Τελικά δεν έφταιγε η Γούλφω…

15451297_10154766676932243_1877554446_n

Ο πόνος κάτω από την κλείδα του αριστερού ώμου ενοχλητικός.

Θα ‘ναι από το απότομο τράβηγμα της Γούλφως που αφηνιάζει με ένα λεβεντολυκόσκυλο που καλά κάνει και την βρίζει κι αυτό για το θράσος της να πατήσει την περιοχή του.

Κι άντε τώρα με τον πόνο στην κλείδα να κουβαλήσεις και ένα καφάσι 50 κιλά ξύλα ανεβαίνοντας τις σκάλες της εισόδου, κατεβαίνοντας ακόμα περισσότερες για το υπόγειο όπου  και το ρομαντικό μας τζάκι. 

Ο πόνος στρογγυλοκάθησε για τα καλά …επεκτεινόμενος στο κέντρο του στήθους, αλλά η δουλειά δουλειά. Και μάλιστα σημαντική. Συνέγραφα ομιλία που μου ζητήθηκε να κάνω σε εκδήλωση του Δήμου Γρεβενών προς τιμή του επιστήθιου φίλου, καθηγητή, εντατικολόγου, λαογράφου, ερευνητή της παράδοσης Δημήτρη Ρίγγου. Και ο πόνος οξυνόταν όσο έγραφα για αυτόν, βλέποντάς τον μπροστά μου με εκείνο το αετίσιο βλέμμα που σπανίως εκπέμπουν ανθρώπινα μάτια.

Μεσάνυχτα πια. «Πονάς; Έχεις μια έκφραση πόνου περίεργη» το ‘πε μία τό’πε δύο η συμβία ανήσυχη «σήκω να πάμε στο 424». «Όχι ρε Νανάκι, το αντέχω, αύριο πρέπει να πάμε Γρεβενά, δεν γίνεται να λείπω»

Έλα που γίνεται. Ώρα 2 τα ξημερώματα, η κόρη στο τιμόνι, ο ασθενής διπλωμένος στο πίσω κάθισμα και δίπλα του η υπερβάλλουσα στην ανησυχία της, κατά το υπερβάλλον ύψος του ερωτά της επί 35 χρόνια, εισβάλλουμε στο απολύτως έρημο Κέντρο Υγείας Θέρμης, μια και εγώ, ο ξερόλας, ήμουν βέβαιος ότι έφταιγε η …Γούλφω και δεν χρειαζόταν να επιβαρύνουμε τα Νοσοκομεία.

Δύο τα ξημερώματα εμφανίστηκαν από το βάθος του πουθενά μία Κυρία, μία Βοηθός και ένας νοσηλευτής που μας άκουσαν ευγενικά και «περάστε από το ιατρείο, Ξαπλώστε και χαλαρώστε ενώ θα μας λέτε πού πονάτε και γιατί δεν ήρθατε πριν δυό μέρες»… Οι ερωτήσεις σοβαρές, χωρίς κρίσεις και επικρίσεις, και ενέργειες βιαστικές, σίγουρες, ψύχραιμες.

Η αφαίρεση των παπουτσιών και το βεντουζάρισμα των βυσμάτων για το ηλεκτροκαρδιογράφημα άρχισε να ξεφτίζει τις ενοχές της Γούλφως που η αθωότητά της επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά όταν η βοηθός μου έσπρωξε ένα υπογλώσσιο στο στόμα, ο νοσηλευτής μου φόρεσε τη μάσκα οξυγόνου και ο εμφανισθείς οδηγός του ασθενοφόρου μετά νέας νοσηλεύτριας το έφεραν με την …πρύμη στην έξοδο.

Ακούγοντας τους γελοίους υπεύθυνους για την υγεία, πρώην και νυν, να ρίχνουν το ανάθεμα στο προσωπικό της Υγείας για τα χάλια της, δεν μπορώ παρά να τους σιχτιρίσω ακόμα μια φορά όταν στην πράξη υπάρχουν τέτοια στελέχη όλων των βαθμίδων που «δεν πλέκουν πουλόβερ» αλλά είναι εκεί στις δυό τα ξημερώματα , σ’ ένα υποστελεχωμένο και με διαρκώς υποβαθμιζόμενες υποδομές Κέντρο Υγείας, να κάνουν το παν για τον όποιον 65 χρονο που ηλιθιωδώς πιστεύει ότι το έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι …θλάση από το τράβηγμα κάποιας Γούλφως.

Δεν μου ζητήθηκε, ούτε ανέφερα ιδιότητες, βαβμούς κλπ, όπως μπορούσα για να διαμετακομιστώ στο 424. Όχι γιατί δεν εμπιστεύομαι τους συναδέλφους γιατρούς, αλλά γιατί δεν θέλω να διαφέρω από τον απλό πολίτη συμβάλλοντας στον κοινωνικό αυτοματισμό του εσεις κι εμείς.

Εξ άλλου, την Εντατική του Παπανικολάου, ίδρυσε και υπηρέτησε επί χρόνια και ο φίλος μου Δημήτρης Ρίγγος για τον οποίον έγραφα την ομιλία για …αύριο που δεν θα πρόκανα να εκφωνήσω. Κι αν κάτι πήγαινε ακόμα πιό στραβά, ποιός ξέρει, ίσως συναντιόμασταν επιτέλους…. 

Έτσι βρέθηκα φασκιωμένος, δεμένοςστο φορείο, με το οξυγόνο στη μούρη σ΄ένα ασθενοφόρο με ήρωα οδηγό που κατάφερνε να το κρατάει στον δρόμο με …αμορτισέρ στρατιωτικού κιλλίβαντα. Για Αυτά, οι ΑδωνοΠολλάκηδες  σφυρίζουν αδιάφορα. Τρείς τα ξημερώματα το ασθενοφόρο φρενάρει στα Επείγοντα του Νοσοκομείου Γεώργιος Παπανικολάου. Χωρίς ούτε ένα λεπτό αναμονής βρίσκομαι σε μιά αίθουσα ημιεντατικής (οι ορισμοί δικοί μου του άσχετου), διάφοροι πέφτουν επάνω μου, καλώδια πάνε κι έρχονται, να και νέα καρδιογραφήματα, ακούω και κάποιους να συγχαίρουν το Κέντρο υγείας Θέρμης για την άρτια προετοιμασία, και νεαρός γιατρός ρωτάει «καλά, επί δυό μέρες πονούσατε, σήμερα ήρθατε;»

» Ξέρετε, η Γούλφω….» πάω να πω και με πιάνουν τα γέλια..

Το ίδιο πρωί, ομάδα νεαρών γιατρών και νοσηλευτριών, επιδράμουν με αιφνιδιαστικό ελιγμό, με τσιτσιδώνουν, μου φορούν κάτι αραχνούφαντα δικτυωτά σαν της Σαπουντζάκη, και με ταχύτητα φόρμουλας βρίσκομαι στο διαστημικό κέντρο αγγειογραφίας. Φαντάζομαι ότι θέλει μεγάλη μαγκιά και τέχνη, χώρια το θάρρος και σθένος αυτών που την πραγματοποιούν. Γιατί αυτοί που την υφίστανται δεν καταλαβαίνουν τίποτα όσο οι ειδικοί περιφέρονται στην καρδιά σου για ξεβουλώσουν ό,τι δη. Και ο Διευθυντής της Κλινικής κ.Ζαρίφης και οι βοηθοί του, όχι μόνο ήξεραν τι έκαναν, αλλά σε έπειθαν ρε παιδί μου με το ύφος τους. Σοβαρό, όχι στρυφνό. με χιούμορ για να σπάει η ένταση, έφαγαν τον θρόμβο, τσόνταραν κι ένα στεν για να κόψουν τον αέρα σε μελλοντική απόπειρα κατάληψης της αρτηρίας και όλα καλά. 

Πέρασε ο κίνδυνος, μην πιάνουμε χρειαζούμενα κρεβάτια στη Μονάδα, μεταφέρομαι σε δωμάτιο της 1ης καρδιολογικής Κλινικής και στην φροντίδα του Κώστα Βασιλειάδη και των βοηθών του, αγαπημένου συμμαθητή από τα μικράτα μας μέχρι που χωριστήκαμε για να παλεύουμε εγώ με τη Θάλασσα και τον Αέρα κι αυτός με τη ζωή μικρών και μεγάλων παιδιών…. Τους ευχαριστώ όλους

Και ζητώ συγνώμη από την Γούλφω.  Δεν έφταιγε τελικά…

Advertisements

Θαλασσινές ιστορίες, περί ευθυνών…

Άλμπουμ0063

Μεταμεσήμερο. Από τις μέρες που ο Νοτιάς γκριζάρει το γύρω σύμπαν, ο ουρανός ενώνεται με τη θάλασσα και δεν βλέπεις ούτε τον κάβο Μαλιά στα 5 μίλια αριστερά σου.

10 μποφώρ, τα κύματα βασανίζουν το καλοτάξιδο σκαρί που σπαρταράει στην κορυφή τους, οι λαμαρίνες τρίζουν και ο Κυβερνήτης …απολαμβάνει, καθισμένος στην πολυθρόνα του δεξιά μέσα στη Γέφυρα, το καμάρι του να αντιστέκεται στα στοιχειά της Φύσης…

Έτσι έμαθε από τον πρώτο καπετάνιο του, να απολαμβάνει τα δύσκολα…

Να σου και ο Πρώτος μηχανικός στη Γέφυρα.  «Όπα, αυτά δεν είναι καλά μαντάτα» σκέφτεται. Δεν ανεβαίνει συχνά ο Πρώτος στη Γέφυρα… Που σκύβει στο αυτί του Κυβερνήτη και ψιθυρίζει «Κύριε Κυβερνήτα, έχουμε κρακ (ρωγμή) στη βάση του κύριου ατμαγωγού από το καζάνι…»

Ο ατμός στον κύριο ατμαγωγό είναι υπό συνεχή πίεση 1200+psi, πιθανή θραύση του έχει καταστροφικές συνέπειες για το πλοίο και το προσωπικό, το πλοίο λυγίζει και τρέμει στην πάλη του με τον Νοτιά, ο κίνδυνος άμεσος και θανατηφόρος.

«Απολαμβάνεις, ε;» αυτοεπιπλήτετται ο Κυβερνήτης. «Φά’τα τώρα!»

Το πλοίο αξίας δισεκατομμυρίων, 360 νοματαίοι ανεκτίμητης αξίας, περιμένει την δική σου απόφαση. Δεν υπάρχει άλλος πάνω από εσένα στον μανιασμένο Κάβο Μαλιά να αποφασίσει.

«Παναγιώτη…» λέει στον πρώτο «αν σβήσουμε και μείνουμε με έναν άξονα και πάθει κάτι ο άλλος, θα βρεθούμε ξεπεσμένοι στo …Άγνωστο. Αν συνεχίσουμε με δύο και σκάσει ο ατμαγωγός, το πλοίο και δεν ξέρω πόσοι από τον κόσμο του θα βρεθούμε στον πάτο του Αιγαίου. Τι λες να κάνουμε κράτει τον έναν άξονα χωρίς να σβήσουμε το καζάνι και να πάμε έτσι στον Ναύσταθμο;»

«Συμφωνώ, λέει ο Πρώτος» και δίνει τις οδηγίες από το τηλέφωνο στο Κέντρο Προώσεως. Στέκεται δίπλα στον Κυβερνήτη, με το Τηλέφωνο στο αυτί και το τσιγάρο στο στόμα σκουπίζοντας που και που το μέτωπό του.

Από το απόγευμα μέχρι τις τρείς το πρωί που δέσαμε στον Ναύσταθμο με έναν άξονα και χωρίς ρυμουλκά -έτσι για το ηθικό μας-, πρέπει να κάπνισε τρία πακέτα τουλάχιστον για να δείχνει ψύχραιμος… Το ίδιο και ο Κυβερνήτης. «Εξωτερικά» ατάραχος, να πετάει και κανένα ανέκδοτο ελαφρύνοντας την ένταση του Πρώτου…Δεν επιτρέπεται η εσωτερική ανησυχία σου να εξωτερικεύεται γιατί το πλήρωμα πρέπει να πιστεύει σε εσένα και στο πλοίο, να εξακολουθεί εν ηρεμία να ασκεί τα καθήκοντά του.

Ανακούφιση. Τα καζάνια έσβησαν, τα Σήματα βλάβης εκπέμφθηκαν εδώ και ώρες, ας την πέσουμε σε ύπνο βαθύ, λυτρωτικό, για λίγες ώρες.

«Τα καταφέραμε» μονολόγησα στον καθρέφτη στο πρωινό ξύρισμα. και τότε είδα για πρώτη φορά τους κροτάφους μου γκρίζους… Σαν τον χθεσινό κωλονοτιά…

Πούλησαν την ΑΤΕ για να καλύψουν σκάνδαλο 5 δισ. ευρώ

180994-screen_shot_2015-07-21_at_12.04.59_m.m.

Λεπτομέρειες στο TVXS

«Λεπτομέρειες» που η αποκάλυψή τους δεν αφορά μόνο στο γιατί έπεσε έξω μια Τράπεζα…

Εξηγούν προεκτεινόμενες το γιατί έπεσε έξω μια χώρα και καταρρίπτουν τον Παγκάλειο Μύθο του «μαζί τα φάγαμε», αποκαλύπτουν πλέον τους αληθινούς ενόχους (λες και δεν τους ξέραμε…) και στέλνουν στον αγύριστο την προσπάθεια να πειστούμε σώνει και καλά ότι οι μισθοί και οι συντάξεις του Δημοσίου έρριξαν την οικονομία στο βάραθρο γιατί «ζούσαμε πολυτελώς, παραπάνω από τις δυνατότητές μας…

Και οι λεπτομέρειες αυτές αφορούν σε μία μόνο Τράπεζα. Μπορεί να φανταστεί κανείς τι γινόταν και με τις άλλες που δημιουργήθηκαν από αχυρανθρώπους του συστήματος για να εξυπηρετείται αυτό και μόνο αυτό.

Πήραν τις καταθέσεις μας και τις έκαναν τοξικά ομόλογα, θαλασσοδάνεια σε ημέτερους μηδέποτε επιστρεφόμενα, διαχειρίστηκαν μαϊμουεπιδοτήσεις εθνικών και ευρωπαϊκών κεφαλαίων (ελλήνων και ευρωπαίων φορολογούμενων), τοκογλύφησαν και τοκογλυφούν ακόμα με ουράνια επιτόκια για τον απλό πολίτη, κούρεψαν τα ομόλγα των δικών μας οικονομιών, έπεσαν έξω, ανακεφαλαιοποιήθηκαν με δάνεια που πληρώνουμε εμείς, συνεχίζουμε να πληρώνουμε και τις υποχρεώσεις μας -που αυτές δεν κουρεύονται με τίποτα- προς αυτές, συνεχίζουν να «μπαίνουν μέσα» δήθεν γιατί οι πολίτες παίρνουν τις αποταμιεύσεις τους, ξαναανακεφαλαιοποιούνται με δανεικά που ξαναπληρώνουμε εμείς και πάει λέγοντας…

Αν αυτά που -όπως λέει το άρθρο για την Αγροτική- είναι η «κορυφή του παγόβουνου», μπορεί να φανταστεί κανείς σε τι …παγόβουνο έπεσε ο Τιτανικός-Ελλάς…

Ποιό Δημόσιο έργο ξεκίνησε και τελείωσε με κόστος όσο το προϋπολογισμένο;

Ποιός έχει ελέγξει πού πήγαν τα προγράμματα Leader, ΕΣΠΑ κλπ και τι ξοδεύτηκε σε σχέση με το τι κατασκευάστηκε;.

Ποιός έχει βρεί απάντηση στο γιατί ένα άρμα μάχης, μιά φρεγάτα, ένα αεροπλάνο, στοιχίζουν πολλαπλάσια στην Ελλάδα απ’ ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο κράτος;

Ποιός έχει μετρήσει τα στρέμματα που αναλογούν στις «ενισχυτικές» επιδοτήσεις;

Το «πάρτυ» στα Νοσοκομεία αποκαλύπτεται κι αυτό σιγά σιγά (και …προσεκτικά μη μας ξεφύγει κανένα όνομα), και η διαπλοκή Κράτους-Ιδιωτικών Επιχειρήσεων Υγείας…

Ποιός έκανε κάτι επί δεκαετίες εκτός από τη …διαπίστωση ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ότι τα έσοδα του Κράτους προέρχονται κατά 85% από τη φορολογία μισθωτών και συνταξιούχων και 15% από τον …ιδιωτικό τομέα;

Κι έρχονται τώρα οι κύριοι εκπρόσωποι του συστήματος που κατέρρευσε την χώρα επί δεκαετίες, με τις κεντροδεξιοαριστερές κυβερνήσεις, ως και η σημερινή δεξιοκομμουνιστική, με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε Τράπεζες του εξωτερικού και επενδεδυμένα σε FUNDS και OFFSHOREs, να μου πουν ότι δεν φτάνει η περικοπή κατά 80% του οικογενειακού εισοδήματός σου (μία «κουρεμένη σύνταξη και τρείς άνεργοι), αλλά θα πρέπει να δώσεις και άλλα για να σωθεί η χώρα, να σωθούν οι Έλληνες, εννοώντας αυτούς τους δικούς τους Έλληνες συνένοχους στη λαμογιά τους και στην καταλήστευση των οικονομιών μου.

ΧΩΡΙΣ να κουρεύουν και τις υποχρεώσεις μου

ΧΩΡΙΣ να μειώνουν τα ληστρικά επιτόκια των «δικών τους» Τραπεζών

ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΠΑ

Chris de Burgh 2015

Chris-de-Burgh-2015-l

Ο εικονιζόμενος γεννήθηκε στο Venado Tuerto της Αργεντινής όπου υπηρετούσε ο πατέρας του Συνταγματάρχης Charles Davison. Μητέρα του η Mauve Emily de Burgh, Ιρλανδή κόρη του Sir Eric de Burgh, επίσης στρατιωτικού που ήταν Αρχηγός του γενικού Επιτελείου Στρατού της Ινδίας στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Chris πήρε το επώνυμο της μητέρας του όταν άρχισε τη μουσική του σταδιοδρομία.

Την νεαρή του ηλικία την έζησε στη Μάλτα, Νιγηρία και Ζαΐρ μια και αυτός και η μητέρα του ακολουθούσαν τον συνταγματάρχη/διπλωμάτη πατέρα στα διάφορα πόστα του.

Η οικογένεια Davison τελικά καταστάλαξε στο Barby Castle της επαρχίας Wexford στην Ιρλανδία, ένα κάστρο του 12ου αιώνα που ήταν σχεδόν ερειπωμένο όταν το αγόρασε και το ανακαίνισε ο παππούς sir de Burgh το 1960 και μετέτρεψε ένα μέρος του σε ξενοδοχείο όπου ο νεαρός Chris τραγουδούσε για τους εκεί επισκέπτες…

Σπούδασε στο Marlborough College στην Αγγλία και στη συνέχεια στο Trinity College του Δουβλίνου για το μεταπτυχιακό του Master of Arts in French, English and History.

Πολλοί οι «φαν» του Chris de Burgh κι άλλοι τόσοι που τον θεωρούν ξενέρωτο (σχετικά σχόλια στην Wikipedia), προσωπικά τον πρωτάκουσα το …1974, πρόσφυγας ακόμη στην Αγγλία, όταν και κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος με μπαλάντες κυρίως. Μια από αυτές, το Satin Green Shutters με άγγιξε και με ταξίδεψε σε έναν ωραίο κόσμο που ίσως τον είχα τότε περισσότερη ανάγκη… Και κόλλησα.

Το περίεργο με αυτόν τον μισή μερίδα άνθρωπο (μισή μερίδα αλλά έκανε δυό γιούς και μια κόρη Miss World 2004!), που η ζωή του δεν έχει καμμιά σχέση με τη δική μου, είναι ότι ακούγοντάς τον ένοιωσα ότι το 90%, αν όχι όλων, των τραγουδιών του τα …έχω γράψει εγώ. Μακάρι δηλαδή να είχα το ταλέντο του αλλά κι έτσι ακόμα, όταν βρίσκεται κάποιος άλλος να σχηματοποιήσει σε νότες και στίχους αυτά που νοιώθεις ότι θέλεις να πείς εσύ για τον έρωτα, την αγάπη, τη μάνα σου, τα παιδιά σου, την Ιστορία, τον πόλεμο, την επανάσταση, την θρησκεία, για τα πάντα, ε, γίνεσαι ένα μ’ αυτόν. Συνομίληκοι σχεδόν (μου ρίχνει τρία χρονάκια), έπαιξε σημαντικό ρόλο στα 40 τελευταία χρόνια της ζωής μου. Και εξηγούμαι:

Τα λόγια τραγουδιών του ήταν «βέλη αγάπης» στην καρδιά της …δύσκολης, κάθε τραγούδι του «πολιορκητικός κριός» που κτυπούσε ανελέητα την πόρτα της ψυχής της, μέχρι που παραδόθηκε χωρίς όρους!

Όταν τα …προϊόντα του έρωτος, τα παιδιά μας -γιός και κόρη- ήταν ακόμα στο Δημοτικό και ξεκίνησαν να μαθαίνουν την Αγγλική Γλώσσα, τα προέτρεψα να βάζουν τα ακουστικά και να προσπαθούν να καταλάβουν τι λέει ο …ποιητής που σημειωτέον είναι από τους λίγους με απίθανη προφορά και καθαρότητα στην φωνή του χωρίς να καλύπτεται από κλαπατσίμπανα και άναρθρες κραυγές. Και δεν ήταν μόνο βοήθημα εκμάθησης της γλώσσας όπως τώρα, μετά από 20 και χρόνια, διαπιστώνω. Το κυριότερο ήταν το πέρασμα κοινωνικών μηνυμάτων, κοινωνικής αγωγής, φιλοσοφικών προβληματισμών που δεν περνούν εύκολα από τους γονείς…Και …κόλλησαν και τα παιδιά μέχρι και σήμερα.

40 χρόνια τον παρακολουθώ. Και κάθε φορά κλείνω τα μάτια και αφήνω τα λόγια του να βγούν από την δική μου ψυχή, τις νότες του να παίζουν από τις δικές μου χορδές. Είτε στις μπαλάντες του, είτε στις ροκ στιγμές του. Ναι, αυτός ο κοντοπίθαρος 67αρης, ακόμα και τώρα μπορεί να ροκάρει χωρίς να καπλαντίζεται με τατουάζ, κραυγές και δαίμονες.

Και οι ροκ στιγμές του είναι αυθεντικές για μένα, αφού τραντάζουν (rock) κάθε μόριο του μέσα μου…

Η μεγάλη έκπληξη ήρθε από τα παιδιά. Τρία εισιτήρια της Transavia, μίσθωση διαμερίσματος για τρείς μέρες στο Leiden της Ολλανδίας και εισιτήρια για την τελευταία, της φετινής περιοδείας ίσως και τελική…, συναυλία του Chris de Burgh στο Amsterdam, Δευτέρα στις οκτώ το βράδυ.

Δεν ντρέπομαι να το πω, έκλαψα με λυγμούς. Καταπληκτική ηχητική στο Heineken Arena, από τις πρώτες νότες και τα πρώτα λόγια που όρμησαν μέσα μου, ο νους μου ταξίδεψε στην ωραία ζωή με την καθαρόαιμη δίπλα μου, στην εξέλιξη των παιδιών μου, στην αγάπη και εκτίμηση που μας δείχνουν, στα γερά θεμέλια που χτίσαμε γι αυτά χωρίς να έχουμε και πλούσια την τσέπη, βοήθησε και ο κύριος Chris de Burgh…, ε, μ’ έχουν πάρει και τα χρόνια κι έγινα συγκινησιάρης…

Να, πάλι …μπούκωσα. Και κρατώ τα της Ολλανδίας για αργότερα…

ΠΑΣΤΡΙΚΑΚΕΙΑ

resize.php
ΠΑΣΤΡΙΚΑΚΕΙΑ (…προπολεμικά….   ) Εποχή Σόλινγκ, Λάιτνιγκ, Σάρπις και Φιν… Τεταρτοετής, καλοπροπονημένος (λόγω συνεχών Στερήσεων-Φυλακίσεων «δι άτοπον αστεϊσμόν») στην θαλάσσια εκτόνωση ανοικτά -και κοντά…- στις ακτές της Πειραϊκής. με το Φιν βεβαίως αφού ο έτερος βαρυποινίτης Αιθίοψ Μεχάρι δεν έβαζε τα πόδια του στο νερό. Σάββατο πρωί, ήρθε ο ΑΝΤΑΙΟΣ, δέσαν όλοι πίσω του, όλοι πλην εμού που το ‘παιξα …ΑΒΕΡΩΦ (πλέω ανεξαρτήτως μεθ΄ορμής ακαθέκτου), ρότα για το Φάληρο, ενώ ο Αξιωματικός Φυλακής από το παράθυρο του Βασσανείου ιδρύματος ούρλιαζε με τη ντουντούκα «πού πάς; Τσακίσου να δέσεις πίσω από το ρυμουλκό»…
Κάποτε φτάσαμε, οι ρυμουλκούμενοι σε μαύρα χάλια από τη φουσκοθαλασσιά που τους πηγαινοέφερνε ως καρυδότσουφλα, χώρια οι αβαρίες από το σκορτσάρισμα, έδεσαν όλοι μέσα στο Τουρκολίμανο, κι εγώ έφερνα βόλτες απ’ έξω, μέχρι να αρχίσει ο αγώνας, για να μη συναπαντηθώ με τον Αξιωματικό Φυλακής (και υπεύθυνο ιστιοπλοΐας) που θα είχε φτάσει και αυτός εκεί οδικώς…
Σε λίγο άρχισαν να συγκεντρώνονται στη γραμμή εκκίνησης όλων των ειδών τα σκάφη. Αρκετά Σόλιγκ, λίγα Λάιτνιγκ, και πολλά (καμμιά σαρανταριά Φιν). Και μια βαρκούλα με εύσωμο αντρόγυνο καθισμένο πρύμα και στην …ανασηκωμένη πλώρη νεαρά κόρη διαστάσεων ανάλογων των γονιών της …άδουσα «μικρόοοο παιδί σαν ήμουνα, και πήγαινα σχολείοοο, μικρό παιδίιιιι» με αποτέλεμα να ακούσει όλο το ναυτικοθρηκευτικό λεξιλόγιο των αγροίκων της θάλασσας…
Τέλος πάντων, η βαρκούλα έστριψε για Φρεαττύδα, δίνεται η εκκίνηση και φεύγουν πρώτα τα Σόλινγκ, μετά τα Λάιτνινγκ και ορμάμε όλοι οι Φινίστες να πάρουμε καλή θέση για τη δικά μας εκκίνηση. Όλη η αφρόκρεμα των μελλοντικών Ολυμπιονικών εκεί. Μπουντούρης, Χατζηπαυλής (ήταν και προπονητής μας), Κουκλέλης (με …μεταξωτά πανιά) με σκάφη που τα δικά μας μπροστά τους ήταν για τα μπάζα. Κόβω πού είναι ο Χατζηπαυλής, και καρφώνομαι δίπλα του για να ξεκινήσουμε από την κάτω, την καλή, τσαμαδούρα. Μπαμ ηκούσθη στον αέρα, ξεχύνονται όλοι με ρότα για την ΟΥΛΕΝ, μπαμ ηκούσθη και στη δεξιά πλευρά του Φιν μου και κάποιος άξεστος με βγάζει έξω από την τσαμαδούρα, έξω από την γραμμή εκκίνησης. Φτου, λέω μέσα κι έξω μου, ώσπου να στρίψω και να περάσω κανονικά τη γραμμή εκκίνησης οι υπόλοιποι είχαν ξεφύγει κανα δυό μίλια. Όλοι, Σόλινγκ, Λάιτνινγκ, Φιν, πλησίστιοι προς ΟΥΛΕΝ. Ρε, αισχτίρ, αυτοβρίζομαι, θα τη φάς που θα την φας γιατί δεν έδεσες στο ρυμουλκό, το παίζω τρελλός και βάζω ρότα προς την Αίγινα, ανάποδα από τους άλλους. Κοιτάζω πίσω μου, να σου κι ένας ακόμα αργοπορημένος που ακολούθησε την …αντισυμβατική ρότα μια και δεν είχε ελπίδα να φτάσει τους υπόλοιπους. «Φιλάρα» μου φωνάζει, «ή θα βραδιάσουμε, ή θα τους γαμ….με». Και, ω του θαύματος, εκεί στο βάθος του ορίζοντα, στην ΟΥΛΕΝ, βλέπουμε τις δεκάδες των υπόλοιπων ανακατεμένων με τα πανιά σεντόνια απλωμένα ακίνητα, ξυλάρμενους στην απόλυτη κάλμα μπουνάτσα. Κι εμείς «ώρα καλή στην πρύμη μας κι αέρα στα πανιά μας» περνάμε πρώτοι και την τελευταία τσαμαδούρα και πλέουμε υπερηφάνως πρύμα για τον τερματισμό. Εκεί στα πρύμα, με προσπερνούν δυό τρείς από τους Μεγάλους, πρώτος ο Χατζηπαυλής που περνώντας δίπλα μου γελάει και φωνάζει «ρε συ τι έγινε, σου ξέφυγε καμμιά τσαμαδούρα;» Τερμάτισα έβδομος από καμμιά σαρανταριά και ΦΙΝ… Και γλύτωσα και την καμπάνα που δεν έδεσα στο ρυμουλκό….

64

Γενέθλια επέτειος. Ημέρα αυτοκριτικής και απολογισμού.

Την αυτοκριτική την κρατάω ολόκληρη μέσα μου. Και είναι αυστηρή. Όπως και τα αρνητικά του απολογισμού της μέχρι τώρα ζωής μου γιατί τα θετικά υπερτερούν σε αξίες διαχρονικές, σε αγγίγματα ψυχής που δεν μετριούνται σε ύλη και χρήμα.

Εκατοντάδες φίλοι που δεν γνωριστήκαμε προσωπικά αλλά μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας διαδικτυακά μου έστειλαν τις ευχές τους. Θετικό…

Δεκάδες νεώτεροί μου που είτε συνυπηρετήσαμε, είτε ακούμπησαν και εκτίμησαν την επαγγελματική μου αύρα, μου έστειλαν τις ευχές τους. Θετικό…

Πολλοί ανώτεροί μου στο επάγγελμα, μου έστειλαν κι αυτοί τις ευχές τους. Θετικό…

Αυτό όμως που με βούρκωσε, αυτό που έλιωσε τα αρνητικά της αυτοκριτικής και του απολογισμού ήταν η ευχή των παιδιών μου που διάλεξαν να μου την στείλουν …τραγουδιστά.

Δείτε, ακούστε και θα καταλάβετε το γιατί σήμερα είμαι πολύ μα πολύ ευτυχισμένος…

https://www.youtube.com/watch?v=keycC13L0No

Υ.Γ. Για τους μη Αγγλομαθείς, το τραγούδι

Πατέρα
Όταν ήμουν μικρός
μου κράτησες το χέρι.
Πατέρα να ξέρεις
τελικά καταλαβαίνω,
μού ‘μαθες το κακό
απ’ το καλό
κΚαι πώς να ζω.
Μου δωσες το μεγαλύτερο δώρο
που μπορεί κανείς να δώσει
ποτέ δεν με «πούλησες».
Μ΄έκανες δυνατό
όταν έκανα λάθη,
όταν δεν ήμουν σωστός.
Κάποιες μέρες γελούσαμε
κι άλλες μαλώναμε.
Μα σαν να ήξερες πως κάποια μέρα
θα ‘λεγα ότι είχες δίκιο.
Είσαι δίπλα μου,
σε κάθε λέξη μου,
κάθε ώρα,
κάθε μέρας,
σε ό,τι κάνω,
είμαι ένα κομμάτι σου.
Έζησες τη ζωή σου για μας
Αυτό ήταν το πλάνο σου.
Αυτά τα χέρια που ποτέ δεν πήραν,
δούλεψαν τη γη,
αυτά τα χέρια που ποτέ δεν πήραν,
μόνο δίνουν.
Και χάρις σε σένα
ξέρω πώς να ζω.
Είσαι δίπλα μου,
σε κάθε λέξη μου,
κάθε ώρα,
κάθε μέρας,
σε ό,τι κάνω,
είμαι ένα κομμάτι σου.
Πατέρα μόνο κάτι ακόμα,
πάντα ήξερες.
Κάθε λέξη που μου είπες
ήταν αληθινή.

Ήταν ένα μικρό καράβι… 2

mary_celeste

Προς πρώην και νυν …διαπραγματευόμενους για να σώσουν το …καράβι από τα βράχια. Το εικονιζόμενο σώθηκε, πλήρωμα και επιβάτες αγνοούνται…

Στις 4 ή 5 Δεκεμβρίου 1872 το Dei Gratia, ταξιδεύοντας προς την Ιταλία, εντόπισε περίπου 600 μίλια πριν την Πορτογαλία ένα πλοίο που έμοιαζε εγκαταλελειμένο. Πλησιάζοντας, διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για το Mary Celeste, στο οποίο και επιβιβάστηκαν. Διαπίστωσαν ότι ολόκληρο το πλήρωμα απουσίαζε μαζί με κάποια μικροαντικείμενα ωστόσο όλα σχεδόν τα εφόδια καθώς και αντικείμενα αξίας αλλά και το φορτίο, ήταν ανέπαφα στη θέση τους. Δεν υπήρχαν σημεία πάλης ή πειρατείας, μόνο περίπου ένα μέτρο νερό στο εσωτερικό του πλοίου. Το δεκαμελές πλήρωμα δεν βρέθηκε ποτέ και το πλοίο μεταφέρθηκε στο Γιβραλτάρ για περαιτέρω έλεγχο, ο οποίος όμως δεν διαπίστωσε σημαντικά στοιχεία, πέρα από το μάλλον επουσιώδες εύρημα ότι εννέα από τα βαρέλια του φορτίου ήταν άδεια.