Ομιλία στο ΒΕΛΟΣ 17 Σεπτεμβρίου 2019

69884818_1171760286345416_543920228938022912_n

(φωτογραφία φίλου)

Κυρίες και Κύριοι

σήμερα είναι εδώ και πολλοί που έχουν υπηρετήσει, για λίγο ή για πολύ χρόνο στο πλοίο και ανυπομονούν να ξαναπατήσουν στο κατάστρωμά του, ανάμεσα σ’ αυτούς και οι συνάδελφοι/σύντροφοι στην περιπέτεια των νιάτων μας, ο Παναγιώτης Καλλίνος και ο Κώστας Κωστάκης.

Εκ μέρους αυτών όπως και ως Θεσσαλονικιός, απευθύνω ένα από καρδιάς ευχαριστώ προσωπικά στον Αρχηγό του Αντιναύαρχο Νικόλαο Τσούνη για την απόφασή του να μεταφερθεί στην πόλη μας προσωρινά το Αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ στα πλαίσια προβολής του θαλασσινού πολιτισμού και της ιστορίας του Π.Ν.

Και, βεβαίως, στον Κυβερνήτη Αρχιπλοίαρχο Σωτήρη Χαραλαμπόπουλο και στο πλήρωμά του για την θερμή φιλοξενία τους και στο πλοίο αυτό μετά την αξέχαστη στον θρυλικό ΑΒΕΡΩΦ τον περασμένο χρόνο.

Τιμή μου και η χαρά να καλωσορίζω όλους σας κι εγώ στο πλοίο αυτό που ήταν η πύλη εισόδου μου στον θαλασσινό πολιτισμό το 1972, θεμέλιο της σταδιοδρομίας μου στο Πολεμικό Ναυτικό και αρχική πηγή μοναδικών εμπειριών στον πλού της ζωής μου.

Το πλοίο αυτό χαρακτηρίζεται “ιστορικό”, όχι άδικα.

Είναι ένα από τα 175 αντιτορπιλικά τύπου Fletcher, που ναυπηγήθηκαν κατά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο για να υποστηρίξουν τις επιχειρήσεις του Αμερικανικού Ναυτικού στον Ειρηνικό Ωκεανό, με συσκευές και όπλα κατάλληλα γι αυτές.

Το όνομα του τύπου δόθηκε από το πρώτο που ναυπηγήθηκε και πήρε το όνομα Fletcher προς τιμή του Ναυάρχου Frank Fletcher που έθεσε τις προδιαγραφές των πλοίων αυτών.

Ο εξοπλισμός των πλοίων περιλάμβανε πολλά πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων, τορπίλες κατά σκαφών επιφανείας, Ανθυποβρυχιακές ολμοβομβίδες και Βόμβες Βυθού.

Τα πλοία αυτά χαρακτηρίζονταν και από τις “ναυτικές” αρετές τους. Ευέλικτα, “καλοτάξιδα” και με περίσσια δύναμη στις 2 προπέλες τους (60.000ίππους από 4 καζάνια και δύο ατμοστροβίλους), αυτονομία 5.500 μιλίων, μέγιστη ταχύτητα 36,5 κόμβων, αποτέλεσαν ναυπηγικά πρότυπα για ακόμα μεγαλύτερα πλοία.

Το πλοίο στο οποίο βρισκόμαστε καθελκύσθηκε στα ναυπηγεία της Βοστώνης στις 3 Ιουνίου του 1942 (έκλεισε τα 77 προσφάτως) και μπήκε στην υπηρεσία στις 18 Μαΐου 1943 ως USS CHARRETTE, όνομα προς τιμή του Υποπλοιάρχου George Charrette, ήρωα του ΙσπανοΑμερικανικού Πολέμου.

Από το 1943 έως το 1946 συμμετείχε σε όλες τις επιχειρήσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό ως συνοδό προστασίας αεροπλανοφόρων. Τον Φεβρουάριο του 1944 συμμετείχε στην βύθιση Ιαπωνικού Υποβρυχίου, η πρώτη -ίσως και η μοναδική- με τη χρήση των ανθυποβρυχιακών βομβίδων (στατιστικά είχαν μηδαμινή αποτελεσματικότητα). Για την ολική και σημαντική πολεμική του δράση τιμήθηκε με δεκατρία Αστέρια Μάχης (Battle Stars) για αντίστοιχες επιτυχείς συμμετοχές σε ναυμαχίες.

Με τη λήξη του πολέμου, και απούσας πλέον της ανάγκης μεγάλου αριθμού πλοίων, πολλά αντιτορπιλικά Fletcer τέθηκαν αρχικά στην εφεδρεία (συντηρούμενα για τυχόν επανενεργοποίησή τους) και τελικά σε παροπλισμό το 1949.

Λόγω της μικρής “ηλικίας” και της καλής κατάστασής τους όμως, δεν προωθήθηκαν για διάλυση αλλά πολλά από αυτά δόθηκαν επί δανεισμό ή δωρεά σε σύμμαχα κράτη της Αμερικής για ενίσχυση των Στόλων τους.

Το USS Charrette, δόθηκε στα πλαίσια της Αμερικανικής Στρατιωτικής Βοήθειας στην Ελλάδα μαζί με άλλα πέντε του ιδίου τύπου αφού είχε εκσυγχρονισθεί το 1958 στα ναυπηγεία του Long Beach στην Καλιφόρνια.. Παραλήφθηκε στις 16 Ιουλίου του 1959 στο San Diego και κατέπλευσε στην Ελλάδα με πρώτο Κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Γ.Μόραλη, σεβαστό εν ζωή σήμερα Ναύαρχο εν αποστρατεία. Το όνομα αυτού ΒΕΛΟΣ.

Η ελληνική του σταδιοδρομία διήρκεσε 32 χρόνια ως το 1991, χρονιά που παροπλίστηκε.

Στα 32 αυτά χρόνια, πήρε μέρος σε όλες τις αποστολές που του ανατέθηκαν, εθνικές και νατοϊκές, Κρίσεις στις σχέσεις με τους γείτονες, συνεχείς Ασκήσεις χωρίς ούτε μία φορά να ακυρώσει οποιαδήποτε αποστολή του για οποιονδήποτε λόγο με οποιεσδήποτε συνθήκες. Σημαντική και η Κοινωνική προσφορά όπως η έγκαιρη διακομιδή εγκυμονούσας από την Σκύρο, υπό απαγορευτικές καιρικές συνθήκες το 1982, και η βάπτιση της μικρής Βελίνας από το πλήρωμα, προεξάρχοντος του Κυβερνήτη Πλοιάρχου Προκόπιου Σωτηριάδη Π.Ν.

Τέτοιες δύσκολες συνθήκες συντέλεσαν όμως και στην απώλεια ενός νέου 22 ετών, το 1987, του υπαξιωματικού Δημήτρη Κατσαρού στην προσπάθειά του να επιδιορθώσει βλάβη σε Πίνακα Υψηλής Τάσης Ρεύματος.

Συνολικά έπλευσε 250.000 ναυτικά μίλια, 12 φορές τον περίπλου της γής ή μεγαλύτερη από την απόσταση της σελήνης από την Γη.

Στα 32 αυτά χρόνια, το υπηρέτησαν ευδοκίμως 34 Κυβερνήτες, δεκάδες Αξιωματικών, εκατοντάδες Υπαξιωματικών και χιλιάδες ναυτών γαλουχούμενοι και παιδευόμενοι στον θαλασσινό πολιτισμό που επιβάλλει τήρηση των υποχρεώσεων από όλους και απονομή των δικαιωμάτων σε όλους ώστε να μπορούν να συμβιώνουν και να εκτελούν την αποστολή τους σε συνθήκες που, με τις σύγχρονες προδιαγραφές, ξεπερνούν τον ορισμό τους ως “δύσκολες”. Συνθήκες όμως που σμίλεψαν εμπειρίες, φιλίες και τρόπο ζωής στην εξέλιξη της οποίας πετιούνται στη θάλασσα τυχόν κακές αναμνήσεις και μένει η νοσταλγία της ναυτοσύνης, της συντροφικότητας, της αποτελεσματικότητας του “εμείς” σε σχέση με το “εγώ”. Στον θαλασσινό πολιτισμό, το πλαίσιο της κοινωνίας πειθαναγκάζει όλους, άρχοντες και αρχόμενους, στην τήρηση των κανόνων, στην ομαδική δουλειά, που συμβάλλουν στην ασφαλή εκτέλεση της αποστολής. Γι αυτό εξ άλλου εμείς δεν “λαμβάνουμε την τιμή να αναφέρουμε” αλλά “ευπειθώς αναφέρουμε”.

Από αυτήν την άποψη, το ΒΕΛΟΣ, και τα υπόλοιπα Αντιτορπιλικά Fletcher, πρόσφεραν στην κοινωνία πολλά περισσότερα από τα εμφανή της άμυνας και ασφάλειας. Το ίδιο και όλα τα πλοία όλων των Τύπων στη μικρή ή μεγάλη διάρκεια ζωής τους, αποδίδουν στην κοινωνία συνειδητοποιημένους πολίτες σκληραγωγημένους σε δύσκολες συνθήκες συμβίωσης και διαβίωσης.

Γι αυτό και η διατήρηση και αναπαλαίωση σημαντικών μονάδων συμβάλλει αναμφισβήτητα στην διαχρονική ανάδειξη, προβολή και συντήρηση των ναυτικών μας αξιών και παραδόσεων.

Η ναυτοσύνη, η συντροφικότητα, η αποτελεσματικότητα του “εμείς” σε σχέση με το “εγώ”, η ιεραρχημένη Δημοκρατία και η πίστη σε άξιο ηγέτη αναδείχθηκαν στην πράξη και σε μιά συγκεκριμμένη στιγμή της ιστορίας του πλοίου που έμελε να μείνει χαραγμένη στην παγκόσμια ιστορία ως “η ανταρσία του ΒΕΛΟΣ” και ανέδειξε το ΒΕΛΟΣ ως σύμβολο της αντίθεσης των Ενόπλων Δυνάμεων στην Δικτατορία.

Τον Μάιο του 1973, ο Κυβερνήτης του ΒΕΛΟΣ Αντιπλοίαρχος Ν.Παππάς Π.Ν., όταν έγινε γνωστή η προδοσία του Κινήματος του Ναυτικού κατά της Δικτατορίας και η σύλληψη των πρώτων στελεχών του, όντας ο ίδιος στον πυρήνα της σχεδίασης και οργάνωσής του, διέκοψε την συμμετοχή του πλοίου σε νατοϊκή Άσκηση μακράν του ναυστάθμου, γνωστοποίησε στο ΝΑΤΟ την διακοπή συμμετοχής πιστός στα δημοκρατικά ιδεώδη, το αγκυροβόλησε στο Fiumicino, επήνειο της Ρώμης, παρέδωσε τα καθήκοντα του Κυβερνήτη στον Ύπαρχο του πλοίου, κατά τα οριζόμενα στις Διατάξεις του Ναυτικού, και ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Ιταλία. Σκοπός του να προστατεύσει δεκάδες μυημένους συναδέλφους του αποκαλύπτοντας στο επικείμενο, τον Ιούνιο του ίδιου έτους, Συνέδριο του ΝΑΤΟ στην Κοπεγχάγη το μέγεθος της αντίθεσης των Ενόπλων Δυνάμεων στο καθεστώς. Μέγεθος που προπαθούσε να υποβαθμίσει και απαξιώσει επικοινωνιακά η Δικτατορία.

Τις προθέσεις του Κυβερνήτη Νίκου Παππά επιδοκίμασε με ενθουσιασμό η πλειονότητα του πληρώματος που ήθελε και να τον ακολουθήσει στην απόφασή του.

Ο ίδιος, τιμώντας την πίστη του πληρώματός του αλλά θεωρώντας αδιανόητη την εγκατάλειψη του πλοίου, δέχτηκε να τον ακολουθήσουν λίγοι, νέοι στην πλειονότητα, Αξιωματικοί και Υπαξιωματικοί.

Τελικά τον ακολούθησαν 6 Σημαιοφόροι και 30 Υπαξιωματικοί που έγιναν 31 με την πρόσθεση και ενός Υπαξιωματικού που ενώθηκε με την ομάδα από ένα Ναρκαλιευτικό που συμμετείχε σε Άσκηση στην περιοχή.

Το πλοίο, παρά την μέχρι σήμερα μαύρη προπαγάνδα περί παράδοσής του στον “εχθρό” και άλλες αισχρές συκοφαντίες, συνέχισε την αποστολή του και επέστρεψε κανονικά στην Ελλάδα.

Με τις αποκαλύψεις του Νίκου Παππά στο Συνέδριο του ΝΑΤΟ στην Κοπεγχάγη αλλά και με συνεχείς συνεντεύξεις και παρεμβάσεις του στα ΜΜΕ όλου του Κόσμου, και ανάλογη δράση αυτών που τον ακολούθησαν, το ΒΕΛΟΣ παρέμενε στα πρωτοσέλιδα των ξένων εφημερίδων και στις πρώτες ειδήσεις των τηλεοράσεων για πολλούς μήνες αποδομώντας τα επιχειρήματα του καθεστώτος για στήριξή του από τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Η παγκόσμια κατακραυγή κατά του καθεστώτος και η άρση της στήριξης που του παρείχαν εξωτερικοί πάτρωνες που ακολούθησαν τις αποκαλύψεις του Νίκου Παππά, υποχρέωσε το καθεστώς σε άμεσες κινήσεις “εκδημοκρατισμού”. Καταργήθηκε η Βασιλεία, διορίστηκε πολιτικός πρωθυπουργός, δόθηκαν υποσχέσεις εκλογών, παύθηκαν οι διώξεις πολιτικών υποδίκων και των Κινηματιών του Ναυτικού, αποφυλακίστηκαν οι πολιτικοί κρατούμενοι και κατάδικοι, έληξε η εξορία όλων των πολιτικών του αντιπάλων και ο παπαδόπουλος αμνήστευσε τους πάντες, πλην Παππά και των ανδρών που τον ακολούθησαν. Ενδεικτικό του μεγέθους της βλάβης που του επέφεραν εξ ου και το λυσσαλέο μίσος του.

Αυτοί, με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, και πριν ακόμα κηρυχθεί η Επιστράτευση ζήτησαν από το καθεστώς να επιστρέψουν ως απλοί ναύτες αδιαφορώντας για τις ποινικές επιπτώσεις που εκκρεμούσαν σε βάρος τους. Το αίτημά τους έγινε δεκτό και επέστρεψαν αμέσως ενώ στο μεταξύ το καθεστώς παρέδιδε την εξουσία στους πολιτικούς.

Η ομάδα του ΒΕΛΟΣ, αν και σκορπισμένη σε κάθε άκρη της γής, παρέμεινε “πλήρωμα” ενταγμένο στον θαλασσινό πολιτισμό, ακομμάτιστο και ιεραρχημένο υπό τον άξιο ηγέτη της Νίκο Παππά τον οποίον και θα ακολουθούσαμε ακόμα και στη φωτιά. Και μόνο με την ανακοίνωση ότι ο Κυβερνήτης επιστρέφει στην Ελλάδα μέσω Ρώμης, χωρίς καμμιά προσυνεννόηση, 24 από τους 31 βρέθηκαν την επόμενη μέρα στην Πανσιόν ΑΚΡΟΠΟΛΗ της Ρώμης, απ’ όπου είχαν ξεκινήσει προ ενός και πλέον έτους. Οι λοιποί απλά δεν έτυχε να ακούσουν την ανακοίνωση.

Το πλοίο παροπλίστημε τον Μάρτιο του 1991.

Διασώθηκε από το διαλυτήριο ή τη βύθισή του ως στόχος ασκούμενων, μοίρα των περισσότερων παροπλισμένων, για να θυμίζει διαχρονικά και την πίστη των στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού και των Ενόπλων Δυνάμεων στα Δημοκρατικά ιδεώδη αγκυροβολημένο αρχικά στον Πόρο. Ο Ναύαρχος Νίκος Παππάς τιμήθηκε από τους απλούς Έλληνες Πολίτες σε όλα τα μήκη και πλάτη της πατρίδας.

Πέντε χρόνια μετά τον παροπλισμό του το ΒΕΛΟΣ κηρύχτηκε Μουσείο Αντιδικτατορικού Αγώνα των Ενόπλων Δυνάμεων και μεταφέρθηκε στο Πάρκο Ναυτικής Ιστορίας και Παράδοσης στο Παλαιό Φάληρο.

Ως τέτοιο Μουσείο και ως Μνημείο πλέον του Β΄ΠΠ και αντιπροσωπευτικού των επί τριάντα χρόνια κύριων πλοίων κρούσης, διατηρείται επισκέψιμο στο Ναυτικό Πάρκο Ιστορίας και Παράδοσης στον Φλοίσβο του Παλαιού Φαλήρου συντηρούμενο και αναπαλαιωνόμενο σταδιακά εν μέσω της αρνητικής οικονομικής συγκυρίας.

Εκεί φιλοξενούνται επίσης ο θρυλικός ΑΒΕΡΩΦ, το ιστιοφόρο εκπαιδευτικό του Εμπορικού Ναυτικού ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΔΗΣ, το πλοίο πόντισης καλωδίων του ΟΤΕ ΘΑΛΗΣ Ο ΜΙΛΗΣΙΟΣ για την συμβολή του στην ανάπτυξη της χώρας, το καΐκι ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ, δείγμα της παραδοσιακής μας ναυπηγικής, και βεβαίως το αντίγραφο της τριήρους ΟΛΥΜΠΙΑΣ που μας θυμίζει την διαχρονική ισχύ της ρήσης του Θεμιστοκλή “όσο έχω πλοία, έχω και πατρίδα”.

Στον ίδιο χώρο θα έπρεπε να διατηρείται και το Αρματαγωγό ΛΕΣΒΟΣ που με Κυβερνήτη τον αείμνηστο Πλωτάρχη Χανδρινό και το πλήρωμά του πολέμησε στην Κύπρο, μαζί με την ιστορία της θυσίας του Υποπλοιάρχου Τσομάκη και του πληρώματος της τορπιλακάτου του που έπεσαν μαχόμενοι υπέρ Πατρίδας εκεί. Όπως μία θέση θα είχε και ένα ξύλινο ναρκαλιευτικό στη μνήμη της συμβολής τους και των απωλειών τους πολλά χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου εκκαθαρίζοντας τις θάλασσές μας από τις νάρκες.

Δυστυχώς δεν διατηρήθηκε κανένα πλοίο αυτών των τύπων παρά την ιστορική τους αξία. Θα μπορούσαμε να τα διατηρήσουμε ως οφείλουμε στην μνήμη μας διαμορφώνοντας μία σχετική με τη δράση τους Έκθεση σε χώρο του διατηρητέου Μουσείου ΒΕΛΟΣ ώστε να προβάλλεται και αυτών η δράση στο ναυτικό Πάρκο ιστορίας και παράδοσης στον Φλοίσβο του Παλαιού Φαλήρου.

Και με αυτό, Ευπειθώς αναφέρω πέρας της ομιλίας μου.

Το ΒΕΛΟΣ στη Θεσσαλονίκη;

54255782_2153601508039456_150186171593392128_n

Και μόνο με την “φήμη” (;) της επικείμενης μεταφοράς του Αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ στη Θεσσαλονίκη, άρχισαν τα …όργανα από τους διάφορους ξερόλες, τυφλοφανατισμένους και εξυπνάκηδες που λίγο πολύ υιοθετούν την μαύρη ιδεολογία τής λασπολογίας και του προπαγανδιστικού ψέμματος.

Επειδή δεν μπορούν να χωνέψουν το χουνέρι της αντίστασης των Ενόπλων Δυνάμεων στην δικτατορία με κορύφωση αυτή του Κινήματος του Ναυτικού το 1973, πιπιλίζουν σαχλαμάρες και μιλούν για προδότες και άλλα εμετικά παραμύθια.

Δεν θα έδινα σημασία στα κομπλεξικά αυτά κατάλοιπα. Αλλά ο συνεχής μηρυκασμός της μαύρης προπαγάνδας περνά στις νεότερες γενιές στρεβλή εικόνα της ιστορίας μια και κανείς δεν φρόντισε να περάσει η νεότερη ελληνική ιστορία με τεκμηριωμένα στοιχεία στην Παιδεία.

Ποιά είναι τα “επιχειρήματα” της Μαύρης προπαγάνδας;

– “Η χούντα κατέλαβε την εξουσία το 1967. Το Κίνημα του Ναυτικού έγινε (θα γινόταν) το 1973. Τί έκαναν μέχρι τότε οι Κινηματίες;”

Το Κίνημα του Ναυτικού για να επιτύχει έπρεπε να οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να βρεθούν στις κρίσιμες θέσεις (Κυβερνήτες-Πρώτοι Μηχανικοί-Διευθυντές Υπηρεσιών) ταυτόχρονα μόνο μυημένα στελέχη ώστε η Κίνηση να είναι μαζική. Η οργάνωση αυτή απαιτεί χρόνο και λεπτές διαδικασίες προαγωγών, μεταθέσεων και τοποθετήσεων. Πέραν τούτου, πληθώρα αντιστασιακών δράσεων από μεμονωμένα στελέχη ή ομάδες στελεχών επισυνέβη κατά το διάστημα αυτό.

– “Ο Παππάς είναι προδότης γιατί παρέδωσε το πλοίο στον …εχθρό (στους Ιταλούς)”

Ξεπερνώ το γεγονός ότι η χούντα έστειλε το ΒΕΛΟΣ να συνεκπαιδευθεί με τον …εχθρό σε Νατοϊκή Δύναμη… Και ο Παππάς δεν παρέδωσε το πλοίο σε κάποιον. Τα ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ του Κυβερνήτη παρέδωσε στον Ύπαρχο ΟΠΩΣ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ στις Διατάξεις του Ναυτικού και απήλθε του πλοίου το οποίο επέστρεψε στην Άσκηση μετά του …εχθρού και κατέπλευσε κανονικά στον Ναύσταθμο με το πέρας αυτής.

Και ο Παππάς αποκάλυψε σε όλον τον Κόσμο την αληθινή έκταση του Κινήματος που η χούντα επικοινωνούσε ως …Κίνημα οπερέτα δύο-τριών απόστρατων και ελάχιστων εν ενεργεία.

Και η χούντα, μέρες μετά την παγκόσμια κατακραυγή κατάργησε την Βασιλεία, τοποθέτησε πολιτικό πρωθυπουργό- τον Μαρκεζίνη -, έπαυσε τις διώξεις των πολιτικών υποδίκων, διέκοψε την εξορία όλων των εξορισμένων και αμνήστευσε τους πάντες ΠΛΗΝ Παππά και όσων τον ακολούθησαν. Τόσο τους πόνεσε…

– “Το Κίνημα του Ναυτικού ήταν …βασιλικό. Το ίδιο και ο Παππάς.” Άλλοι, “Το Ναυτικό αντέδρασε γιατί δεν το συμπεριέλαβαν στην χούντα”…

Ο πυρήνας του Κινήματος ήταν πέντε συμμαθητές της Τάξης ‘48. Και οι πέντε διαφορετικής ιδεολογίας. Ο Παππάς βενιζελικός από τα γενοφάσκια του. Οι 100 συλληφθέντες και σε σύνολο διακοσίων μυημένων κάλυπταν ιδεολογικά όλο το φάσμα από αριστερά, κεντροαριστερά έως δεξιά. Το ίδιο και οι συμμετέχοντες από τον Στρατό Ξηράς και την Πολεμική Αεροπορία.

Δυστυχώς, τη μαύρη αυτή προπαγάνδα, συνεπικουρούν εκόντες άκοντες και λίγοι δυσαρεστημένοι «κινηματίες» από την προβολή του Παππά σε σχέση με τον …εαυτό τους, αισθανόμενοι ότι αδικούνται ή – και το πιθανότερο- ενοχές για ό,τι έπραξαν ή δεν έπραξαν…

Αυτοί οι πολύ λίγοι είναι και αυτοί που θεωρούν ότι το ΒΕΛΟΣ δεν πρέπει να είναι στο Ναυτικό Πάρκο Ιστορίας και παράδοσης στον Φλοίσβο και, μετά από δύο χρόνια “ομηρίας” του στον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, είναι οι κύριοι εισηγητές – και διατάσσοντες- την προσωρινή δήθεν, και τιμητική διπλοδήθεν, μεταφορά του στη Θεσσαλονίκη για να το επισκεφτεί το κοινό στα πλαίσια της …Διεθνούς Έκθεσης… ως εμπορικό έκθεμα φαντάζομαι…

Μπορώ να εξηγήσω την μανία των μαύρων κατάλοιπων κατά του Παππά και του Κινήματος του Ναυτικού που αυτός κατάφερε να το κάνει επιτυχημένο αν και δεν εκδηλώθηκε προδομένο.

Αδυνατώ να εξηγήσω τα συμπλέγματα αυτών των πολύ λίγων “Κινηματιών” που θέλουν να εξαφανίσουν το ΒΕΛΟΣ από το προσκήνιο.

Ή μάλλον, τους καταλαβαίνω. Και αν το ΒΕΛΟΣ δεν επιστρέψει στον Φλοίσβο θα κάνω ό.τι μπορώ για να καταλάβουν όλοι…

Υ.Γ. Αυτό που δεν θα καταλάβω ποτέ είναι το γιατί η ηγεσία του Π.Ν. υποτάσσεται σε εξωθεσμικούς παράγοντες απαξιώνοντας την Ιστορία του Ναυτικού. Οι οποίοι «εξουσιάζουν» τους θεσμούς είτε με Τσίπρες είτε με Μητσοτάκηδες…

Η συμβολή Βαρδινογιάννη στο Κίνημα του Ναυτικού το 1973

pap4

Εν έτει 2019, 46 χρόνια από την αποκάλυψη του Κινήματος του Ναυτικού κατά της Δικτατορίας, προβληματίζομαι έντονα από τη φήμη ότι ο κύριος Βαρδής Βαρδινογιάννης είναι αυτός που επιθυμεί την απόσυρση του Αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ από το Πάρκο Ναυτικής Ιστορίας και Παράδοσης στον Φλοίσβο.

Ο προβληματισμός μου προκύπτει από τα ιστορικά δεδομένα που αφορούν στην οικογένεια Βαρδινογιάννη και την εμπλοκή τους στο Κίνημα του Ναυτικού. και είναι:

Ο αείμνηστος Νίκος Βαρδινογιάννης (πέθανε ένα μήνα μετά την αποκάλυψη του Κινήματος) συμμαθητής στη ΣΝΔ και αδελφικός φίλος του Νίκου Παππά είχε δώσει σ’ αυτόν σκαριφήματα των προβλητών των εγκαταστάσεων στους Αγίους Θεοδώρους και εγγυόταν τον ανεφοδιασμό των πλοίων του Κινήματος εν πλώ από πλοία της Εταιρείας. Τα δεδομένα αυτά δεν ήταν ευρέως γνωστά στην πλειονότητα των Κινηματιών για να μη διαρρεύσουν δεδομένου ότι την ίδια εποχή διεύρυναν τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του Ομίλου.

Κατά την οργάνωση του Κινήματος, εστάλη και ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, που αποστρατεύτηκε το 1967 λόγω των Δημοκρατικών του αρχών, σε αποστολή συνάντησης και βολιδοσκόπησης πολιτικών και πολιτειακών παραγόντων στο εξωτερικό.

Με την αποκάλυψη του Κινήματος συνελήφθησαν όλοι οι Κινηματίες και αμνηστεύτηκαν μετά από λίγο αφού με την γνωστοποίηση παγκοσμίως της έκτασης του Κινήματος από το ΒΕΛΟΣ δια του Νίκου Παππά το καθεστώς δήθεν «δημοκρατικοποιούμενο» αμνήστευσε όλους τους Κινηματίες πλην Παππά…

Αμνηστεύτηκαν μεν, έμειναν άνεργοι και εκτεθειμένοι οι περισσότεροι. Και εκεί η οικογένεια Βαρδινογιάννη με επικεφαλής τον Βαρδή, ρισκάροντας τα επιχειρηματικά συμφέροντά της, έσπευσε να προσλάβει, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, απόστρατους συναδέλφους αλλά και άλλους όπως ο Ναξάκης αλλά και ο Κώστας Βάρφης που ύψωσε το ανάστημά του στο ΝΑΤΟ και παραιτήθηκε σε συμπαράσταση των συλληφθέντων συναδέλφων του. Πολλοί συνάδελφοι βρήκαν δουλειά στον Όμιλο και μετά την μεταπολίτευση και ως το σήμερα.

Επιπλέον αυτών, συνέδραμε τον Νίκο Παππά στο εξωτερικό αναλαμβάνοντας το κόστος τ εισιτηρίων μετακίνησής του στη συνεχή δραστηριότητά του εναντίον της χούντας. Χαρακτηριστικό είναι και το ότι κάλυψε τα εισιτήρια της επιστροφής όλης της Ομάδας του ΒΕΛΟΣ στην Ελλάδα.

Ο ίδιος συνέδραμε εμένα προσωπικά για την ψηφιοποίηση του Αρχείου του Κινήματος και την έκδοση του βιβλίου μου για το ΒΕΛΟΣ και τον Ναύαρχο, αγόρασε εκατοντάδες αντίτυπα από αυτό και κάθε χρόνο παρίστατο στην επετειακή εκδήλωση για το Κίνημα.

Ο δεσμός Βαρδή Βαρδινογιάννη-Νίκου Παππά ήταν συνεχής και αδιάλειπτος μέχρι τον θάνατο του Ναυάρχου στην κηδεία του οποίου παρέστη σύσσωμη η οικογένεια.

Για όλα αυτά, αδυνατώ να αντιληφθώ το πού βασίζεται η φήμη ότι ο Βαρδής Βαρδινογιάννης παρεμβαίνει εξωθεσμικά και αντιδημοκρατικά στο πού θα ελλιμενίζεται το ΒΕΛΟΣ ως Μουσείο Αντιδικτατορικού Αγώνα των Ε.Δ. και Ναυτικό Μουσείο Β’ Παγκοσμίου Πολέμου απαξιώνοντας το Κίνημα του Ναυτικού και τον φίλο του αείμνηστο Νίκο Παππά….

Αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ και Προεκλογικά πυροτεχνήματα

Είναι πλέον δεδομένη μια σκιώδης προσπάθεια απαξίωσης του πλοίου, από εξωθεσμικούς παράγοντες, και απομάκρυνσής του από το Πάρκο Ναυτικής Παράδοσης και Ιστορίας.

Φημολογείται δε έντονα ότι επιλέχθηκε η ρυμούλκησή του στη Θεσσαλονίκη στις αρχές Μαΐου και η παραμονή του εκεί επί τρίμηνο κατ’ αρχή.

Εν μέσω προεκλογικής περιόδου έντονης πόλωσης και διχασμού, θέτοντάς το ως εργαλείο “δημοκρατικότητας” της μιας πλευράς.

Ιστορικά, ο Κυβερνήτης του ΒΕΛΟΣ το 1973, ο τότε Αντιπλοίαρχος Νίκος Παππάς, με την απόφασή του να ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Ιταλία για να αποκαλύψει παγκοσμίως την έκταση του Κινήματος του Ναυτικού, που δεν πρόλαβε να εκδηλωθεί, κατά της Δικτατορίας, επέφερε καίριο πλήγμα σ’ αυτήν με καταλυτικά αποτελέσματα. Το καθεστώς κατέλυσε την Βασιλεία, όρισε πολιτικό Πρωθυπουργό, διέκοψε την δίωξη υπόδικων για πολιτικά εγκλήματα, κατάργησε την εξορία όλων, έδωσε Γενική Αμνηστεία στους πάντες πλην Παππά και όσων τον ακολούθησαν, απόδειξη του μεγέθους της “βλάβης” που του επέφεραν…

Το Κίνημα του Ναυτικού, και η Κίνηση του ΒΕΛΟΣ, αποτελούν παράδειγμα συνεργασίας στελεχών κάθε ιδεολογίας με κοινό στόχο την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Κάθε προσπάθεια μέχρι τώρα «ενταξής» τους και εκμετάλλευσής τους μονοκομματικά έχει αποτύχει.

Η αυθαίρετη “υιοθέτησή” τους από τη μία ή την άλλη πλευρά απαξιώνει ουσιαστικά τον συνθετικό ρόλο τους και τα αφήνει έρμεα στον διχαστικό φανατισμό που έχει απαξιώσει στα μάτια των νέων γενεών κάθε ομαδική πατριωτική δράση.

Μήπως θα πρέπει να αναθεωρηθεί η φημολογούμενη απόφαση μετακίνησης του πλοίου; Μήπως οποιαδήποτε απόφαση θα έπρεπε να ληφθεί μετά τις εκλογές έστω;

Και ως πότε εξωθεσμικοί παράγοντες θα επιβάλλουν την όποια άποψή τους;

Επιτέλους ψηφιοποιηθήκαμε!

Ανανέωση Άδειας Οδήγησης.

Ανοίγω σελίδα Υπουργείου Μεταφορών να δω τα απαιτούμενα.
1.Αίτηση Ανανέωσης ως Υπόδειγμα Εκτυπώνω-συμπληρώνω

2.Αίτηση Εκτύπωσης ως Υπόδειγμα Εκτυπώνω-συμπληρώνω

3. Παράβολο Ανανέωσης 50 ευρώ, Πληρώνω με e-banking. Εκτυπώνω απόδειξη        αναρωτώμενος τι πληρώνω. Φόρο; πρόστιμο γιατί θέλω να ανανεώσω την άδεια;

4. Παράβολο Εκτύπωσης Άδειας 30 ευρώ, Πληρώνω με e-banking, Εκτυπώνω απόδειξη αναρωτώμενος αν η άδεια θα τυπωθεί σε Φύλλο Χρυσού…

5. Παράβολο Χαρτοσήμου Δημοσίου 18 ευρώ, Πληρώνω με e-banking, Εκτυπώνω απόδειξη αναρωτώμενος τι και ποιός …ακουμπάει στον απευθυσμένο μου…

6. Πιστοποιητικό υγείας από Παθολόγο μετ’ αποδείξεως 10 ευρώ συνημμένης.. Ραντεβού με τον σχολαστικό (καλό) γιατρό μου, νευρολογική εξέταση, αξιολόγηση φαρμάκων και υγείας, περάσαμε επιτυχώς.

7. Πιστοποιητικό Υγείας από Οφθαλμίατρο μετ’ αποδείξεως 10 ευρώ συνημμένης. Ραντεβού με την καλή Οφθαλμίατρο, ανάγνωση των γραμμάτων στον τοίχο, τσεκ αχρωματοψίας αρνητικό, περάσαμε και αυτό.

8. Τέσσερεις φωτογραφίες Διαβατηρίου 6×4εκ. Στήσιμο στον Γιώργο πρώην ναύτη στο ΝΕΑΡΧΟΣ, «κλειστά τα χείλια καπετάνιε», φλας και 8 ευρώ, καλή τιμή γιατί ήμουν Κυβερνήτης στο αδελφό πλοίο ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ.

Διπλοτσεκάρω την χαρτούρα και πρωί πρωί στο ΚΕΠ Καλαμαριάς καθόσον η Αίτηση Εκτύπωσης απαιτεί «θεώρηση δια το γνήσιον» της υπογραφής…

Με τον Φάκελο παραμάσχαλα παρουσιάζομαι στον αρμόδιο Υπάλληλο του Υπουργείου Μεταφορών στη Θέρμη Θεσσαλονίκης.
Με το που ανοίγει τον Φάκελο, μου λέει ότι το εντυπο της Αίτησης Ανανέωσης έχει αλλάξει και μου δίνει το καινούργιο (που δεν είναι στη σελίδα του Υπουργείου). Το συμπληρώνω ταχέως και το παραδίδω.
«Παράβολο των τριών ευρώ κόψατε;» με ρωτάει.
Τι είναι τούτο; αντιρωτάω. «Ανταποδοτικό Τέλος της Περιφέρειας» μου λέει. «Πού στην ευχή το γράφει αυτό» αυθαδιάζω «και πού το κόβω; «Εδώ στο μηχάνημα» μου λέει και πάνω που ξεφυσάω με ανακούφιση, έρχεται η σφαλιάρα. «Μας το διαρρήξανε χθες όμως και δεν δουλεύει, πρέπει να πάτε σε Τράπεζα να το κόψετε.
Ευτυχώς οι Τράπεζες στη Θέρμη είναι κοντά. Μπαίνω στην Πίστεως. Παρακαλώ ένα παράβολο 3 ευρώ ανταποδοτικό τέλος (σε ανταπόδοση τίνος; μόνο δίνουμε μέχρι τώρα), «πρέπει να πάτε στο ΚΕΠ να σας τυπώσει το έγγραφο και να ξανάρθετε… ΚΕΠ Θέρμης » το τρίευρο μόνο στην Πειραιώς πληρώνεται, οι άλλοι χρεώνουν άλλα δύο ευρώ», παίρνω χαρτί πάω Πειραιώς πληρώνω τα τρία μου στο αδηφάφο μηχάνημα και επιστρέφω περιχαρής στον υπάλληλο του Υπουργείου που ξανατσεκάρει τον Φάκελο και μου τον δίνει «Στην Γραμματεία για Πρωτόκολλο και θα σας δώσει το προσωρινό. Μετά ενάμισυ μήνα (σημ: τόσο κάνει η εκτύπωση σε Φύλλο Χρυσού» μου φέρνεις το χαρτί και σου δίνω την Άδεια».

Σύνολο διαδρομών περί τα τριάντα χιλιόμετρα, διάρκεια διαδικασίας τρίωρη (πάλι καλά),
ευτυχώς που ψηφιοποιηθήκαμε…

Ανοικτή επιστολή στον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Αντιναύαρχο Νικόλαο Τσούνη Π.Ν.

54255782_2153601508039456_150186171593392128_n

Κύριε Ναύαρχε,

εξ αρχής διευκρινίζω ότι η παρούσα ουδεμία νύξη έστω προσωπικής προβολής έχει ως αιτία υποβολής της. Την υποβάλλω ως έφεδρο στέλεχος του Πολεμικού Ναυτικού και ως απλός πολίτης.

Στις 14-10-2018, δημοσίευμα στην εφημερίδα Real News  του δημοσιογράφου Δημαρά εμμέσως πλην σαφώς απέδιδε σε ανώτατο απόστρατο αξιωματικό
την άποψη ότι η συμβολή του ΒΕΛΟΣ στο Κίνημα του Ναυτικού είναι μύθος.
Το δημοσίευμα αυτό σε συνδυασμό με την απόσυρση του πλοίου από το Ναυτικό Πάρκο
Φλοίσβου και την μη επαναφορά του μετά το τέλος των εργασιών συντηρήσεώς του που ολοκληρώθηκαν εδώ και καιρό στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας μου δημιούργησε εύλογες απορίες για το ποιός και γιατί μεθοδεύει την εξαφάνιση του πλοίου από το προσκήνιο.
Προσπαθώντας να διευκρινίσω τα …αδιευκρίνιστα, πληροφορήθηκα τις θέσεις κάποιων, με ισχυρή επιρροή επί των πάντων, ως εξής:

α. Το ΒΕΛΟΣ δεν έχει καμμιά θέση δίπλα στον ΑΒΕΡΩΦ λόγω τεράστιας διαφοράς ιστορικής σημασίας και αν είναι να πάει κάπου, ας πάει στον Πόρο…

β. Ο Παππάς δεν φέρθηκε σωστά στα στελέχη του Κινήματος μετά την “μεταπολίτευση” και κακώς προβάλλεται ανισομερώς σε σχέση με τους υπόλοιπους Κινηματίες.

Επ’ αυτών επιτρέψτε μου ορισμένες σκέψεις όπως:
α. Σωστά το ΑΒΕΡΩΦ θεωρείται πλοίο σύμβολο της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και σωστά προβάλλεται η δράση του στους Βαλκανικούς Πολέμους. Η μοναδική εξ άλλου σπουδαία σελίδα στην ιστορία του.

Όμως και η ιστορία του ΑΒΕΡΩΦ δεν έχει μόνο άσπρες
σελίδες. Θα έλεγα ότι το πλοίο κουβαλάει επάνω του όλη την ιστορία της Νέας
Ελλάδας με τα καλά και τα άσχημά της. Πέρα από την ένδοξη δράση του, το πλοίο καμάρι του Στόλου προσάραξε δύο φορές στα ρηχά, μία στην Αγγλία και μία στη Θεσσαλονίκη. Το πλοίο συμμετείχε στον διχασμό, ο ίδιος ο Κουντουριώτης αποδέχθηκε τον ρόλο του Αντιβασιλέως. Το πλήρωμα του πλοίου στασίασε τόσο στο παρθενικό του ταξίδι όσο και στην “ανταρσία” του ΕΛΑΝ το ’44 με αιματηρή κατάληξη.

Έμεινε όμως στην Ιστορία για ΕΚΕΙΝΗ τη δράση του που εξασφάλισε την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο. Το ίδιο και ο Ναύαρχος Κουντουριώτης για τις διαταγές που εξέδωσε, εξ ού και η άνισομερής προβολή του σε σχέση με αυτή του Κυβερνήτη του ΑΒΕΡΩΦ που εκτέλεσε επιτυχώς τις διαταγές του Ναυάρχου μένοντας στην αφάνεια… Και αυτά διατηρούνται στην Εθνική Μνήμη επειδή με πρωτοβουλία Παππά, το ΑΒΕΡΩΦ μεθόρμησε στον Φλοίσβο από τον Πόρο όπου σκούριαζε και εξυπηρετούσε πρωινάδικα της τηλεόρασης. Από εκεί που κάποιοι πιέζουν τώρα να μεταφερθεί το ΒΕΛΟΣ για να ξεχαστεί …ο Παππάς.

β. Το ΒΕΛΟΣ σωστά θεωρείται σύμβολο της αντίθεσης του συνόλου του Ναυτικού και στελεχών των άλλων Όπλων στην δικτατορία. Δια του ΒΕΛΟΣ αναδείχθηκε η έκταση του Κινήματος του Ναυτικού το οποίο το καθεστώς όριζε ως Κίνημα Οπερέτα δυό απόστρατων και λίγων εν ενεργεία. Ο Παππάς, με την κίνησή του, ξεμπρόστιασε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Κοπεγχάγη τον Ιούνιο του 73 την χούντα και της αποστέρησε το επιχείρημα της στήριξής της από τις Ένοπλες Δυνάμεις. Η αποκάλυψη παγκοσμίως της πραγματικής (αλλά και πλασματικά διογκωμενης…) έκτασης του Κινήματος είχε καταλυτικές επιπτώσεις στο καθεστώς που έσπευσε να “εκδημοκρατιστεί”, να καταργήσει την Βασιλεία, να παύσει τις διώξεις κατάδικων και υπόδικων για πολιτικά αδικήματα, να διακόψει τις εξορίες όλων και να αμνηστεύσει τους πάντες, ακόμα και τον Παναγούλη, ΕΚΤΟΣ του Παππά και αυτών που τον ακολούθησαν

γ. Φυσικό ήταν να πέσουν οι προβολείς στον Παππά αφού αυτός ήταν ο μόνος που έκανε κάτι που προβλήθηκε παγκοσμίως. Τιμή και σεβασμός αξίζει και σ’ αυτούς που σχεδίαζαν να κάνουν κάτι αλλά για λόγους που δεν είναι του παρόντος δεν έκαναν ή δεν πρόλαβαν να κάνουν. Μπορεί το ΒΕΛΟΣ να έχει συνδυαστεί ιστορικά με τον Παππά, όπως και ο ΑΒΕΡΩΦ με τον Κουντουριώτη, αλλά ουσιαστικά εκφράζει το σύνολο του Π.Ν. και των αξιών του. Η συμπεριφορά του Παππά αργότερα, δίκαιη ή άδικη, θεμιτή ή αθέμιτη, είναι εσωτερική υπόθεση του Π.Ν. και δεν αναιρεί την ιστορική διάσταση της Κίνησης του πλοίου, ούτε την σημασία και αξία του Κινήματος του Ναυτικού που αναδείχτηκε από αυτήν το 1973.

Για ΕΚΕΙΝΗ τη δραστηριότητα πλοίου και όλων των στελεχών Π.Ν. του Κινήματος διατηρείται το ΒΕΛΟΣ ως Μουσείο και όχι ως αποτίμηση του συνολικού βίου του Παππά που άλλοι εγκρίνουν ως θετικό και άλλοι επικρίνουν ως αρνητικό. Όπως και άλλοι, με τον θάνατο του Παππά άρχισαν να υιοθετούν την άποψη ότι ζήτησε πολιτικό άσυλο για να γλυτώσει το ξύλο… και αυτοί που τον ακολούθησαν είναι φυγάδες και όχι πιστοί στα ιδανικά τους και στον Κυβερνήτη τους. Μου προκαλεί τουλάχιστον περιέργεια η υιοθέτηση της προπαγάνδας της χούντας από στελέχη που – υποτίθεται; – ρίσκαραν ζωή και σταδιοδρομία σχεδιάζοντας Κίνημα εναντίον της.

δ. Πέρα από την συμβολή του ΒΕΛΟΣ στην αποκάλυψη του Κινήματος του Ναυτικού, είναι και το μοναδικό απομένον σε σχετικά καλή κατάσταση πλοίο του τύπου αυτού και θα έπρεπε να διατηρηθεί στο Ναυτικό Πάρκο για να θυμίζει ότι γενιές και γενιές ανδρώθηκαν στα πλοία αυτά κατά τη νεότερη Ιστορία του Ναυτικού μας. Γι αυτό εξ άλλου και στην επίσημη ιστοσελίδα του Γ.Ε.Ν. ορίζεται ως Μουσείο Αντιδικτατορικού αγώνα αλλά και ως “Ζωντανό Μνημείο του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου” .

δ. Η τελευταία απορία μου αφορά ουσιαστικά στην ποιότητα της Δημοκρατίας που βιώνουμε όταν ο ΥΠΕΘΑ αγνοεί τις ερωτήσεις μας, ο ΑΝΥΕΘΑ δηλώνει ότι “δεν μπορεί να κάνει τίποτα”, εσείς υφίστασθε το αντιμάμαλο των συμπλεγμάτων ανθρώπων με ισχυρές επιρροές απέναντι στον Παππά, συμπλεγμάτων που εκδηλώθηκαν μετά το θάνατο του Ναυάρχου και αποσκοπούν στην αποδόμηση της προβολής του επ’ ωφελεία της δικής τους.

Κατόπιν των ανωτέρω σας ζητώ να εξαντλήσετε τις αρμοδιότητες που εκ της θέσεώς σας έχετε απέναντι σε αδικαιολόγητους και ανιστόρητους ισχυρισμούς οποιουδήποτε εμποδίζει την επαναφορά του πλοίου στο Ναυτικό Πάρκο Φλοίσβου ώστε ξανά επισκέψιμο να μεταδίδει στι νέες γενιές το πνεύμα, τις αρχές και τις αξίες του θαλασσινού πολιτισμού που γέννησε την Δημοκρατία.

Με εκτίμηση στις αποδεδειγμένες ευαισθησίες σας

Αντιναύαρχος Κ.Γκορτζής Π.Ν. ε.α.

Έρωτας…

72281_521925741160849_1848947834_n

 

Allouette III.

Τα γενέθλια.

Allouette στα Γαλλικά είναι ο Κορυδαλλός (το πουλί όχι η …φυλακή).

Το σχήμα του βέβαια θυμίζει Γυρίνο και η αεροδυναμική του ταυτότητα προσομοιάζει περισσότερο στην αντίστοιχη υδροδυναμική του πρώιμου βάτραχου παρά σ’ αυτήν του πουλιού.

«Γεννήθηκε» στις 28 Φεβρουαρίου του  1959 από την Γαλλική Aerospatiale.

Και ακολούθησαν άλλα 2099 μέχρι το 1979 που σταμάτησε η παραγωγή τους.

Αυτές τις μέρες κλείνει τα 60 του χρόνια και ακόμα πετάει ως πολιτικό και στρατιωτικό Ελικόπτερο σε αρκετές χώρες, ακόμα και στις δύσκολες συνθήκες των Άλπεων ως Διασωστικό.

Τέσσερα από δαύτα ήταν τα πρώτα αεροπορικά μέσα της Νεότερης Ναυτικής Αεροπορίας μας, η μαγιά που έπλασε χειριστές, διαδικασίες και πολύτιμες εμπειρίες για την περαιτέρω ανάπτυξή της στο σημερινό σπουδαίο επίπεδο. Προσκτήθηκαν το 1974 και «παροπλίστηκαν» το 2013 μετά από 39 χρόνια ευδόκιμης υπηρεσίας, γόνιμης χρήσης και προσφοράς τους στο Πολεμικό Ναυτικό

Όποιος «χειρίστηκε» το Allouette III έπεσε στα δίχτυα του έρωτά του απολαμβάνοντας τον τσαμπουκά του στα δύσκολα, τα …τσαλίμια του στα εύκολα και την άμεση απόκρισή του σε κάθε χάδι στα  χειριστήριά του…

Ένας από τους τυχερούς, ισόβια λαβωμένος, κι εγώ…