δήθεν γιατί οι πολίτες παίρνουν τις αποταμιεύσεις τους, ξαναανακεφαλαιοποιούνται με δανεικά που ξαναπληρώνουμε εμείς και πάει λέγοντας…

Αν αυτά που -όπως λέει το άρθρο για την Αγροτική- είναι η «κορυφή του παγόβουνου», μπορεί να φανταστεί κανείς σε τι …παγόβουνο έπεσε ο Τιτανικός-Ελλάς…

Ποιό Δημόσιο έργο ξεκίνησε και τελείωσε με κόστος όσο το προϋπολογισμένο;

Ποιός έχει ελέγξει πού πήγαν τα προγράμματα Leader, ΕΣΠΑ κλπ και τι ξοδεύτηκε σε σχέση με το τι κατασκευάστηκε;.

Ποιός έχει βρεί απάντηση στο γιατί ένα άρμα μάχης, μιά φρεγάτα, ένα αεροπλάνο, στοιχίζουν πολλαπλάσια στην Ελλάδα απ’ ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο κράτος;

Ποιός έχει μετρήσει τα στρέμματα που αναλογούν στις «ενισχυτικές» επιδοτήσεις;

Το «πάρτυ» στα Νοσοκομεία αποκαλύπτεται κι αυτό σιγά σιγά (και …προσεκτικά μη μας ξεφύγει κανένα όνομα), και η διαπλοκή Κράτους-Ιδιωτικών Επιχειρήσεων Υγείας…

Ποιός έκανε κάτι επί δεκαετίες εκτός από τη …διαπίστωση ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ότι τα έσοδα του Κράτους προέρχονται κατά 85% από τη φορολογία μισθωτών και συνταξιούχων και 15% από τον …ιδιωτικό τομέα;

Κι έρχονται τώρα οι κύριοι εκπρόσωποι του συστήματος που κατέρρευσε την χώρα επί δεκαετίες, με τις κεντροδεξιοαριστερές κυβερνήσεις, ως και η σημερινή δεξιοκομμουνιστική, με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε Τράπεζες του εξωτερικού και επενδεδυμένα σε FUNDS και OFFSHOREs, να μου πουν ότι δεν φτάνει η περικοπή κατά 80% του οικογενειακού εισοδήματός σου (μία «κουρεμένη σύνταξη και τρείς άνεργοι), αλλά θα πρέπει να δώσεις και άλλα για να σωθεί η χώρα, να σωθούν οι Έλληνες, εννοώντας αυτούς τους δικούς τους Έλληνες συνένοχους στη λαμογιά τους και στην καταλήστευση των οικονομιών μου.

ΧΩΡΙΣ να κουρεύουν και τις υποχρεώσεις μου

ΧΩΡΙΣ να μειώνουν τα ληστρικά επιτόκια των «δικών τους» Τραπεζών

ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΠΑ

Chris de Burgh 2015

Chris-de-Burgh-2015-l

Ο εικονιζόμενος γεννήθηκε στο Venado Tuerto της Αργεντινής όπου υπηρετούσε ο πατέρας του Συνταγματάρχης Charles Davison. Μητέρα του η Mauve Emily de Burgh, Ιρλανδή κόρη του Sir Eric de Burgh, επίσης στρατιωτικού που ήταν Αρχηγός του γενικού Επιτελείου Στρατού της Ινδίας στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Chris πήρε το επώνυμο της μητέρας του όταν άρχισε τη μουσική του σταδιοδρομία.

Την νεαρή του ηλικία την έζησε στη Μάλτα, Νιγηρία και Ζαΐρ μια και αυτός και η μητέρα του ακολουθούσαν τον συνταγματάρχη/διπλωμάτη πατέρα στα διάφορα πόστα του.

Η οικογένεια Davison τελικά καταστάλαξε στο Barby Castle της επαρχίας Wexford στην Ιρλανδία, ένα κάστρο του 12ου αιώνα που ήταν σχεδόν ερειπωμένο όταν το αγόρασε και το ανακαίνισε ο παππούς sir de Burgh το 1960 και μετέτρεψε ένα μέρος του σε ξενοδοχείο όπου ο νεαρός Chris τραγουδούσε για τους εκεί επισκέπτες…

Σπούδασε στο Marlborough College στην Αγγλία και στη συνέχεια στο Trinity College του Δουβλίνου για το μεταπτυχιακό του Master of Arts in French, English and History.

Πολλοί οι «φαν» του Chris de Burgh κι άλλοι τόσοι που τον θεωρούν ξενέρωτο (σχετικά σχόλια στην Wikipedia), προσωπικά τον πρωτάκουσα το …1974, πρόσφυγας ακόμη στην Αγγλία, όταν και κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος με μπαλάντες κυρίως. Μια από αυτές, το Satin Green Shutters με άγγιξε και με ταξίδεψε σε έναν ωραίο κόσμο που ίσως τον είχα τότε περισσότερη ανάγκη… Και κόλλησα.

Το περίεργο με αυτόν τον μισή μερίδα άνθρωπο (μισή μερίδα αλλά έκανε δυό γιούς και μια κόρη Miss World 2004!), που η ζωή του δεν έχει καμμιά σχέση με τη δική μου, είναι ότι ακούγοντάς τον ένοιωσα ότι το 90%, αν όχι όλων, των τραγουδιών του τα …έχω γράψει εγώ. Μακάρι δηλαδή να είχα το ταλέντο του αλλά κι έτσι ακόμα, όταν βρίσκεται κάποιος άλλος να σχηματοποιήσει σε νότες και στίχους αυτά που νοιώθεις ότι θέλεις να πείς εσύ για τον έρωτα, την αγάπη, τη μάνα σου, τα παιδιά σου, την Ιστορία, τον πόλεμο, την επανάσταση, την θρησκεία, για τα πάντα, ε, γίνεσαι ένα μ’ αυτόν. Συνομίληκοι σχεδόν (μου ρίχνει τρία χρονάκια), έπαιξε σημαντικό ρόλο στα 40 τελευταία χρόνια της ζωής μου. Και εξηγούμαι:

Τα λόγια τραγουδιών του ήταν «βέλη αγάπης» στην καρδιά της …δύσκολης, κάθε τραγούδι του «πολιορκητικός κριός» που κτυπούσε ανελέητα την πόρτα της ψυχής της, μέχρι που παραδόθηκε χωρίς όρους!

Όταν τα …προϊόντα του έρωτος, τα παιδιά μας -γιός και κόρη- ήταν ακόμα στο Δημοτικό και ξεκίνησαν να μαθαίνουν την Αγγλική Γλώσσα, τα προέτρεψα να βάζουν τα ακουστικά και να προσπαθούν να καταλάβουν τι λέει ο …ποιητής που σημειωτέον είναι από τους λίγους με απίθανη προφορά και καθαρότητα στην φωνή του χωρίς να καλύπτεται από κλαπατσίμπανα και άναρθρες κραυγές. Και δεν ήταν μόνο βοήθημα εκμάθησης της γλώσσας όπως τώρα, μετά από 20 και χρόνια, διαπιστώνω. Το κυριότερο ήταν το πέρασμα κοινωνικών μηνυμάτων, κοινωνικής αγωγής, φιλοσοφικών προβληματισμών που δεν περνούν εύκολα από τους γονείς…Και …κόλλησαν και τα παιδιά μέχρι και σήμερα.

40 χρόνια τον παρακολουθώ. Και κάθε φορά κλείνω τα μάτια και αφήνω τα λόγια του να βγούν από την δική μου ψυχή, τις νότες του να παίζουν από τις δικές μου χορδές. Είτε στις μπαλάντες του, είτε στις ροκ στιγμές του. Ναι, αυτός ο κοντοπίθαρος 67αρης, ακόμα και τώρα μπορεί να ροκάρει χωρίς να καπλαντίζεται με τατουάζ, κραυγές και δαίμονες.

Και οι ροκ στιγμές του είναι αυθεντικές για μένα, αφού τραντάζουν (rock) κάθε μόριο του μέσα μου…

Η μεγάλη έκπληξη ήρθε από τα παιδιά. Τρία εισιτήρια της Transavia, μίσθωση διαμερίσματος για τρείς μέρες στο Leiden της Ολλανδίας και εισιτήρια για την τελευταία, της φετινής περιοδείας ίσως και τελική…, συναυλία του Chris de Burgh στο Amsterdam, Δευτέρα στις οκτώ το βράδυ.

Δεν ντρέπομαι να το πω, έκλαψα με λυγμούς. Καταπληκτική ηχητική στο Heineken Arena, από τις πρώτες νότες και τα πρώτα λόγια που όρμησαν μέσα μου, ο νους μου ταξίδεψε στην ωραία ζωή με την καθαρόαιμη δίπλα μου, στην εξέλιξη των παιδιών μου, στην αγάπη και εκτίμηση που μας δείχνουν, στα γερά θεμέλια που χτίσαμε γι αυτά χωρίς να έχουμε και πλούσια την τσέπη, βοήθησε και ο κύριος Chris de Burgh…, ε, μ’ έχουν πάρει και τα χρόνια κι έγινα συγκινησιάρης…

Να, πάλι …μπούκωσα. Και κρατώ τα της Ολλανδίας για αργότερα…

ΠΑΣΤΡΙΚΑΚΕΙΑ

resize.php
ΠΑΣΤΡΙΚΑΚΕΙΑ (…προπολεμικά….   ) Εποχή Σόλινγκ, Λάιτνιγκ, Σάρπις και Φιν… Τεταρτοετής, καλοπροπονημένος (λόγω συνεχών Στερήσεων-Φυλακίσεων «δι άτοπον αστεϊσμόν») στην θαλάσσια εκτόνωση ανοικτά -και κοντά…- στις ακτές της Πειραϊκής. με το Φιν βεβαίως αφού ο έτερος βαρυποινίτης Αιθίοψ Μεχάρι δεν έβαζε τα πόδια του στο νερό. Σάββατο πρωί, ήρθε ο ΑΝΤΑΙΟΣ, δέσαν όλοι πίσω του, όλοι πλην εμού που το ‘παιξα …ΑΒΕΡΩΦ (πλέω ανεξαρτήτως μεθ΄ορμής ακαθέκτου), ρότα για το Φάληρο, ενώ ο Αξιωματικός Φυλακής από το παράθυρο του Βασσανείου ιδρύματος ούρλιαζε με τη ντουντούκα «πού πάς; Τσακίσου να δέσεις πίσω από το ρυμουλκό»…
Κάποτε φτάσαμε, οι ρυμουλκούμενοι σε μαύρα χάλια από τη φουσκοθαλασσιά που τους πηγαινοέφερνε ως καρυδότσουφλα, χώρια οι αβαρίες από το σκορτσάρισμα, έδεσαν όλοι μέσα στο Τουρκολίμανο, κι εγώ έφερνα βόλτες απ’ έξω, μέχρι να αρχίσει ο αγώνας, για να μη συναπαντηθώ με τον Αξιωματικό Φυλακής (και υπεύθυνο ιστιοπλοΐας) που θα είχε φτάσει και αυτός εκεί οδικώς…
Σε λίγο άρχισαν να συγκεντρώνονται στη γραμμή εκκίνησης όλων των ειδών τα σκάφη. Αρκετά Σόλιγκ, λίγα Λάιτνιγκ, και πολλά (καμμιά σαρανταριά Φιν). Και μια βαρκούλα με εύσωμο αντρόγυνο καθισμένο πρύμα και στην …ανασηκωμένη πλώρη νεαρά κόρη διαστάσεων ανάλογων των γονιών της …άδουσα «μικρόοοο παιδί σαν ήμουνα, και πήγαινα σχολείοοο, μικρό παιδίιιιι» με αποτέλεμα να ακούσει όλο το ναυτικοθρηκευτικό λεξιλόγιο των αγροίκων της θάλασσας…
Τέλος πάντων, η βαρκούλα έστριψε για Φρεαττύδα, δίνεται η εκκίνηση και φεύγουν πρώτα τα Σόλινγκ, μετά τα Λάιτνινγκ και ορμάμε όλοι οι Φινίστες να πάρουμε καλή θέση για τη δικά μας εκκίνηση. Όλη η αφρόκρεμα των μελλοντικών Ολυμπιονικών εκεί. Μπουντούρης, Χατζηπαυλής (ήταν και προπονητής μας), Κουκλέλης (με …μεταξωτά πανιά) με σκάφη που τα δικά μας μπροστά τους ήταν για τα μπάζα. Κόβω πού είναι ο Χατζηπαυλής, και καρφώνομαι δίπλα του για να ξεκινήσουμε από την κάτω, την καλή, τσαμαδούρα. Μπαμ ηκούσθη στον αέρα, ξεχύνονται όλοι με ρότα για την ΟΥΛΕΝ, μπαμ ηκούσθη και στη δεξιά πλευρά του Φιν μου και κάποιος άξεστος με βγάζει έξω από την τσαμαδούρα, έξω από την γραμμή εκκίνησης. Φτου, λέω μέσα κι έξω μου, ώσπου να στρίψω και να περάσω κανονικά τη γραμμή εκκίνησης οι υπόλοιποι είχαν ξεφύγει κανα δυό μίλια. Όλοι, Σόλινγκ, Λάιτνινγκ, Φιν, πλησίστιοι προς ΟΥΛΕΝ. Ρε, αισχτίρ, αυτοβρίζομαι, θα τη φάς που θα την φας γιατί δεν έδεσες στο ρυμουλκό, το παίζω τρελλός και βάζω ρότα προς την Αίγινα, ανάποδα από τους άλλους. Κοιτάζω πίσω μου, να σου κι ένας ακόμα αργοπορημένος που ακολούθησε την …αντισυμβατική ρότα μια και δεν είχε ελπίδα να φτάσει τους υπόλοιπους. «Φιλάρα» μου φωνάζει, «ή θα βραδιάσουμε, ή θα τους γαμ….με». Και, ω του θαύματος, εκεί στο βάθος του ορίζοντα, στην ΟΥΛΕΝ, βλέπουμε τις δεκάδες των υπόλοιπων ανακατεμένων με τα πανιά σεντόνια απλωμένα ακίνητα, ξυλάρμενους στην απόλυτη κάλμα μπουνάτσα. Κι εμείς «ώρα καλή στην πρύμη μας κι αέρα στα πανιά μας» περνάμε πρώτοι και την τελευταία τσαμαδούρα και πλέουμε υπερηφάνως πρύμα για τον τερματισμό. Εκεί στα πρύμα, με προσπερνούν δυό τρείς από τους Μεγάλους, πρώτος ο Χατζηπαυλής που περνώντας δίπλα μου γελάει και φωνάζει «ρε συ τι έγινε, σου ξέφυγε καμμιά τσαμαδούρα;» Τερμάτισα έβδομος από καμμιά σαρανταριά και ΦΙΝ… Και γλύτωσα και την καμπάνα που δεν έδεσα στο ρυμουλκό….

64

Γενέθλια επέτειος. Ημέρα αυτοκριτικής και απολογισμού.

Την αυτοκριτική την κρατάω ολόκληρη μέσα μου. Και είναι αυστηρή. Όπως και τα αρνητικά του απολογισμού της μέχρι τώρα ζωής μου γιατί τα θετικά υπερτερούν σε αξίες διαχρονικές, σε αγγίγματα ψυχής που δεν μετριούνται σε ύλη και χρήμα.

Εκατοντάδες φίλοι που δεν γνωριστήκαμε προσωπικά αλλά μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας διαδικτυακά μου έστειλαν τις ευχές τους. Θετικό…

Δεκάδες νεώτεροί μου που είτε συνυπηρετήσαμε, είτε ακούμπησαν και εκτίμησαν την επαγγελματική μου αύρα, μου έστειλαν τις ευχές τους. Θετικό…

Πολλοί ανώτεροί μου στο επάγγελμα, μου έστειλαν κι αυτοί τις ευχές τους. Θετικό…

Αυτό όμως που με βούρκωσε, αυτό που έλιωσε τα αρνητικά της αυτοκριτικής και του απολογισμού ήταν η ευχή των παιδιών μου που διάλεξαν να μου την στείλουν …τραγουδιστά.

Δείτε, ακούστε και θα καταλάβετε το γιατί σήμερα είμαι πολύ μα πολύ ευτυχισμένος…

https://www.youtube.com/watch?v=keycC13L0No

Υ.Γ. Για τους μη Αγγλομαθείς, το τραγούδι

Πατέρα
Όταν ήμουν μικρός
μου κράτησες το χέρι.
Πατέρα να ξέρεις
τελικά καταλαβαίνω,
μού ‘μαθες το κακό
απ’ το καλό
κΚαι πώς να ζω.
Μου δωσες το μεγαλύτερο δώρο
που μπορεί κανείς να δώσει
ποτέ δεν με «πούλησες».
Μ΄έκανες δυνατό
όταν έκανα λάθη,
όταν δεν ήμουν σωστός.
Κάποιες μέρες γελούσαμε
κι άλλες μαλώναμε.
Μα σαν να ήξερες πως κάποια μέρα
θα ‘λεγα ότι είχες δίκιο.
Είσαι δίπλα μου,
σε κάθε λέξη μου,
κάθε ώρα,
κάθε μέρας,
σε ό,τι κάνω,
είμαι ένα κομμάτι σου.
Έζησες τη ζωή σου για μας
Αυτό ήταν το πλάνο σου.
Αυτά τα χέρια που ποτέ δεν πήραν,
δούλεψαν τη γη,
αυτά τα χέρια που ποτέ δεν πήραν,
μόνο δίνουν.
Και χάρις σε σένα
ξέρω πώς να ζω.
Είσαι δίπλα μου,
σε κάθε λέξη μου,
κάθε ώρα,
κάθε μέρας,
σε ό,τι κάνω,
είμαι ένα κομμάτι σου.
Πατέρα μόνο κάτι ακόμα,
πάντα ήξερες.
Κάθε λέξη που μου είπες
ήταν αληθινή.