ΝΑΤΟΜακεδονικά… μέρος Β’

ΜΕΡΟΣ Β’

Κι έφτασε ο Φεβρουάριος του 1992. Λίγες μέρες πριν από την ορισμένη ημερομηνία έναρξης του Μπαζάρ και των εκδηλώσεων της Εθνικής Ημέρας, πραγματοποιήθηκε το γιγάντιο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία στη Θεσσαλονίκη. Οι απόψεις και οι σχέσεις Πρωθυπουργού και Υπουργού Εξωτερικών στα ..άκρα του ορίζοντα, επικρατεί και στην ελληνική αντιπροσωπεία ένας προβληματισμός για το πώς θα εκλαμβάνονταν οι εκδηλώσεις από τα δύο …μέτωπα. Μια και το όλο πρόγραμμα δεν περιείχε πολιτικές θέσεις εξωτερικής πολιτικής, αποφασίστηκε να προχωρήσουμε.

Τα παραδοσιακά προϊόντα έφτασαν έγκαιρα και το τριήμερο Μπαζάρ είχε μεγάλη επιτυχία και ανάλογα κέρδη. Ο ηλικιωμένος βιοτέχνης από το Περιστέρι έστειλε δύο μεγάλα κασόνια με εκατοντάδες ορειχάλκινα αντίγραφα/μινιατούρες αρχαίων αγαλμάτων και εξαρτημάτων όπως δεκάδες πρικεφαλαίες του Περικλή που έγιναν ανάρπαστες από τους …Αμερικανούς Πεζοναύτες! Όλα τα προϊόντα εξαντλήθηκαν. Με ιδιαίτερη συγκίνηση παρέλαβα ένα μικρότερο κιβώτιο που έστειλε σε εμένα προσωπικά με δύο αγάλματα, έναν Ποσειδώνα και έναν Δισκοβόλο, σε μεγάλο μέγεθος (80εκ. ύψος) για να τα διαθέσω κατά την κρίση μου. Ο Ποσειδώνας δυστυχώς έπεσε θύμα της παιδικής απροσεξίας της πιτσιρικαρίας μου. Ο δισκοβόλος όμως δωρήθηκε στην σύζυγο του Αμερικανού Ναυάρχου που έκανε συλλογή από μινιατούρες ανάλογων αγαλματιδίων από τα Ιταλικά τουριστικά μαγαζιά και όταν της δώσαμε τον τεράστιο δισκοβόλο κόντεψε να λιποθυμήσει από τη χαρά της.

Το ψηφιακό εικονογράφημα της Εθνικής Τράπεζας για την Μακεδονία ήρθε κι αυτό με τα προϊόντα του Μπαζάρ και οι χειριστές του το πρόβαλαν τόσο στο Διεθνές Γυμνάσιο/Λύκειο του Στρατηγείου όσο και σε Ιταλικά Σχολεία με μεγάλη απήχηση σε όλους πλην των Τούρκων που βρήκαν την προβολή προσβλητική επειδή σε ένα σημείο της ιστορικής αφήγησης ακουγόταν «από τη Μακεδονία κατά καιρούς πέρασαν πολλοί βάρβαροι»…

Και ήρθε η ώρα της Εθνικής Ημέρας. Το C130 έφερε το Λύκειο Ελληνίδων (με την πρόεδρο και την αντιπρόεδρο του Δ.Σ. και τον Γυμναστή κ.Δούκα), τέσσερεις βιρτουόζους μουσικούς, και το τριμελές τηλεοπτικό συνεργείο της ΕΤ3, και μαζί αυτά που ετοίμασε ο σκηνογράφος του ΚΘΒΕ κ.Κώστας Δημητριάδης. Ξετυλίγοντας τους καμβάδες για να τους εγκαταστήσουμε στην Μεγάλη αίθουσα της Λέσχης Αξιωματικών μείναμε ΟΛΟΙ έκθαμβοι από την πολύ μεγάλη ζωγραφική σύνθεση που περιείχε τον Λευκό Πύργο, τον Μεγαλέξανδρο και το αστέρι της Βεργίνας. Την στερεώσαμε στην πλάτη της πίστας, καταπληκτικό φόντο για τα χορευτικά του Λυκείου. Το πακέτο περιελάμβανε και δέκα μεγάλα λάβαρα (1μx60εκ.) για διακόσμηση των κολωνών της αίθουσας με απεικονίσεις Μακεδονικών νομισμάτων και επιτάφιων στηλών.

Στο μεσημεριανό γεύμα, οι δικές μας σύζυγοι είχαν συμβάλει στην παρασκευή ελληνικών λιχουδιών και οι νατοϊκές σύζυγοι ξεφάντωσαν με το Λύκειο Ελληνίδων, τις δώδεκα κοπελάρες και τους δώδεκα λεβέντες, με τους οποίους μερικές ήθελαν να προξενέψουν τις κόρες τους! Άλλες, κόντευαν να ξηλώσουν το τσιγκελωτό μουστάκι του πρωτοχορευτή Ξενοφώντα τραβώντας το για να διαπιστώσουν αν είναι αληθινό.

Η βραδυνή εκδήλωση ήταν η επίσημη και «βαριά» με καλεσμένους ανώτατους πολιτικούς και στρατιωτικούς μετά συζύγων, την …αφρόκρεμα της νατοϊκής ηγεσίας. Οι Έλληνες Αξιωματικοί αναγκαστικά σε περιορισμένο αριθμό λόγω της χωρητικότητας της αίθουσας. Και, λόγω της …βαρύτητας, χρειαζόταν και ένας κονφερασιέ να εξηγεί πρόσωπα και πράγματα, χορούς και τραγούδια. Και ο κλήρος πέφτει στον …γενναίο.

Το γαμπριάτικο κοστούμι ακόμα μου κάνει, κοτσάρω και ένα παπιγιόν και περιγράφω στους αλλοδαπούς τους εκπληκτικούς χορούς των παιδιών του Λυκείου. Εξηγώ τους Κώδικες Δημοκρατίας που προβάλλονται στους κυκλικούς χορούς, ο ηγέτης μπροστά υπεύθυνος να οδηγεί ασφαλώς την κοινωνία, να δικαιούται προνομίων σε τσαλίμια και φιγούρες, αλλά και ο τελευταίος της κοινωνίας επίσης αλλά λιγότερα και όλοι οι υπόλοιποι να υπακούν στους κανόνες που επιβαλλει η ισορροπία της κοινωνίας, ίσοι σε συμπεριφορά και δικαιώματα γιατί ένας αν κάνει του κεφαλιού του χαλάει μπουρδουκλωμένο το σύνολο… Τους εξηγώ την περικεφαλαία της στολής του Γιδά που έμεινε ανά τους αιώνες για να θυμίζει το προνόμιο που έδωσε ο Μεγαλέξανδρος στις γυναίκες της περιοχής επειδή πήραν τα όπλα να αποκρούσουν εισβολείς ενώ οι άντρες τους έλειπαν στα βάθη της Ασίας… Προνόμιο στις γυναίκες 2500 χρόνια πριν σε σχέση με τους διαφωτισμένους Δυτικούς που επέτρεψαν στις γυναίκες να ψηφίζουν μόλις έναν αιώνα πριν…

Το κοινό είναι ενθουσιασμένο. Η απήχηση των χορών και της όλης παρουσίας του Λυκείου έχει αγγίξει τους πάντες. Σηκώνονται και συμμετέχουν στους χορούς άντρες και γυναίκες, άγγλοι, Γάλλοι Πορτογάλλοι… Στους Μακεδονικούς χορούς τους Ελληνικούς.

Φθάνοντας στο τέλος,  αυτό που νοιώθω είναι χαρμολύπη. Χαρά για την περηφάνια των παιδιών του Λυκείου, χαρά για το δάκρυ του σκηνογράφου και του βιοτέχνη με τ’ αγάλματα, χαρά για την συνδρομή των απλών, του κ.Γιαννόπουλου, των δημοσιογράφων της ΕΣΗΕΜΘ, του Νίκου Βολωνάκη. Και λύπη για τους πολιτικούς, λύπη για το Μουσείο, λύπη για τον ΕΟΤ και τους άλλους κρατικούς φορείς.

Κοιτάζω την απίθανη ζωγραφική σύνθεση του κ.Κώστα Δημητριάδη και σκέφτομαι ότι του χρωστάω κάτι. Έτσι, χωρίς να έχω προσχεδιάσει, χωρίς να έχω την έγκριση των ανωτέρων μου, έτσι αυθόρμητα, δείχνω τον Λευκό Πύργο στον Διοικητή της Νοτιανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ Αμερικανό Ναύαρχο Μπόρντα και του εξηγώ ότι αυτός είναι ο Λευκός Πύργος που δεν είναι λευκός αλλά γκρίζος. Τον λέμε Λευκό για να τον εξαγνίσουμε γιατί αυτός ο Πύργος ήταν η πιό σκληρή Φυλακή και όλοι τον ήξεραν σαν «κόκκινο Πύργο». Κόκκινο από το αίμα αυτών που τολμούσαν να κάνουν τον σταυρό τους, αυτών που τολμούσαν να μιλήσουν ελληνικά, αυτών που πολεμούσαν για να ελευθερώσουν την  Μακεδονία. Ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς έγραψε «Χρωστάμε χρωστάτε, σ’ αυτούς που ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούν και θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι και οι νεκροί.

Εμείς το μόνο που έχουμε να τους πούμε είναι αυτό. Και αρχίζω το»Μακεδονία ξακουστή», μπαίνει φουριόζο και το Λύκειο, πετάγονται επάνω οι Έλληνες, άντρες και γυναίκες, σένει τον χορό κλαίγοντας ο ταξίαρχος, δίπλα του λεβεντόπαιδο του Λυκείου με τα δάκρυα ποτάμι, δάκρυα περηφάνιας αλλά και αγανάκτησης για την αδιαφορία αυτών που ηγούνται της Πατρίδας.

Το ξέσπασμα αυτό στο τέλος, είχε πολλαπλά …απόνερα. Πολλοί χειροκροτούσαν επιδοκιμαστικά, κάποιοι Τούρκοι και Άγγλοι λούφαξαν σοκαρισμένοι.

Ο Ναύαρχος Μπόρντα αποχωρώντας μου ψιθύρισε στο αυτί ¨συγχαρητήρια, είμαι εντυπωσιασμένος», Γάλλος Στρατηγός με αγκάλιασε και μου είπε » Εμείς διαβάζουμε Ιστορία και σας καταλαβαίνουμε, Μπράβο σας». Τα ίδια πολλοί από τους αλλοδαπούς.

Ο ταξίαρχος Αθανάσιος Καρακώστας αναψοκοκκινισμένος και ξεφυσώντας μου είπε «κύριε Γκορτζή, σήμερα με αποστρατεύσατε αλλά το φχαριστηθήκαμε έτσι;» (σε λίγες μέρες έγιναν οι ετήσιες κρίσεις και προήχθη κανονικά και δίκαια σε Υποστράτηγο)

Υπήρχε και το …αντιμάμαλο. Δικός μας, ανώτερός μου, μου είπε ότι αυτό το ξέσπασμα ήταν βαρβαρότητα. Ο ίδιος μετά ολιγοήμερη άδεια ατην Αθήνα μου είπε ότι η μητέρα του που είδε στιγμιότυπα της εκδήλωσης στην Τηλεόραση, στέλνει ένα φιλί στο παιδί που μιλούσε…

Από εκείνη την βραδιά, όλοι οι αμερικανοί, ήταν δεν ήταν στην εκδήλωση, ρωτούσαν όποιον έλληνα έυρισκαν μπροστά τους αν είμαστε διατεθημένοι να κάνουμε πόλεμο για το όνομα των Σκοπίων. Ήταν φανερό ότι μάζευαν πληροφορίες για την διαμόρφωση της πολιτικής τους. «Τι τους απαντούμε κύριε Διευθυντά;» ρωτώ τον Προϊστάμενό μου του Ναυτικού. «Τι να σου πώ εγώ, κι εγώ ρώτησα τον Βαρβιτσιώτη (ΥΕΘΑ) και μου είπε τι με ρωτάς εμένα, ρώτα τον Υπουργό Εξωτερικών»…

Σχολιάζοντας την απάντηση σε ομήγυρη συναδέλφων, άλλος αξιωματικός Πελοποννησιακής καταγωγής μου είπε εις επήκοον όλων, «αν θέλετε να κάνετε εσείς πόλεμο εκεί πάνω, κάντε τον αλλά μη μας τραβολογάτε κι εμάς σ’ αυτόν»…

Έναν χρόνο και κάτι μετά, μικρή δεξίωση του Επιτελείου των Αεροσκαφών Ναυτικής Συνεργασίας για τον αποχαιρετισμό μου αφού έληξε η θητεία μου εκεί και με περίμενε ένα αντιτορπιλικό στην Ελλάδα να παραλάβω Κυβερνήτης του. Μεταξύ αναψυκτικών, γαριδακίων και ανταλλαγή μικροδώρων, ανοίγει ξαφνικά η πόρτα και μπαίνει Αμερικανός Πλοίαρχος των Υποβρυχίων που επί δύο χρόνια που τον γνωρίζαμε, σπανίως απηύθυνε τον λόγο σε οποιονδήποτε, «κτισμένος’ και των Ειδικών Δυνάμεων με συχνές απουσίες σε μυστηριώδεις αποστολές. Επικρατεί αμήχανη σιγή που την σπάει λέγοντας «Θα απορείτε γιατί είμαι εδώ ε; Λοιπόν, είμαι εδώ για να αποχαιρετήσω κι εγώ έναν αξιωματικό που ενάμισυ χρόνο πριν ανάγκασε εμένα και την γυναίκα μου να ανοίξουμε κάποια βιβλία Ιστορίας για να καταλάβουμε το πάθος του και να εκτιμήσουμε το ΔΙΚΙΟ του. Fair winds skipper, thank you very much.

Τα συμπεράσματα για το πώς και γιατί φτάσαμε σήμερα να θεωρούμαστε φασίστες εθνικιστές όσοι παράλληλα με τη μάχη για την ελληνικότητα της φέτας, του μπακλαβά με καρύδια και του Καραγκιόζη πολεμάμε για την ελληνικότητα του Μακεδονικού Πολιτισμού, δικά σας.

 

Advertisements

ΝΑΤΟΜακεδονικά…

ΜΕΡΟΣ Α’

Τον Αύγουστο του 1991 μετατέθηκα στο Νατοϊκό Στρατηγείο της Διοίκησης Αεροσκαφών Ναυτικής Συνεργασίας στη Napoli της Ιταλίας.

Η Διοίκηση, υπό Αμερικανό Commodore (Ναύαρχο ενός αστέρα, στα δικά μας Αρχιπλοίαρχος) είχε διπλή υπόσταση. Αμιγώς Αμερικανική για θέματα Logistics των αμερικανικών Ναυτικών Δυνάμεων και Νατοϊκή ως προς τον συντονισμό των επιχειρήσεων των αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας όλων των χωρών της Νοτιοανατολικής πτέρυγας και όχι μόνο αφού σε μόνιμη βάση έρχονταν και αεροσκάφη από άλλες χώρες για συνεκπαίδευση.

Πολύ σύντομα διαπίστωσα ότι ΔΕΝ είμαστε (η Ελλάδα) το κέντρο του κόσμου όπως οι πλείστοι θεωρούμε, αλλά μια σταγόνα στον ωκεανό των συμφερόντων κρατών και θεσμών που ουδόλως ασχολούνται με την ιστορία, ακόμα και με την Γεωγραφία αφού σε συζητήσεις μου με αμερικανούς αξιωματικούς του Ναυτικού διαπίστωνα την αμάθειά τους σε βαθμό άγνοιας ακόμα και της θέσης της Ελλάδας στον Χάρτη.

Ο Ναύαρχός μας ήταν λίγο πιό ενημερωμένος αλλά κι αυτός …αδιάβαστος.

Τις πρώτες κιόλας μέρες μου εκεί, στην πρώτη πρωινή Ενημέρωση (Briefing) του ναυάρχου παρουσία και του Αμερικανικού Επιτελείου του, έβαλε το χέρι του στον μεγάλο επιτοίχιο χάρτη και κοιτώντας εμένα αναρωτήθηκε φωναχτά «αυτό είναι το περίφημο Αιγαίο. Και αυτά τα νησιά (δείχνοντας τα ανατολικά νησιά μας) είναι τα περίφημα αμφισβητούμενα. Απ’ ό,τι βλέπω αυτά έχουν ξεκολλήσει κάποια στιγμή από τα Τουρκικά παράλια, φαίνεται καθαρά στα σχήματα και δεν καταλαβαίνω γιατί αμφισβητούνται…»

Επειδή συνέχιζε να με κοιτάει, το επεσήμανα λέγοντας «για να κοιτάτε εμένα εκτιμώ ότι περιμένετε από εμένα μια απάντηση. Αλλά καλύτερα να ρωτήσω πρώτα τον φίλο μου τον Μπόρα (Τούρκος Πλωτάρχης) που κάθεται δίπλα μου. Μπόρα, μπορείς να πείς στον κύριο Ναύαρχο πώς μας αποκαλείτε επίσημα εμάς;» «Γιουνάν» απαντάει αυθόρμητα ο Μπόρα. «Δηλαδή στα Λατινικά, Αγγλικά κλπ μήπως αυτό μεταφράζεται Ionian; » «Ναι» απαντάει ο Μπόρα ελαφρώς αμήχανος».

«Και επειδή η Ιωνία είναι κύριε Ναύαρχε η κοιτίδα του Ελληνικού πολιτισμού, η δική μου γνώμη είναι ότι τα νησιά αυτά αποκολλήθηκαν από την Ιωνία που σήμερα εμπεριέχεται στην Τουρκία»

Ο Ναύαρχος αποχώρησε εκνευρισμένος και σε λίγο με κάλεσε στο Γραφείο του και με επέπληξε γιατί τον αμφισβήτησα μπροστά σε όλο το Νατοϊκό και Αμερικανικό Επιτελείο του. Από τότε όμως, όποτε ήταν να κάνει κάποια εκτίμηση ή συζήτηση για τα Ελληνοτουρκικά, με καλούσε στο Γραφείο του για να είναι σίγουρος γι αυτά που θα πεί…

Το επεισόδιο αυτό δεν το ανέφερα προς προσωπική μου επίδειξη. Το ανέφερα ως πρόλογο για τα επόμενα που αφορούν στη Μακεδονία και έχουν να κάνουν περισσότερο με εμάς παρά με τους ξένους.

Κάθε χρόνο, όλα τα κράτη οργανώνουν ολιγοήμερο bazaar και μια «Εθνική ημέρα» για την προβολή τους με έκθεση εθνικών προϊόντων, προβολές τουριστικού και ιστορικού ενδιαφέροντος, γεύμα για τις συζύγους των υπηρετούντων στη Napoli, και δείπνο στη Λέσχη των Αξιωματικών για όλη την ηγεσία του ΝΑΤΟ με συμμετοχή στρατιωτικών και πολιτικών μεγαλοστελεχών από τις Βρυξέλλες.

Κάθε χρόνο, την ευθύνη για την οργάνωση της Eθνικής Ημέρας αναλάμβανε ένας από τους τρείς κλάδους (Στρατός, Ναυτικό, Αεροπορία) με οργανωτική Επιτροπή στην οποία συμμετείχαν αξιωματικοί και από τους τρείς. Το 1991 την ευθύνη είχε το Πολεμικό Ναυτικό, το οποίο πρόβαλε το Αιγαίο με εικονικούς πλόες  της τριήρους ΟΛΥΜΠΙΑΣ στα νησιά του συμβάλλοντας στην ανάδειξη της ελληνικότητάς του και προβολή της ιστορικής, τουριστικής και εμπορικής σημασίας του. Για το 1992 την ευθύνη της οργάνωσης την είχε ο Στρατός και μου έλαχε να είμαι κι εγώ στην Επιτροπή Οργάνωσης.

Στην συνεδρίαση για να αποφασιστεί το θέμα της Εθνικής Ημέρας έπεσε η ιδέα, μια και το Ναυτικό πρόβαλε τη θάλασσα, ο Στρατός να παρουσιάσει μια στεριανή περιοχή όπως  την Μακεδονία, ιστορικά και τουριστικά, χωρίς αναφορές στη διαμάχη με το κρατίδιο ή άλλο πολιτικό περιεχόμενο, αφού στην Ελλάδα είχε αρχίσει έντονη συζήτηση και διαμάχη και πολλοί ξένοι απορούσαν για τα τεκταινόμενα…

Με την έγκριση της ιδέας από τον Ταξίαρχο Αθανάσιο Καρακώστα και τον συντονισμό από τον Συνταγματάρχη Αθανάσιο Λιάσκο, αποφασίστηκε η αποστολή του Αντισμηνάρχου Κώστα Τσαπάρα στην Αθήνα και εμού στη Θεσσαλονίκη προς συγκέντρωση υλικού.

Καβάλησα λοιπόν το Φιεστάκι μου και έφτασα στη Θεσσαλονίκη Φθινόπωρο του 1991, προσπαθώντας να σκεφτώ τι και ποιός θα με διευκόλυνε στην αποστολή. Φόρεσα τη στολή μου, πήρα και την σχετική επιστολή του Ταξιάρχου παραμάσχαλα και άρχισα την αναζήτηση.

Σκέψη 1η: Επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης όπου φυλάσσονταν ακόμα τα ευρήματα από την Βεργίνα. Σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να προβάλλουμε τα ευρήματα όχι μόνο στη γιορτή αλλά και στα τοπικά Ιταλικά Σχολεία. Ζήτησα από τον αρμόδιο υπάλληλο να αγοράσω μια σειρά από slides με τα εκθέματα του τάφου του Φιλίππου. «Δεν έχουμε» μου απαντά «έχουν εξαντληθεί από το καλοκαίρι και το Ταμείο Αρχαιολογικών πόρων (ΤΑΠ) στην Αθήνα δεν μας εγκρίνει πίστωση για αναπαραγωγή». Κλαυσίγελως…

Σκέψη 2η: Πρόσφατοι οι εορτασμοί των 2000 χρόνων της Θεσσαλονίκης, ας πάω στο Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης μπας και έχουν τίποτα έντυπα, αναμνηστικά κλπ. Αναμένω έξω από το Γραφείο ανωτέρου στελέχους επί μιάμιση ώρα γιατί είχε σοβαρη συζήτηση με τους Προπονητές ποδοσφαίρου Β’ Εθνικής που διαμαρτύρονταν γιατί ο Πανσεραϊκός είχε προσλάβει ξένο προπονητή που στερείτο διπλώματος. Παρουσιάζομαι επιτέλους και εξηγώ ότι οργανώνουμε προβολή της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και θα θέλαμε υλικό τόσο για την προβολή όσο και για τις απαραίτητες δημόσιες σχέσεις με αναμνηστικά δωράκια.

«Δυστυχώς δεν έχουμε υλικό αλλά να σας δώσω την ομιλία μου για το Μακεδονικό που έκανα τις προάλλες σε μιά εκδήλωση» μου απαντά. «Και πηγαίνετε και στον ΕΟΤ, κάτι θα έχει, πάρτε και την κάρτα μου για να εξυπηρετηθείτε». Κοιτάω την κάρτα, «να εξυπηρετηθεί ο κύριος» έγραφε… Την αφήνω στο Γραφείο του και μάλλον έντονα αντιλέγω «κύριέ μου, δεν ήρθα για να διοριστώ, ούτε για προσωπική μου διευκόλυνση. Η γιορτή που οργανώνουμε γίνεται παρουσία της πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας ενός Κέντρου Αποφάσεων που επηρεάζει την πατρίδα μας, καλημέρα σας» και απέρχομαι φουριόζος. Βγαίνοντας από το Γραφείο, ένα χέρι με τραβάει στο διπλανό. ‘Άκουσα Γκορτζής; γιός του Αντώνη;» έλα μέσα παιδί μου. Ήταν παλιός συνάδελφος του πατέρα μου στη Χωροφυλακή, και, συμπτωματικά, ο πατέρας μιας φίλης και συμμαθήτριας της γυναίκας μου, της Αθηνάς Γιαννοπούλου διάσημης σήμερα πλαστικής χειρουργού. Ο κ.Γιαννόπουλος, υπεύθυνος Ασφαλείας του Υπουργείου, αφού με …ηρέμησε, πήρε τηλέφωνο τον αποθηκάριο στο υπόγειο και έφυγα από το Υπουργείο με τις ρόδες του Φιέστα να τρίβονται στους θόλους  των φτερών, βαρυφορτωμένο με εξαιρετικές εκδόσεις για την Μακεδονία σε τρείς γλώσσες, αναμνηστικά μετάλλια με τον Μεγαλέξαντρο και άλλα έντυπα που …δεν υπήρχαν κατά τον …ανώτερο. ΞαναΚλαυσίγελως!

Σκέψη 3: Το Λύκειο Ελληνίδων Θεσσαλονίκης. Οικογενειακοί οι δεσμοί, με το που ανέφερα τα της γιορτής, πέταξαν τη σκούφια τους. Κανονίστηκε η μεταφορά τους με το C130  που είχε τακτικό δρομολόγιο για τη Napoli, η διαμονή τους σε τοπικό ξενοδοχείο καλύπτονταν από τα έσοδα του μπαζάρ. Έκλεισε!

Σκέψη 4η: Διακόσμηση της αίθουσας. Πάω στον ΕΟΤ Θεσσαλονίκης, χωρίς …συστατική κάρτα, «καλημέρα σας κύριε Διευθυντά, το και το, μήπως έχετε κάποιες αφίσσες για την προβολή της Μακεδονίας να στολίσουμε και τους τοίχους;» «Δυστυχώς έχω μόνο κάτι για τη …Σαμοθράκη, σας κάνει;» Δεν είχα κουράγιο να του απαντήσω. Τον ρώτησα μόνο «από που είστε;» «Από την Πάτρα» μου είπε…. ΞαναξαναΚλαυσίγελως!

Πολλά χρόνια απών από την γενέθλια πόλη μου, δεν είχα και πολλές επαφές ικανές να με συμβουλεύσουν όταν θυμήθηκα την προ …εικοσαετίας γνωριμία μου με τον Νίκο Βολωνάκη, πρωτόβγαλτο δημοσιογράφο τότε, σημαντικό δημοσιογράφο τώρα. Του τηλεφώνησα και τον ρώτησα αν με θυμάται. «Ξεχνιέσαι εσύ;» μου είπε και δέχτηκε πρόθυμα να συναντηθούμε. Του εξήγησα το θέμα και αμέσως ανέλαβε δράση. «Πάμε στην ΕΣΗΕΜΘ» μου λέει. Και βρίσκουμε εκεί την ηγεσία της Ένωσης Συντακτών που εγκρίνουν και επαυξάνουν την ιδέα της εκδήλωσης και, ω του θαύματος, υπάρχει σεβαστό απόθεμα περιοδικών της Ένωσης με αφιέρωμα στην γυναίκα Μακεδόνισσα σε τρείς γλώσσες. Ωραία, καλύψαμε και την ενημέρωση των Νατοϊκών συζύγων κατά το προβλεπόμενο μεσημεριανό γεύμα.

«Η διακόσμηση Νίκο; Τι κάνουμε;» «Έχω μιά ιδέα» μου λέει. «πάμε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος». Εκεί συναντούμε τον σκηνογράφο κ.Κώστα Δημητριάδη, έναν απίθανο λεβεντάνθρωπο που μια ζωή ζωγράφιζε τις τεράστιες αφίσσες για τα θεατρικά και κινηματογραφικά έργα. Του εξηγήσαμε το θέμα. Δεν χρειάστηκαν πάνω από δύο λεπτά. Βούρκωσε λέγοντάς μου «κύριε Αντιπλοίαρχε σας συγχαίρω όλους σας για την πρωτοβουλία, μην ανησυχείτε, όλα θα τακτοποιηθούν. Θέλω μόνο τα μέτρα της πίστας και του τοίχου της και τον αριθμό των κολωνών της αίθουσας. Θα κάνω αυτά που πρέπει και θα σας τα στείλω με το Λύκειο Ελληνίδων στη Napoli. Μην ξανασχοληθείτε, έχετέ μου εμπιστοσύνη. και να σας πω, φέτος στην Διεθνή Έκθεση, η Εθνική Τράπεζα παρουσίασε μια εικοσάλεπτη προβολή με δέκα προτζέκτορς συντονιζόμενους από υπολογιστή για τη Μακεδονία με ιστορικά, τουριστικά και εμπορικά θέματα. Αναζητείστε την» Μου ήρθε να του φιλήσω το χέρι…

Ανέλαβε να βρεί άκρη ο Νίκος, στο τέλος του είπαν από την Εθνική Τράπεζα ότι με «άνωθεν παρέμβαση» αυτοί θα χαίρονταν να στείλουν το υλικό και τους χειριστές του. Άντε να βρείς άνωθεν παρέμβαση… Θα ξαναπάω στο Υπουργείο, αποφάσισα, κατ’ ευθείαν στουν Υπουργό τώρα, κ Χατζηνικολάου, πατέρα του γνωστού δημοσιογράφου. Περιμένοντας υπομονετικά στον προθάλαμο του γραφείου του Υπουργού (καθότι υπήρχε μεγάλη σύσκεψη όλων των φορέων της πόλης) άκουσα κάποιον να απευθύνεται σε έναν νεαρό έξω από το Γραφείο αποκαλώντας τον κύριο Χατζηνικολάου. «Ποιός Χατζηνικολάου είναι αυτός;» ρωτώ τον Γραμματέα του Υπουργού. «Ο μικρός γιός του» μου απαντά «είναι στέλεχος του Υπουργείου. Σηκώνομαι και ακολουθώ τον νεαρό στο δικό του Γραφείο όπου με καλημερίζει με αμηχανία γιατί πρώτη φορά Αντιπλοίαρχος του Π.Ν παρουσιάζεται στο Γραφείο του. Του εξηγώ ότι θέλω ο κ.Υπουργός να δώσει την έγκριση/εντολή του στην Εθνική Τράπεζα, στα Κεντρικά των Αθηνών, για διάθεση του συστήματος και των χειριστών του στην εκδήλωση της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο ΝΑΤΟ. «Ξέρετε, έχει μια σοβαρή σύσκεψη τώρα και δεν μπορούμε να τον ενοχλήσουμε» μου λέει. «Πάμε ως την πόρτα» του απαντώ «και δεν θα τον ενοχλήσουμε πάνω από ένα δευτερόλεπτο». Σε λίγο, με το προνόμιο/θάρρος του γιού, ανοίγουμε την πόρτα και ο υπουργός κοιτάζει ερωτηματικά μια τον γιό και μια εμένα. Πριν προλάβει να πεί κάτι ο γιός, πετάγομαι και λέω από μακριά στον Υπουργό «πέστε ΝΑΙ, ο γιός σας ξέρει και θα σας εξηγήσει μετά». ‘Ναι» λέει ο Υπουργός, κλείνουμε την πόρτα, «εγκρίθηκε» του λέω «πάρε τώρα τηλέφωνο στην Εθνική και πες τους ότι ο Υπουργός εγκρίνει και εντέλλεται και θα περάσει από τα Γραφεία της Εθνικής ο Αντισμήναρχος Τσαπάρας για να κανονίσουν τις λεπτομέρειες». Όπερ και εγένετο και τηλεφώνησα στον Κώστα να πάει στην Εθνική όπου τον υποδέχτηκαν μετά βαΐων και Κλάδων με …υπουργική εντολή.

Το απόγευμα της τέταρτης μέρας συζητούσα με τον ξάδελφό μου Λάκη Κυριακίδη, πρώην Έφορο του μπάσκετ στον ΑΡΗ επί Ιωαννίδη και για την βοήθεια διάφορων παραγόντων στην ομάδα όπως ο Μπουτάρης. «Όπα, μου ήρθε ιδέα» του λέω, δεν λες του Μπουτάρη να μας στείλει τίποτα κρασιά να προβληθεί κι αυτός και η Μακεδονία;» Όπερ και εγένετο κι αυτό και ο Μπουτάρης έστειλε από τη Ρώμη ένα μεγάλο καμιόνι τίγκα στα ΝΑΟΥΣΑ ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ και GRAND RESERVE, ΔΩΡΕΑΝ!

Ωραία! Έντυπο υλικό μαζέψαμε μπόλικο. Υλικό δημοσίων σχέσεων επίσης. Κρασιά εξασφαλίσαμε. Εξαιρετικό πρόγραμμα ψηφιακής προβολής εξασφαλίσαμε. Για την διακόσμηση ήμουν πάνω από σίγουρος έχοντας στον νού μου τη μορφή και τα λόγια του κ.Δημητριάδη. Το Λύκειο ελληνίδων Θεσσαλονίκης εξασφαλισμένο. Τέλος της πενθήμερης αποστολής, όλοι ενημερωμένοι για το πώς και πότε θα μεταφερθούν στη Napoli.

«Ξέρεις» μου λέει ο Νίκος αποχαιρετώντας με. Θα ήθελα πολύ να καλύψω τηλεοπτικά ως ΕΤ3 την εκδήλωση αλλά πήγα στον Διευθυντή και μου είπε ότι δεν υπάρχουν κονδύλια κι αν θέλω να πάω ιδίοις εξόδοις. » μα δεν χρειάζονται καν έξοδα » λέω στον Βολωνάκη. Θα έρθετε κι εσείς με το C130 που θα φέρει και το Λύκειο. Εσύ θα κοιμηθείς στο σπίτι μου, ο οπερατέρ και ο ηχολήπτης στο ξενοδοχείο του Λυκείου και το έξοδο θα προστεθεί στα του Λυκείου. Φαΐ και πιοτό για τρείς μέρες στα σπίτια μας». Έτσι εξασφαλίστηκε και η τηλεοπτική κάλυψη της εκδήλωσης.

Ο Αντισμήναρχος Κώστας Τσαπάρας μάζεψε στην Αθήνα του κόσμου τα αγαθά από παραδοσιακά προϊόντα για πώληση στο μπαζάρ και οργάνωσε την φόρτωσή τους στην καθορισμένη ημερομηνία στο C130 .

Κατεβαίνοντας στην Αθήνα για να πάω στην Πάτρα, φορτωμένος το έντυπο υλικό, σκέφτηκα ότι θα μπορούσαμε στο μπαζάρ να πουλήσουμε και από αυτά τα ορειχάλκινα αντίγραφα αρχαίων αγαλμάτων που πωλούνται στα τουριστικά καταστήματα. Ρωτώντας πας στην Πόλη, κι εγώ ρωτώντας έφτασα σε ένα υπόγειο πρωτόγονο εργαστήριο στο Περιστέρι όπου ο ηλικιωμένος βιοτέχνης με την γυναίκα του έφτιαχναν …θαύματα. Του εξήγησα τι θέλω και με εξέπληξε κι αυτός με το βούρκωμά του… «Πηγαίνετε κύριε Αντιπλοίαρχε, θα σας χρεώσω μόνο το κόστος των υλικών και με πληρώνετε όταν αυτά θα πουληθούν». Συνεννοηθήκαμε με τον Κώστα και για την μεταφορά και των αγαλματιδίων με το C130.

Έτσι, με πλήρη αδιαφορία/απουσία των περισσότερων κρατικών φορέων και λειτουργών αλλά με την συγκινητική συνδρομή «ανεπίσημων» φορέων και προσώπων, ολοκληρώθηκε εγκαίρως και με επιτυχία η οργάνωση της Ελληνικής Ημέρας και του Μπαζάρ της Εθνικής Αντιπροσωπείας στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Napoli προγραμματισμένα για τον Φεβρουάριο του 1992.

Ακολουθεί το ΜΕΡΟΣ Β’ (η εκδήλωση και τα απόνερά της)

50 χρόνια κιόλας…

Αφιερωμένο

στους τότε 18χρονους με τους οποίους …συμπλεύσαμε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων επί 4 χρόνια χτίζοντας όνειρα και ελπίδες.

Στους φίλους που έκλεισαν νωρίς τον κύκλο της ζωής τους.

Στους φίλους που έκλεισαν ή τους έκλεισα τον κύκλο της φιλίας μας.

Στους προϊστάμενους και υφιστάμενους που σταύρωσαν την πλώρη τους με τη δική μου και σμίλεψαν την συμπεριφορά μου ως επαγγελματία και άνθρωπο.

Στα επαγγελματικά «παιδιά» μου που προόδευσαν και ευτύχησα να τους δω να με ξεπερνούν.

Στους γονείς και στην οικογένειά μου που ταλαιπώρησα με την απουσία μου υπηρετώντας την επαγγελματική οικογένεια.

 

23 Σεπτεμβρίου 1968

pyli4

Στο τέλος της λεωφόρου Χατζηκυριάκου.

Δεν ήξερα, ούτε είχα καμμιά κλίση ή έφεση στα «στρατιωτικά» παρά την οικογενειακή παράδοση σ’ αυτά… Κατέβηκα από τη Θεσσαλονίκη Ιούνιο του ’68 τελειώνοντας την Πέμπτη Τάξη του Εξατάξιου Γυμνασίου για να πληροφορηθώ περί του τι είναι η Σχολή και να πάρω μια ιδέα για τις διαδικασίες των εξετάσεων και των διαδικασιών ώστε να αποφασίσω, όταν θα αποφοιτούσα του Γυμνασίου, ποιόν δρόμο σπουδών και επαγγέλματος θα ακολουθούσα. Ήταν η τελευταία χρονιά από την ίδρυση της Σχολής που επιτρεπόταν η συμμετοχή στις εξετάσεις και η κατάταξη σε απόφοιτους της Πέμπτης Γυμνασίου.

Έτσι, 17 χρονών, πρωτοσυναντήθηκα για 20 μέρες Φροντιστήριου στου ΚΛΑΔΑΚΗ με άλλους πολλούς συνομήλικους, πολλοί γνωστοί μεταξύ τους από την μακρότερη φοίτησή τους στο Φροντιστήριο, λιγότεροι οι από εκτός Αττικής μέρη, οι πρώτες φιλίες δένονται και ο …μαραθώνιος των εξετάσεων ξεκινά.

Και τελειώνει επιτυχώς… Και τώρα τι κάνουμε;

Αποδεχόμαστε το αποτέλεσμα ή καλή η εμπειρία αλλά άσε να τελειώσουμε πρώτα το Γυμνάσιο;

Θες το ένστικτο, θες το δέλεαρ της αυτόματης ανεξαρτητοποίησης, της γρήγορης επαγγελματικής αποκατάστασης και οικονομικής ανακούφισης των γονιών, η απόφαση πάρθηκε.

17,5 χρονών, στις 23 Σεπτεμβρίου του 1968, ημέρα Δευτέρα, στις 08:30 το πρωί, περνάω την μπάρα της εισόδου μαζί με 50 συμμαθητές, 24 ως Μάχιμοι, 18 ως Τεχνικοί και 9 Οικονομικοί.

Μας υποδέχτηκαν δύο τεταρτοετείς Ναυτικοί Δόκιμοι, «προπαιδευτές», με περισσή ευγένεια μπροστά σε συγγενείς και φίλους που ήρθαν να αποχαιρετήσουν τους μελλοντικούς Δόκιμους, ευγένεια που …έσβηνε σταδιακά, όσο μεγάλωνε η απόσταση από τους συγγενείς και φίλους και μετατράπηκε γρήγορα σε κοφτές διαταγές. Ένας ένας για κούρεμμα με την ψιλή, «γουλί», από τον κουρέα κυρ Γιώργη, γέλια στην εμφάνιση των πρώτων «εν χρω κεκαρμένων», γέλια που προκαλούν την μήνιν των προπαιδευτών «γελάτε μουλάρια σε βάρος των συμμαθητών σας;» Τροχάδην επιτόπου άπαντες και οι πιό «γελαδεροί» γύρω γύρω στο πάνω διάζωμα του Μεσόδομου της Σχολής.

14AM3_0650-960x639.jpg

(φωτ.: Ο μεσόδομος του Κεντρικού Κτιρίου όπου ήταν οι θάλαμοι ενδιαίτησης, το Κουρείο, η Ιματιοθήκη, τα λουτρά κ.α. Σήμερα στεγάζει το Διοικητήριο με όλα τα απαραίτητα Γραφεία)

Πρώτη γεύση καψονιού  για να ενστερνιστούμε πνεύμα ομαδικό, διαδικασία που καθημερινά επιβαρυνόταν με σοβαρότερα καψόνια που έγιναν ακόμη χειρότερα με την επιστροφή όλων των Δοκίμων από της καλοκαιρινή τους άδεια και την κανονική έναρξη λειτουργίας της Σχολής.

Έτσι, επί 40 ημέρες που διήρκεσε η Προπαίδευση, έγκλειστοι στο …Βασσάνειο Ίδρυμα (δωρεά του ευεργέτη Βασσάνη) ξεχάσαμε να περπατούμε, όλες οι κινήσεις γίνονταν τροχάδην ή «καγκουράροντας» (πηδώντας σε κάθισμα βαθύ) ατομικά ή ομαδικά και πρωί-βράδυ ομαδική ποινή με τα ασήκωτα ντουφέκια Μ1 στην ανάταση, πρόταση, ανάταση. Μερικοί …γεύτηκαν και σωματική βία στα όρια της έννοιας «βασανιστήριο». Ή δοκιμασία …στομαχικής αντοχής με την αναγκαστική κατάποση διαφόρων «κοκτέιλς» κατά τη διάρκεια των γευμάτων. Η…ποιότητα και ποσότητα των καψονιών προκάλεσαν ακόμα και την επέμβαση του ναυάρχου Διοικητή Ναυτικής Εκπαιδεύσεως που με αυστηρότητα συνέστησε στους Διοικούντες τη Σχολή και τους Τεταρτοετείς αυτοσυγκράτηση. Που αποδείχθηκε αναποτελεσματική βεβαίως καθ’ όλη τη διάρκεια του πρώτου έτους αλλά και κατά το πρώτο εκπαιδευτικό θερινό ταξίδι με διοικούσα πλέον την τρίτη Τάξη… Μερικοί δεν άντεξαν. Σωματικά ή ψυχικά ή απλά δεν τους ταίριαζε και πέρασαν την μπάρα προς τα έξω.

Η στρατιωτική εκπαίδευση, και στη ναυτική της διάσταση, έχει σκοπό την δημιουργία ομαδικού πνεύματος και συμπίεση του ατομικού εγώ. Η διαδικασία  του λεγόμενου καψονιού έχει λογική και αποτέλεσμα όταν ενεργείται από εκπαιδευμένους γι αυτό «εκπαιδευτές». Δεν πρέπει να αφήνεται στα χέρια ανώριμων, άπειρων ακόμα και συμπλεγματικών ατόμων που εκτονώνουν τον άρρωστο ψυχισμό τους με ακραία σκληρότητα ακόμα και με χυδαία προσβολή της αξιοπρέπειας των εκπαιδευόμενων.

Υπήρχαν βεβαίως και σοβαροί Τεταρτοετείς που δεν πρόσβαλαν, δεν υπερέβαλαν, δεν εκτόνωναν κάποιο κακό ένστικτο. Αλλά υπήρχαν και οι άλλοι… Και κάποιο Αξιωματικοί που μάλλον …υπέφεραν καταπιεζόμενοι στο σπίτι τους και κάπου έπρεπε να αποφορτίζουν το βάσανό τους…

Ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω λογικά το γιατί Αξιωματικός Επιτηρητής, στον πρώτο θερινό εκπαιδευτικό πλου, πήγαινε νυχτιάτικα στο πρόστεγο (πλώρη) του πλοίου, φορτωνόταν δύο βαριές μπαστέκες και τις κουβαλούσε αγκομαχώντας στο πρυμνιό υπόφραγμα για να τις φορτώσει σε πλάτες «καγκουράροντων» πρωτοετών και μετά το καψόνι να τις ξαναπάει ό ίδιος στο πρόστεγο. Ή κάποιον άλλον που σκαρφάλωνε στο τοιχίο της ταράτσας του κεντρικού κτιρίου αξημέρωτα, ακροβατώντας με κίνδυνο να τσακιστεί, για να γράψει στο Ποινολόγιο όποιον τεταρτοετή δεν συμμετείχε ενεργά στην πρωινή Γυμναστική… Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…

Δεν μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω. Ακόμα κι όταν κάποιοι εκτόνωναν σε εμένα είτε λεκτικά είτε «καψονικά» ό,τι κουβαλούσαν μέσα τους για έναν «θείο» μου, ξάδελφο του πατέρα μου, που ήταν μέχρι την προηγούμενη χρονιά Υποδιοικητής στη Σχολή και εξαιρετικά αυστηρός με τους παραπτωματίες.  Έναν «θείο» μου που, μεγαλώνοντας εγώ στη Θεσσαλονίκη, δεν είχα δεί, γνωρίσει ή μιλήσει μαζί του σε όλη μου τη ζωή… Βαρέθηκα να το επαναλαμβάνω τότε και επί 50 χρόνια κι ακόμα ουδείς έχει πεισθεί ότι δεν τον ήξερα… Επιστράτευσα κι εγώ αυτό που από μικρός χρησιμοποιούσα στα δύσκολα, στο ελαφρύ ή βαρύ μπούλινγκ. Το χιούμορ.

Προσπαθούσα να δω ή να φανταστώ ή να πλάσω αστεία πλευρά κάθε δυσκολίας, σωματικής ή ψυχικής.

scan0012.jpg

Απαξίωνα έτσι ως επίπλαστη την όποια σοβαρότητα κάθε δύσκολης στιγμής. Δεν είναι δε τυχαίο ότι η πλειονότητα των ποινών μου ήταν «δι άτοπον αστεϊσμόν» ή «εγέλα παρατηρούμενος» καθόλη την τετραετή φοίτηση… Με ποινές που …ξεχείλωναν τις περιόδους συνεχούς εγκλεισμού ένδον ακόμα στα επόμενα τρία χρόνια. Απολάμβανα, όμως, τα δύο τελευταία χρόνια την χιουμοριστική …κόντρα μου με τον Υποπλοίαρχο Κυπραίο, με εκτίμηση στο χιούμορ του, που βεβαίως κατέληγε πάντα στην παρουσίασή μου στην Κλήση Ποινολογίου «διότι εγέλα άνευ λόγου» και την γκρίνια του επιτηρητή της Τάξης Υποπλοίαρχου Παπαργύρη «πότε θα σταματήσεις τα καλαμπούρια με τον Κυπραίο». Πάντως, το παράνομο τρανζιστοράκι μου δεν το βρήκε ποτέ όσο κι αν έψαχνε…. Ούτε μου ‘κοψε το γέλιο «μετά» ή «άνευ» λόγου. Η συνυπηρεσία μας στη Διοίκηση Ελικοπτέρων Ναυτικού αρκετά χρόνια μετά, αυτός ως Διοικητής κι εγώ επιτελής του, ήταν το ίδιο απολαυστική και ιδιαίτερα παραγωγική.

Την Ακαδημαϊκή εκπαίδευση ανωτάτου επιπέδου στη Σχολή μάλλον υπερβολική την εύρισκα κι αυτή σε ορισμένα πεδία που ούτως ή άλλως ουδόλως εμπεδώθηκαν μέσα μου στο υπόλοιπο της ζωής μου.

Π.χ. Πυρηνική Φυσική από τον καταπληκτικό μεν καθηγητή Θ.Κουγιουμτζέλη που έκανε το μάθημα ιδιαίτερα ενδιαφέρον έστω και αν αυτό γινόταν πλήρως κατανοητό από λίγα μόνο αστέρια συμμαθητές.

Ή τα Ανώτερα Μαθηματικά του καθηγητή Αρ.Πάλλα που γέμιζε Πίνακες και Πίνακες με Ολοκληρώματα που έπρεπε να τα αποστηθίσω μια και μου φαίνονταν Κινέζικα, τουλάχιστον…, για να περάσω στις ετήσιες γραπτές εξετάσεις. Από τότε αρνείται ο εγκέφαλός μου να αποστηθίσει οτιδήποτε…

Στο μάθημα του Ηλεκτρισμού, με τον πολύ καλό άνθρωπο Κορίκη, αλλά και φοβερό …υπνωτιστή με τη μέθοδο «μιλώ συνεχώς, περπατώντας πάνω κάτω από τη μιά άκρη της Τάξης στην άλλη», ο μόνος λόγος που δεν έπεφτα κι εγώ σε βαθύ ύπνο ήταν ότι διασκέδαζα παρατηρώντας τον συμμαθητή μου Ηρακλή στο διπλανό θρανίο που κατάφερνε να κοιμάται με το κεφάλι ψηλά, κρατώντας και γραπτές σημειώσεις γυρίζοντας και σελίδες στο τετράδιο με κλειστά μάτια… ή τον Κώστα παραδίπλα που κοιμόταν με ανοικτά τα μάτια -όλο άσπρα- σε κατάσταση θρίλερ  με τις κόρες των ματιών εξαφανισμένες.

Για πραγματικά γέλια ήταν η εκπαίδευσή στις …λογχομαχίες στο γήπεδο της Σχολής από Ταγματάρχη του Στρατού (λες και θα αντιμετωπίζαμε τον εχθρικό Στόλο με τις λόγχες), στον χορό από τον Τσάμικο μέχρι το Βαλς από τον γραφικό χοροδιδάσκαλο «βάτραχο» και στην αυτοάμυνα από τον ακόμα πιο γραφικό παλαιστή Καμπαφλή σ’ ένα μίγμα τζούντο, ρωμαϊκής πάλης και Καμπάφλειου αυτοσχεδιασμού. Στούρνος ήμουν σ΄αυτά, στούρνος έμεινα. Και οι «λογχομαχίες» μού στοίχισαν και μια 10ήμερη Αυστηρά Φυλάκιση, γιατί ως Τριτοετής -απουσίαζαν οι τεταρτοετείς- έβαλα τους πρωτοετείς μου να κραυγάζουν «Υβ Υβ» (ως οι γαύροι για τον Υβ Τριαντάφυλλο, γκολτζή της εποχής) αντί της οφειλόμενης στρατιωτικής κραυγής «ζντό» κατά την επίθεση προς λογχισμό του αντιπάλου. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στον Μηχανικό Ανθυποπλοίαρχο Π.Μαυραγάνη, Βοηθό Αξιωματικού Φυλακής που παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα και το εξέλαβε ως βαριά προσβολή του Ταγματάρχη εκπαιδευτή… κι ακόμα παραπέρα. Πιθανώς να ήταν και οπαδός του Παναθηναϊκού…

Από την άλλη, η ναυτική εκπαίδευση μου άρεσε. Τόσο η θεωρία όσο και πρακτική εκπαίδευση στα εκπαιδευτικά ταξίδια με πλοία του Στόλου. Μου άρεσαν τα «άρμενα», με δάσκαλους τους Ναύκληρους των πλοίων, τα της Συνεννόησης (ηχητικά και οπτικά Μορς, «πατερόλια» κλπ) κολλητός στους Σηματονόμους, η Ναυτιλία, η Ναυτική Τέχνη και από Πρωτοετής ήμουν στην Ομάδα Διεύθυνσης Πλοίου ως καλός Πηδαλιούχος…

Στα πολλά Σαββατοκύριακα παραμονής μου ένδον, εύρισκα διέξοδο στην ιστιοπλοΐα, από τριτοετής στα Φιν, που μου έδινε το αίσθημα ελευθερίας και διαφυγής, προσωρινού έστω αλλά άκρως ψυχοθεραπευτικού.

Τι μου έμεινε από τη Σχολή;

Μια γλυκόπικρη ανάμνηση.

Μπήκαμε 24, βγήκαμε 18. 25% απώλειες…  Οι Τεχνικοί (Μηχανικοί) από 18 βγήκαν οι 16…

399851_2934350851198_1300006054_nΆρχεσθαι μαθών άρχειν επιστήση«.  Σωστό, αλλά τρία χρόνια απόλυτου «άρχεσθαι» και ένας χρόνος ψευδαίσθησης «άρχειν» απαιτούν υπομονή….)

Η Τάξη μου ουδέποτε απόκτησε «κοινό πνεύμα». Ακόμα και η οργάνωση της συνάντησης …γερόντων, για να γιορτάσουμε φέτος τά 50 έτη από την είσοδό μας στη Σχολή, αποδείχθηκε πολυπλοκότερη από την Επιχειρησιακή Σχεδίαση στη Σχολή Πολέμου, με αμέτρητα ηλεκτρονικά μηνύματα του είδους «το μακρύ και το κοντό του καθενός». Είτε οι εκπαιδευτές απέτυχαν είτε οι χαρακτήρες μας ήταν ανεπίδεκτοι συμμόρφωσης.  Έβγαλε όμως αξιόλογες προσωπικότητες, καλούς επαγγελματίες, Μάχιμους και Μηχανικούς.

Η παράδοση θέλει η κάθε Τάξη να μοιάζει τελικά με τη Διοικούσα της. Και αυτό ισχύει και για την δική μου.

scan0004 Η στενή συμβίωση σε δύσκολες συνθήκες παράγει στενές φιλίες. Φιλίες που άλλες άντεξαν μέχρι σήμερα, άλλες έφθιναν, ξεθύμαναν και διαλύθηκαν σε αμφισβητήσεις και ματαιοδοξίες. Χαίρομαι για τις πρώτες, μεγάλωσα πια για να λυπάμαι για τις δεύτερες… Και μένουν στη μνήμη ατόφιες οι ωραίες ανθρώπινες σχέσεις της εποχής εκείνης μαζί με τις ωραίες που ακολούθησαν στην κοινή πορεία μας στο επάγγελμα.

Η ιδιαίτερη ναυτική νοοτροπία, απαραίτητη στην ασφαλή λειτουργία κάθε πλεούμενου όπου πρέπει να υπερτερεί το εμείς από το εγώ και η εκτέλεση των υποχρεώσεων είναι εξ ίσου απαραίτητη με την απόλαυση των δικαιωμάτων, «φυτεύτηκε» από την πρακτική εκπαίδευση στα πλοία κατά τη φοίτηση στη Σχολή και «άνθισε» σ’ αυτά μετά τη Σχολή, και όχι από τον τετραετή εγκλεισμό μου σ’ αυτήν.

Κάνοντας τον απολογισμό σήμερα, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ήμουν πολύ τυχερός στα χρόνια που ακολούθησαν εκείνα της Σχολής. Στην πρόσληψη και ανάπτυξη των επαγγελματικών προσόντων συνέβαλαν σπουδαίοι Κυβερνήτες, Εκπαιδευτές, Προϊστάμενοι, Ναύκληροι και Σηματονόμοι και έμπειροι Υπόλογοι κάθε ειδικότητας. Στην παραγωγική άσκηση των επαγγελματικών καθηκόντων συνέβαλαν καθοριστικά άξιοι και ικανοί υφιστάμενοι και πληρώματα. Στρατευμένοι και Μόνιμοι.

Ο πρώτος μου Κυβερνήτης στο αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ, Αντιπλοίαρχος Νίκος Παππάς, στο οποίο τοποθετήθηκα ως νέος Σημαιοφόρος,  μετουσίωσε το ενδιαφέρον μου για τη θάλασσα και όλα τα σχετικά με αυτήν σε πραγματική απόλαυση, ακόμα και των κινδύνων της… Μου έμαθε τι εστί ηγέτης που εμπνέει με την συμπεριφορά του την πίστη των υφιστάμενών του, απαραίτητο βίωμα και προϋπόθεση για να έχω τη δυνατότητα κι εγώ να «χτίζω», να αντιλαμβάνομαι και να απολαμβάνω αργότερα την πίστη από τους δικούς μου υφιστάμενους.

Σημαντικές προσωπικότητες και οι Κυβερνήτες στα άλλα πλοία που υπηρέτησα. Α.Κολιγιάννης στο Α/Τ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ, Ν.Παπαδόγκωνας στο Δ/Π ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ, Δ. Ζαρόγιαννης στο Α/Τ ΜΙΑΟΥΛΗΣ, Γρ.Δεμέστιχας στη Φ/Γ ΕΛΛΗ αλλά και οι Προϊστάμενοί μου στην ολιγόχρονη Υπηρεσία Γραφείου, στο ΓΕΝ Α3-ΙΙ, Σήφης Μανουσογιαννάκης, Ν.Θεμελίδης, Ν. Μανταδάκης, εχθροί της γραφειοκρατίας, εστιασμένοι στην ουσία κάθε θέματος.

Οι πρώτοι εκπαιδευτές μου στον χειρισμό Ε/Π, Λοχαγός Δ.Τομαράς και Αρχιεκπαιδευτής Αντισυνταγματάρχης Δ.Σπαράγγης στη Σχολή Αεροπορία Στρατού.

Ο Γάλλος εκπαιδευτής στα πρώτα Ελικόπτερα του Π.Ν., Alouette III, Υποπλοίαρχος Ρενιέ Κρεμέρ. Με  μεθοδικότητα και απίστευτη εργατικότητα έθεσε τις προδιαγραφές για το μέλλον της νέας Ναυτικής Αεροπορίας με έμφαση στην Ασφάλεια Πτήσεων βασισμένη στην βαθιά γνώση, χειριστική, τεχνική, θεωρητική, του προσωπικού της.

Αν ο Αντιπλοίαρχος Ν.Παππάς μου ενέπνευσε την αγάπη, τον έρωτα για τα καράβια και τη θάλασσα, ο Υποπλοίαρχος Ρενιέ Κρεμέρ μ’ έκανε να ερωτευθώ και τα Ελικόπτερα και την Πτήση.

Πλωτάρχης Γ.Μπεζεριάνος. Ο πρώτος Διοικητής του Σμήνους Ε/Π Ναυτικού στην ίδρυσή του το 1975. Κατάφερε να θεμελιώσει τη Νέα Ναυτική Αεροπορία μέσα σε ένα σύστημα του κατά θάλασσα Πολεμικού Ναυτικού που αντιλαμβανόταν τα Ε/Π ως ιπτάμενες βάρκες και τα χαμηλόβαθμα πρώτα στελέχη της ως νεαρούς θορυβοποιούς με πρωτόγνωρες για το Ναυτικό απαιτήσεις.  Εξαιρετικά τιμητική η εμπιστοσύνη του προς εμένα. Γιατί οι υφιστάμενοι εμπιστεύονται τη ζωή τους στον όποιον προϊστάμενο «αναγκαστικά» αλλά το ότι προϊστάμενος εμπιστεύεται τη ζωή του σε υφιστάμενο έχει άλλη γεύση…

Ο Ρενιέ Κρεμέρ πριν φύγει, με επέλεξε ως μελλοντικό εκπαιδευτή στις διαδικασίες ανάγκης στις οποίες πρέπει να συντηρούνται όλοι οι χειριστές Ελικοπτέρων περιοδικά και πριν ακόμα αποκτήσω, όπως όλοι μας τότε, σημαντική πτητική εμπειρία, ξεκίνησε την εκπαιδευσή μου στις «αυτοπεριστροφές άνευ κινητήρος». Επί ένα μήνα, τριάντα ώρες πτήσης, 300 συνολικά αυτοπεριστροφές στο Α/Δ Ελευσίνας με το στροφείο αποσυμπλεγμένο, χωρίς δυνατότητα επανασύμπλεξης, αναγκαστικά μέχρι το έδαφος. Με το πέρας της εκπαίδευσης, ακόμα δεν μπορούσα να πετάω καλά καλά στα ίσια το Ε/Π, αλλά το προσγείωνα αυτοπεριστρεφόμενο σε οποιοδήποτε σημείο από οποιοδήποτε ύψος με οποιαδήποτε ταχύτητα. Άντε πείσε όμως τους υπόλοιπους να κάνουν μαζί μου το ίδιο…

Πρώτος «συντηρούμενος», ως καλός ηγέτης που δίνει το παράδειγμα, ο Διοικητής Πλωτάρχης Γ.Μπεζεριάνος λέγοντας στον «εκπαιδευτή» Ανθυποπλοίαρχο «Ξεχνάς βαθμούς και τίτλους και κάνεις αυτά που πρέπει ως εκπαιδευτής». Και τα κάναμε.

Αυτοί έθεσαν τα επαγγελματικά μου θεμέλια. Και αρκετοί άλλοι. Κάποιοι άλλοι, λίγοι, απλά επιβεβαίωναν την αξία των πολλών απ ‘αυτούς που έλαχαν σε εμένα.

Από κεί και πέρα είχα καταπληκτικές εμπειρίες στα Ε/Π, στα πλοία που υπηρέτησα, στα πλοία που κυβέρνησα. Στον Ναύσταθμο της Κρήτης με το έργο που αφήσαμε με τους συνεργάτες μου. Το ίδιο στη Ναυτική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος προβάλλοντας το Πολεμικό Ναυτικό στην κοινωνία όλης της Β.Ελλάδας.

Κυβερνήτης στη ναρκοθέτιδα ΑΚΤΙΟΝ, Κυβερνήτης στο Αντιτορπιλικό ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ (ADAMS), Κυβερνήτης στο Α/Τ ΚΑΝΑΡΗΣ (στη διαδικασία παροπλισμού του) . Οι  ωραιότερες περίοδοι …ωρίμανσής μου ως άνθρωπος, σμιλεμένης στις απόλυτες ευθύνες της θέσης. Με υπέροχες σχέσεις με τα πληρώματα ακόμα μέχρι σήμερα. Τα αληθινά μου παράσημα.

Στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα, στα δύσκολα, στα εύκολα, στα ακίνδυνα και στα επικίνδυνα.

Ένοιωσα ακόμα καλύτερα το πόσο πολύ απόλαυσα την θητεία μου στον Στόλο όταν στο τέλος της σταδιοδρομίας μου αντιμετώπισα στη στεριά κάποιους χαμαιλεοντίζοντες κομματόσκυλους, από τους ολίγιστους που νομίζουν ότι είναι μέγιστοι λόγω της προσωρινής εξουσίας τους, που ο ναυτικός πολιτισμός πέρασε από δίπλα τους και δεν τους ακούμπησε…

Γι αυτά που απόλαυσα όμως, για τις εμπειρίες που βίωσα, για αυτά που πήρα κι έδωσα στην Υπηρεσία, στην Πατρίδα, από και σε συντρόφους, άξιους προϊστάμενους και υφιστάμενους, για τα σωστά μου και τα λάθη μου,

αν με κάποιον μαγικό τρόπο ξαναγινόμουν 17 χρονών, θα έτρεχα να κάνω το βήμα περνώντας την μπάρα στο τέλος της Λεωφόρου Χατζηκυριάκου.

Για άλλα τέσσερα χρόνια υπομονής… και μια μετέπειτα ζωή γεμάτη ανεπανάληπτες εμπειρίες.

InkedΤάξη '68_LI

 

scan0006.jpg

 

Inkedscan0002_LI.jpg

 

Τελικά δεν έφταιγε η Γούλφω…

15451297_10154766676932243_1877554446_n

Ο πόνος κάτω από την κλείδα του αριστερού ώμου ενοχλητικός.

Θα ‘ναι από το απότομο τράβηγμα της Γούλφως που αφηνιάζει με ένα λεβεντολυκόσκυλο που καλά κάνει και την βρίζει κι αυτό για το θράσος της να πατήσει την περιοχή του.

Κι άντε τώρα με τον πόνο στην κλείδα να κουβαλήσεις και ένα καφάσι 50 κιλά ξύλα ανεβαίνοντας τις σκάλες της εισόδου, κατεβαίνοντας ακόμα περισσότερες για το υπόγειο όπου  και το ρομαντικό μας τζάκι. 

Ο πόνος στρογγυλοκάθησε για τα καλά …επεκτεινόμενος στο κέντρο του στήθους, αλλά η δουλειά δουλειά. Και μάλιστα σημαντική. Συνέγραφα ομιλία που μου ζητήθηκε να κάνω σε εκδήλωση του Δήμου Γρεβενών προς τιμή του επιστήθιου φίλου, καθηγητή, εντατικολόγου, λαογράφου, ερευνητή της παράδοσης Δημήτρη Ρίγγου. Και ο πόνος οξυνόταν όσο έγραφα για αυτόν, βλέποντάς τον μπροστά μου με εκείνο το αετίσιο βλέμμα που σπανίως εκπέμπουν ανθρώπινα μάτια.

Μεσάνυχτα πια. «Πονάς; Έχεις μια έκφραση πόνου περίεργη» το ‘πε μία τό’πε δύο η συμβία ανήσυχη «σήκω να πάμε στο 424». «Όχι ρε Νανάκι, το αντέχω, αύριο πρέπει να πάμε Γρεβενά, δεν γίνεται να λείπω»

Έλα που γίνεται. Ώρα 2 τα ξημερώματα, η κόρη στο τιμόνι, ο ασθενής διπλωμένος στο πίσω κάθισμα και δίπλα του η υπερβάλλουσα στην ανησυχία της, κατά το υπερβάλλον ύψος του ερωτά της επί 35 χρόνια, εισβάλλουμε στο απολύτως έρημο Κέντρο Υγείας Θέρμης, μια και εγώ, ο ξερόλας, ήμουν βέβαιος ότι έφταιγε η …Γούλφω και δεν χρειαζόταν να επιβαρύνουμε τα Νοσοκομεία.

Δύο τα ξημερώματα εμφανίστηκαν από το βάθος του πουθενά μία Κυρία, μία Βοηθός και ένας νοσηλευτής που μας άκουσαν ευγενικά και «περάστε από το ιατρείο, Ξαπλώστε και χαλαρώστε ενώ θα μας λέτε πού πονάτε και γιατί δεν ήρθατε πριν δυό μέρες»… Οι ερωτήσεις σοβαρές, χωρίς κρίσεις και επικρίσεις, και ενέργειες βιαστικές, σίγουρες, ψύχραιμες.

Η αφαίρεση των παπουτσιών και το βεντουζάρισμα των βυσμάτων για το ηλεκτροκαρδιογράφημα άρχισε να ξεφτίζει τις ενοχές της Γούλφως που η αθωότητά της επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά όταν η βοηθός μου έσπρωξε ένα υπογλώσσιο στο στόμα, ο νοσηλευτής μου φόρεσε τη μάσκα οξυγόνου και ο εμφανισθείς οδηγός του ασθενοφόρου μετά νέας νοσηλεύτριας το έφεραν με την …πρύμη στην έξοδο.

Ακούγοντας τους γελοίους υπεύθυνους για την υγεία, πρώην και νυν, να ρίχνουν το ανάθεμα στο προσωπικό της Υγείας για τα χάλια της, δεν μπορώ παρά να τους σιχτιρίσω ακόμα μια φορά όταν στην πράξη υπάρχουν τέτοια στελέχη όλων των βαθμίδων που «δεν πλέκουν πουλόβερ» αλλά είναι εκεί στις δυό τα ξημερώματα , σ’ ένα υποστελεχωμένο και με διαρκώς υποβαθμιζόμενες υποδομές Κέντρο Υγείας, να κάνουν το παν για τον όποιον 65 χρονο που ηλιθιωδώς πιστεύει ότι το έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι …θλάση από το τράβηγμα κάποιας Γούλφως.

Δεν μου ζητήθηκε, ούτε ανέφερα ιδιότητες, βαβμούς κλπ, όπως μπορούσα για να διαμετακομιστώ στο 424. Όχι γιατί δεν εμπιστεύομαι τους συναδέλφους γιατρούς, αλλά γιατί δεν θέλω να διαφέρω από τον απλό πολίτη συμβάλλοντας στον κοινωνικό αυτοματισμό του εσεις κι εμείς.

Εξ άλλου, την Εντατική του Παπανικολάου, ίδρυσε και υπηρέτησε επί χρόνια και ο φίλος μου Δημήτρης Ρίγγος για τον οποίον έγραφα την ομιλία για …αύριο που δεν θα πρόκανα να εκφωνήσω. Κι αν κάτι πήγαινε ακόμα πιό στραβά, ποιός ξέρει, ίσως συναντιόμασταν επιτέλους…. 

Έτσι βρέθηκα φασκιωμένος, δεμένοςστο φορείο, με το οξυγόνο στη μούρη σ΄ένα ασθενοφόρο με ήρωα οδηγό που κατάφερνε να το κρατάει στον δρόμο με …αμορτισέρ στρατιωτικού κιλλίβαντα. Για Αυτά, οι ΑδωνοΠολλάκηδες  σφυρίζουν αδιάφορα. Τρείς τα ξημερώματα το ασθενοφόρο φρενάρει στα Επείγοντα του Νοσοκομείου Γεώργιος Παπανικολάου. Χωρίς ούτε ένα λεπτό αναμονής βρίσκομαι σε μιά αίθουσα ημιεντατικής (οι ορισμοί δικοί μου του άσχετου), διάφοροι πέφτουν επάνω μου, καλώδια πάνε κι έρχονται, να και νέα καρδιογραφήματα, ακούω και κάποιους να συγχαίρουν το Κέντρο υγείας Θέρμης για την άρτια προετοιμασία, και νεαρός γιατρός ρωτάει «καλά, επί δυό μέρες πονούσατε, σήμερα ήρθατε;»

» Ξέρετε, η Γούλφω….» πάω να πω και με πιάνουν τα γέλια..

Το ίδιο πρωί, ομάδα νεαρών γιατρών και νοσηλευτριών, επιδράμουν με αιφνιδιαστικό ελιγμό, με τσιτσιδώνουν, μου φορούν κάτι αραχνούφαντα δικτυωτά σαν της Σαπουντζάκη, και με ταχύτητα φόρμουλας βρίσκομαι στο διαστημικό κέντρο αγγειογραφίας. Φαντάζομαι ότι θέλει μεγάλη μαγκιά και τέχνη, χώρια το θάρρος και σθένος αυτών που την πραγματοποιούν. Γιατί αυτοί που την υφίστανται δεν καταλαβαίνουν τίποτα όσο οι ειδικοί περιφέρονται στην καρδιά σου για ξεβουλώσουν ό,τι δη. Και ο Διευθυντής της Κλινικής κ.Ζαρίφης και οι βοηθοί του, όχι μόνο ήξεραν τι έκαναν, αλλά σε έπειθαν ρε παιδί μου με το ύφος τους. Σοβαρό, όχι στρυφνό. με χιούμορ για να σπάει η ένταση, έφαγαν τον θρόμβο, τσόνταραν κι ένα στεν για να κόψουν τον αέρα σε μελλοντική απόπειρα κατάληψης της αρτηρίας και όλα καλά. 

Πέρασε ο κίνδυνος, μην πιάνουμε χρειαζούμενα κρεβάτια στη Μονάδα, μεταφέρομαι σε δωμάτιο της 1ης καρδιολογικής Κλινικής και στην φροντίδα του Κώστα Βασιλειάδη και των βοηθών του, αγαπημένου συμμαθητή από τα μικράτα μας μέχρι που χωριστήκαμε για να παλεύουμε εγώ με τη Θάλασσα και τον Αέρα κι αυτός με τη ζωή μικρών και μεγάλων παιδιών…. Τους ευχαριστώ όλους

Και ζητώ συγνώμη από την Γούλφω.  Δεν έφταιγε τελικά…

Θαλασσινές ιστορίες, περί ευθυνών…

Άλμπουμ0063

Μεταμεσήμερο. Από τις μέρες που ο Νοτιάς γκριζάρει το γύρω σύμπαν, ο ουρανός ενώνεται με τη θάλασσα και δεν βλέπεις ούτε τον κάβο Μαλιά στα 5 μίλια αριστερά σου.

10 μποφώρ, τα κύματα βασανίζουν το καλοτάξιδο σκαρί που σπαρταράει στην κορυφή τους, οι λαμαρίνες τρίζουν και ο Κυβερνήτης …απολαμβάνει, καθισμένος στην πολυθρόνα του δεξιά μέσα στη Γέφυρα, το καμάρι του να αντιστέκεται στα στοιχειά της Φύσης…

Έτσι έμαθε από τον πρώτο καπετάνιο του, να απολαμβάνει τα δύσκολα…

Να σου και ο Πρώτος μηχανικός στη Γέφυρα.  «Όπα, αυτά δεν είναι καλά μαντάτα» σκέφτεται. Δεν ανεβαίνει συχνά ο Πρώτος στη Γέφυρα… Που σκύβει στο αυτί του Κυβερνήτη και ψιθυρίζει «Κύριε Κυβερνήτα, έχουμε κρακ (ρωγμή) στη βάση του κύριου ατμαγωγού από το καζάνι…»

Ο ατμός στον κύριο ατμαγωγό είναι υπό συνεχή πίεση 1200+psi, πιθανή θραύση του έχει καταστροφικές συνέπειες για το πλοίο και το προσωπικό, το πλοίο λυγίζει και τρέμει στην πάλη του με τον Νοτιά, ο κίνδυνος άμεσος και θανατηφόρος.

«Απολαμβάνεις, ε;» αυτοεπιπλήτετται ο Κυβερνήτης. «Φά’τα τώρα!»

Το πλοίο αξίας δισεκατομμυρίων, 360 νοματαίοι ανεκτίμητης αξίας, περιμένει την δική σου απόφαση. Δεν υπάρχει άλλος πάνω από εσένα στον μανιασμένο Κάβο Μαλιά να αποφασίσει.

«Παναγιώτη…» λέει στον πρώτο «αν σβήσουμε και μείνουμε με έναν άξονα και πάθει κάτι ο άλλος, θα βρεθούμε ξεπεσμένοι στo …Άγνωστο. Αν συνεχίσουμε με δύο και σκάσει ο ατμαγωγός, το πλοίο και δεν ξέρω πόσοι από τον κόσμο του θα βρεθούμε στον πάτο του Αιγαίου. Τι λες να κάνουμε κράτει τον έναν άξονα χωρίς να σβήσουμε το καζάνι και να πάμε έτσι στον Ναύσταθμο;»

«Συμφωνώ, λέει ο Πρώτος» και δίνει τις οδηγίες από το τηλέφωνο στο Κέντρο Προώσεως. Στέκεται δίπλα στον Κυβερνήτη, με το Τηλέφωνο στο αυτί και το τσιγάρο στο στόμα σκουπίζοντας που και που το μέτωπό του.

Από το απόγευμα μέχρι τις τρείς το πρωί που δέσαμε στον Ναύσταθμο με έναν άξονα και χωρίς ρυμουλκά -έτσι για το ηθικό μας-, πρέπει να κάπνισε τρία πακέτα τουλάχιστον για να δείχνει ψύχραιμος… Το ίδιο και ο Κυβερνήτης. «Εξωτερικά» ατάραχος, να πετάει και κανένα ανέκδοτο ελαφρύνοντας την ένταση του Πρώτου…Δεν επιτρέπεται η εσωτερική ανησυχία σου να εξωτερικεύεται γιατί το πλήρωμα πρέπει να πιστεύει σε εσένα και στο πλοίο, να εξακολουθεί εν ηρεμία να ασκεί τα καθήκοντά του.

Ανακούφιση. Τα καζάνια έσβησαν, τα Σήματα βλάβης εκπέμφθηκαν εδώ και ώρες, ας την πέσουμε σε ύπνο βαθύ, λυτρωτικό, για λίγες ώρες.

«Τα καταφέραμε» μονολόγησα στον καθρέφτη στο πρωινό ξύρισμα. και τότε είδα για πρώτη φορά τους κροτάφους μου γκρίζους… Σαν τον χθεσινό κωλονοτιά…

Πούλησαν την ΑΤΕ για να καλύψουν σκάνδαλο 5 δισ. ευρώ

180994-screen_shot_2015-07-21_at_12.04.59_m.m.

Λεπτομέρειες στο TVXS

«Λεπτομέρειες» που η αποκάλυψή τους δεν αφορά μόνο στο γιατί έπεσε έξω μια Τράπεζα…

Εξηγούν προεκτεινόμενες το γιατί έπεσε έξω μια χώρα και καταρρίπτουν τον Παγκάλειο Μύθο του «μαζί τα φάγαμε», αποκαλύπτουν πλέον τους αληθινούς ενόχους (λες και δεν τους ξέραμε…) και στέλνουν στον αγύριστο την προσπάθεια να πειστούμε σώνει και καλά ότι οι μισθοί και οι συντάξεις του Δημοσίου έρριξαν την οικονομία στο βάραθρο γιατί «ζούσαμε πολυτελώς, παραπάνω από τις δυνατότητές μας…

Και οι λεπτομέρειες αυτές αφορούν σε μία μόνο Τράπεζα. Μπορεί να φανταστεί κανείς τι γινόταν και με τις άλλες που δημιουργήθηκαν από αχυρανθρώπους του συστήματος για να εξυπηρετείται αυτό και μόνο αυτό.

Πήραν τις καταθέσεις μας και τις έκαναν τοξικά ομόλογα, θαλασσοδάνεια σε ημέτερους μηδέποτε επιστρεφόμενα, διαχειρίστηκαν μαϊμουεπιδοτήσεις εθνικών και ευρωπαϊκών κεφαλαίων (ελλήνων και ευρωπαίων φορολογούμενων), τοκογλύφησαν και τοκογλυφούν ακόμα με ουράνια επιτόκια για τον απλό πολίτη, κούρεψαν τα ομόλγα των δικών μας οικονομιών, έπεσαν έξω, ανακεφαλαιοποιήθηκαν με δάνεια που πληρώνουμε εμείς, συνεχίζουμε να πληρώνουμε και τις υποχρεώσεις μας -που αυτές δεν κουρεύονται με τίποτα- προς αυτές, συνεχίζουν να «μπαίνουν μέσα» δήθεν γιατί οι πολίτες παίρνουν τις αποταμιεύσεις τους, ξαναανακεφαλαιοποιούνται με δανεικά που ξαναπληρώνουμε εμείς και πάει λέγοντας…

Αν αυτά που -όπως λέει το άρθρο για την Αγροτική- είναι η «κορυφή του παγόβουνου», μπορεί να φανταστεί κανείς σε τι …παγόβουνο έπεσε ο Τιτανικός-Ελλάς…

Ποιό Δημόσιο έργο ξεκίνησε και τελείωσε με κόστος όσο το προϋπολογισμένο;

Ποιός έχει ελέγξει πού πήγαν τα προγράμματα Leader, ΕΣΠΑ κλπ και τι ξοδεύτηκε σε σχέση με το τι κατασκευάστηκε;.

Ποιός έχει βρεί απάντηση στο γιατί ένα άρμα μάχης, μιά φρεγάτα, ένα αεροπλάνο, στοιχίζουν πολλαπλάσια στην Ελλάδα απ’ ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο κράτος;

Ποιός έχει μετρήσει τα στρέμματα που αναλογούν στις «ενισχυτικές» επιδοτήσεις;

Το «πάρτυ» στα Νοσοκομεία αποκαλύπτεται κι αυτό σιγά σιγά (και …προσεκτικά μη μας ξεφύγει κανένα όνομα), και η διαπλοκή Κράτους-Ιδιωτικών Επιχειρήσεων Υγείας…

Ποιός έκανε κάτι επί δεκαετίες εκτός από τη …διαπίστωση ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ότι τα έσοδα του Κράτους προέρχονται κατά 85% από τη φορολογία μισθωτών και συνταξιούχων και 15% από τον …ιδιωτικό τομέα;

Κι έρχονται τώρα οι κύριοι εκπρόσωποι του συστήματος που κατέρρευσε την χώρα επί δεκαετίες, με τις κεντροδεξιοαριστερές κυβερνήσεις, ως και η σημερινή δεξιοκομμουνιστική, με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε Τράπεζες του εξωτερικού και επενδεδυμένα σε FUNDS και OFFSHOREs, να μου πουν ότι δεν φτάνει η περικοπή κατά 80% του οικογενειακού εισοδήματός σου (μία «κουρεμένη σύνταξη και τρείς άνεργοι), αλλά θα πρέπει να δώσεις και άλλα για να σωθεί η χώρα, να σωθούν οι Έλληνες, εννοώντας αυτούς τους δικούς τους Έλληνες συνένοχους στη λαμογιά τους και στην καταλήστευση των οικονομιών μου.

ΧΩΡΙΣ να κουρεύουν και τις υποχρεώσεις μου

ΧΩΡΙΣ να μειώνουν τα ληστρικά επιτόκια των «δικών τους» Τραπεζών

ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΠΑ

Chris de Burgh 2015

Chris-de-Burgh-2015-l

Ο εικονιζόμενος γεννήθηκε στο Venado Tuerto της Αργεντινής όπου υπηρετούσε ο πατέρας του Συνταγματάρχης Charles Davison. Μητέρα του η Mauve Emily de Burgh, Ιρλανδή κόρη του Sir Eric de Burgh, επίσης στρατιωτικού που ήταν Αρχηγός του γενικού Επιτελείου Στρατού της Ινδίας στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Chris πήρε το επώνυμο της μητέρας του όταν άρχισε τη μουσική του σταδιοδρομία.

Την νεαρή του ηλικία την έζησε στη Μάλτα, Νιγηρία και Ζαΐρ μια και αυτός και η μητέρα του ακολουθούσαν τον συνταγματάρχη/διπλωμάτη πατέρα στα διάφορα πόστα του.

Η οικογένεια Davison τελικά καταστάλαξε στο Barby Castle της επαρχίας Wexford στην Ιρλανδία, ένα κάστρο του 12ου αιώνα που ήταν σχεδόν ερειπωμένο όταν το αγόρασε και το ανακαίνισε ο παππούς sir de Burgh το 1960 και μετέτρεψε ένα μέρος του σε ξενοδοχείο όπου ο νεαρός Chris τραγουδούσε για τους εκεί επισκέπτες…

Σπούδασε στο Marlborough College στην Αγγλία και στη συνέχεια στο Trinity College του Δουβλίνου για το μεταπτυχιακό του Master of Arts in French, English and History.

Πολλοί οι «φαν» του Chris de Burgh κι άλλοι τόσοι που τον θεωρούν ξενέρωτο (σχετικά σχόλια στην Wikipedia), προσωπικά τον πρωτάκουσα το …1974, πρόσφυγας ακόμη στην Αγγλία, όταν και κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος με μπαλάντες κυρίως. Μια από αυτές, το Satin Green Shutters με άγγιξε και με ταξίδεψε σε έναν ωραίο κόσμο που ίσως τον είχα τότε περισσότερη ανάγκη… Και κόλλησα.

Το περίεργο με αυτόν τον μισή μερίδα άνθρωπο (μισή μερίδα αλλά έκανε δυό γιούς και μια κόρη Miss World 2004!), που η ζωή του δεν έχει καμμιά σχέση με τη δική μου, είναι ότι ακούγοντάς τον ένοιωσα ότι το 90%, αν όχι όλων, των τραγουδιών του τα …έχω γράψει εγώ. Μακάρι δηλαδή να είχα το ταλέντο του αλλά κι έτσι ακόμα, όταν βρίσκεται κάποιος άλλος να σχηματοποιήσει σε νότες και στίχους αυτά που νοιώθεις ότι θέλεις να πείς εσύ για τον έρωτα, την αγάπη, τη μάνα σου, τα παιδιά σου, την Ιστορία, τον πόλεμο, την επανάσταση, την θρησκεία, για τα πάντα, ε, γίνεσαι ένα μ’ αυτόν. Συνομίληκοι σχεδόν (μου ρίχνει τρία χρονάκια), έπαιξε σημαντικό ρόλο στα 40 τελευταία χρόνια της ζωής μου. Και εξηγούμαι:

Τα λόγια τραγουδιών του ήταν «βέλη αγάπης» στην καρδιά της …δύσκολης, κάθε τραγούδι του «πολιορκητικός κριός» που κτυπούσε ανελέητα την πόρτα της ψυχής της, μέχρι που παραδόθηκε χωρίς όρους!

Όταν τα …προϊόντα του έρωτος, τα παιδιά μας -γιός και κόρη- ήταν ακόμα στο Δημοτικό και ξεκίνησαν να μαθαίνουν την Αγγλική Γλώσσα, τα προέτρεψα να βάζουν τα ακουστικά και να προσπαθούν να καταλάβουν τι λέει ο …ποιητής που σημειωτέον είναι από τους λίγους με απίθανη προφορά και καθαρότητα στην φωνή του χωρίς να καλύπτεται από κλαπατσίμπανα και άναρθρες κραυγές. Και δεν ήταν μόνο βοήθημα εκμάθησης της γλώσσας όπως τώρα, μετά από 20 και χρόνια, διαπιστώνω. Το κυριότερο ήταν το πέρασμα κοινωνικών μηνυμάτων, κοινωνικής αγωγής, φιλοσοφικών προβληματισμών που δεν περνούν εύκολα από τους γονείς…Και …κόλλησαν και τα παιδιά μέχρι και σήμερα.

40 χρόνια τον παρακολουθώ. Και κάθε φορά κλείνω τα μάτια και αφήνω τα λόγια του να βγούν από την δική μου ψυχή, τις νότες του να παίζουν από τις δικές μου χορδές. Είτε στις μπαλάντες του, είτε στις ροκ στιγμές του. Ναι, αυτός ο κοντοπίθαρος 67αρης, ακόμα και τώρα μπορεί να ροκάρει χωρίς να καπλαντίζεται με τατουάζ, κραυγές και δαίμονες.

Και οι ροκ στιγμές του είναι αυθεντικές για μένα, αφού τραντάζουν (rock) κάθε μόριο του μέσα μου…

Η μεγάλη έκπληξη ήρθε από τα παιδιά. Τρία εισιτήρια της Transavia, μίσθωση διαμερίσματος για τρείς μέρες στο Leiden της Ολλανδίας και εισιτήρια για την τελευταία, της φετινής περιοδείας ίσως και τελική…, συναυλία του Chris de Burgh στο Amsterdam, Δευτέρα στις οκτώ το βράδυ.

Δεν ντρέπομαι να το πω, έκλαψα με λυγμούς. Καταπληκτική ηχητική στο Heineken Arena, από τις πρώτες νότες και τα πρώτα λόγια που όρμησαν μέσα μου, ο νους μου ταξίδεψε στην ωραία ζωή με την καθαρόαιμη δίπλα μου, στην εξέλιξη των παιδιών μου, στην αγάπη και εκτίμηση που μας δείχνουν, στα γερά θεμέλια που χτίσαμε γι αυτά χωρίς να έχουμε και πλούσια την τσέπη, βοήθησε και ο κύριος Chris de Burgh…, ε, μ’ έχουν πάρει και τα χρόνια κι έγινα συγκινησιάρης…

Να, πάλι …μπούκωσα. Και κρατώ τα της Ολλανδίας για αργότερα…