Πούλησαν την ΑΤΕ για να καλύψουν σκάνδαλο 5 δισ. ευρώ

180994-screen_shot_2015-07-21_at_12.04.59_m.m.

Λεπτομέρειες στο TVXS

«Λεπτομέρειες» που η αποκάλυψή τους δεν αφορά μόνο στο γιατί έπεσε έξω μια Τράπεζα…

Εξηγούν προεκτεινόμενες το γιατί έπεσε έξω μια χώρα και καταρρίπτουν τον Παγκάλειο Μύθο του «μαζί τα φάγαμε», αποκαλύπτουν πλέον τους αληθινούς ενόχους (λες και δεν τους ξέραμε…) και στέλνουν στον αγύριστο την προσπάθεια να πειστούμε σώνει και καλά ότι οι μισθοί και οι συντάξεις του Δημοσίου έρριξαν την οικονομία στο βάραθρο γιατί «ζούσαμε πολυτελώς, παραπάνω από τις δυνατότητές μας…

Και οι λεπτομέρειες αυτές αφορούν σε μία μόνο Τράπεζα. Μπορεί να φανταστεί κανείς τι γινόταν και με τις άλλες που δημιουργήθηκαν από αχυρανθρώπους του συστήματος για να εξυπηρετείται αυτό και μόνο αυτό.

Πήραν τις καταθέσεις μας και τις έκαναν τοξικά ομόλογα, θαλασσοδάνεια σε ημέτερους μηδέποτε επιστρεφόμενα, διαχειρίστηκαν μαϊμουεπιδοτήσεις εθνικών και ευρωπαϊκών κεφαλαίων (ελλήνων και ευρωπαίων φορολογούμενων), τοκογλύφησαν και τοκογλυφούν ακόμα με ουράνια επιτόκια για τον απλό πολίτη, κούρεψαν τα ομόλγα των δικών μας οικονομιών, έπεσαν έξω, ανακεφαλαιοποιήθηκαν με δάνεια που πληρώνουμε εμείς, συνεχίζουμε να πληρώνουμε και τις υποχρεώσεις μας -που αυτές δεν κουρεύονται με τίποτα- προς αυτές, συνεχίζουν να «μπαίνουν μέσα» δήθεν γιατί οι πολίτες παίρνουν τις αποταμιεύσεις τους, ξαναανακεφαλαιοποιούνται με δανεικά που ξαναπληρώνουμε εμείς και πάει λέγοντας…

Αν αυτά που -όπως λέει το άρθρο για την Αγροτική- είναι η «κορυφή του παγόβουνου», μπορεί να φανταστεί κανείς σε τι …παγόβουνο έπεσε ο Τιτανικός-Ελλάς…

Ποιό Δημόσιο έργο ξεκίνησε και τελείωσε με κόστος όσο το προϋπολογισμένο;

Ποιός έχει ελέγξει πού πήγαν τα προγράμματα Leader, ΕΣΠΑ κλπ και τι ξοδεύτηκε σε σχέση με το τι κατασκευάστηκε;.

Ποιός έχει βρεί απάντηση στο γιατί ένα άρμα μάχης, μιά φρεγάτα, ένα αεροπλάνο, στοιχίζουν πολλαπλάσια στην Ελλάδα απ’ ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο κράτος;

Ποιός έχει μετρήσει τα στρέμματα που αναλογούν στις «ενισχυτικές» επιδοτήσεις;

Το «πάρτυ» στα Νοσοκομεία αποκαλύπτεται κι αυτό σιγά σιγά (και …προσεκτικά μη μας ξεφύγει κανένα όνομα), και η διαπλοκή Κράτους-Ιδιωτικών Επιχειρήσεων Υγείας…

Ποιός έκανε κάτι επί δεκαετίες εκτός από τη …διαπίστωση ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ότι τα έσοδα του Κράτους προέρχονται κατά 85% από τη φορολογία μισθωτών και συνταξιούχων και 15% από τον …ιδιωτικό τομέα;

Κι έρχονται τώρα οι κύριοι εκπρόσωποι του συστήματος που κατέρρευσε την χώρα επί δεκαετίες, με τις κεντροδεξιοαριστερές κυβερνήσεις, ως και η σημερινή δεξιοκομμουνιστική, με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε Τράπεζες του εξωτερικού και επενδεδυμένα σε FUNDS και OFFSHOREs, να μου πουν ότι δεν φτάνει η περικοπή κατά 80% του οικογενειακού εισοδήματός σου (μία «κουρεμένη σύνταξη και τρείς άνεργοι), αλλά θα πρέπει να δώσεις και άλλα για να σωθεί η χώρα, να σωθούν οι Έλληνες, εννοώντας αυτούς τους δικούς τους Έλληνες συνένοχους στη λαμογιά τους και στην καταλήστευση των οικονομιών μου.

ΧΩΡΙΣ να κουρεύουν και τις υποχρεώσεις μου

ΧΩΡΙΣ να μειώνουν τα ληστρικά επιτόκια των «δικών τους» Τραπεζών

ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΠΑ

Chris de Burgh 2015

Chris-de-Burgh-2015-l

Ο εικονιζόμενος γεννήθηκε στο Venado Tuerto της Αργεντινής όπου υπηρετούσε ο πατέρας του Συνταγματάρχης Charles Davison. Μητέρα του η Mauve Emily de Burgh, Ιρλανδή κόρη του Sir Eric de Burgh, επίσης στρατιωτικού που ήταν Αρχηγός του γενικού Επιτελείου Στρατού της Ινδίας στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Chris πήρε το επώνυμο της μητέρας του όταν άρχισε τη μουσική του σταδιοδρομία.

Την νεαρή του ηλικία την έζησε στη Μάλτα, Νιγηρία και Ζαΐρ μια και αυτός και η μητέρα του ακολουθούσαν τον συνταγματάρχη/διπλωμάτη πατέρα στα διάφορα πόστα του.

Η οικογένεια Davison τελικά καταστάλαξε στο Barby Castle της επαρχίας Wexford στην Ιρλανδία, ένα κάστρο του 12ου αιώνα που ήταν σχεδόν ερειπωμένο όταν το αγόρασε και το ανακαίνισε ο παππούς sir de Burgh το 1960 και μετέτρεψε ένα μέρος του σε ξενοδοχείο όπου ο νεαρός Chris τραγουδούσε για τους εκεί επισκέπτες…

Σπούδασε στο Marlborough College στην Αγγλία και στη συνέχεια στο Trinity College του Δουβλίνου για το μεταπτυχιακό του Master of Arts in French, English and History.

Πολλοί οι «φαν» του Chris de Burgh κι άλλοι τόσοι που τον θεωρούν ξενέρωτο (σχετικά σχόλια στην Wikipedia), προσωπικά τον πρωτάκουσα το …1974, πρόσφυγας ακόμη στην Αγγλία, όταν και κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος με μπαλάντες κυρίως. Μια από αυτές, το Satin Green Shutters με άγγιξε και με ταξίδεψε σε έναν ωραίο κόσμο που ίσως τον είχα τότε περισσότερη ανάγκη… Και κόλλησα.

Το περίεργο με αυτόν τον μισή μερίδα άνθρωπο (μισή μερίδα αλλά έκανε δυό γιούς και μια κόρη Miss World 2004!), που η ζωή του δεν έχει καμμιά σχέση με τη δική μου, είναι ότι ακούγοντάς τον ένοιωσα ότι το 90%, αν όχι όλων, των τραγουδιών του τα …έχω γράψει εγώ. Μακάρι δηλαδή να είχα το ταλέντο του αλλά κι έτσι ακόμα, όταν βρίσκεται κάποιος άλλος να σχηματοποιήσει σε νότες και στίχους αυτά που νοιώθεις ότι θέλεις να πείς εσύ για τον έρωτα, την αγάπη, τη μάνα σου, τα παιδιά σου, την Ιστορία, τον πόλεμο, την επανάσταση, την θρησκεία, για τα πάντα, ε, γίνεσαι ένα μ’ αυτόν. Συνομίληκοι σχεδόν (μου ρίχνει τρία χρονάκια), έπαιξε σημαντικό ρόλο στα 40 τελευταία χρόνια της ζωής μου. Και εξηγούμαι:

Τα λόγια τραγουδιών του ήταν «βέλη αγάπης» στην καρδιά της …δύσκολης, κάθε τραγούδι του «πολιορκητικός κριός» που κτυπούσε ανελέητα την πόρτα της ψυχής της, μέχρι που παραδόθηκε χωρίς όρους!

Όταν τα …προϊόντα του έρωτος, τα παιδιά μας -γιός και κόρη- ήταν ακόμα στο Δημοτικό και ξεκίνησαν να μαθαίνουν την Αγγλική Γλώσσα, τα προέτρεψα να βάζουν τα ακουστικά και να προσπαθούν να καταλάβουν τι λέει ο …ποιητής που σημειωτέον είναι από τους λίγους με απίθανη προφορά και καθαρότητα στην φωνή του χωρίς να καλύπτεται από κλαπατσίμπανα και άναρθρες κραυγές. Και δεν ήταν μόνο βοήθημα εκμάθησης της γλώσσας όπως τώρα, μετά από 20 και χρόνια, διαπιστώνω. Το κυριότερο ήταν το πέρασμα κοινωνικών μηνυμάτων, κοινωνικής αγωγής, φιλοσοφικών προβληματισμών που δεν περνούν εύκολα από τους γονείς…Και …κόλλησαν και τα παιδιά μέχρι και σήμερα.

40 χρόνια τον παρακολουθώ. Και κάθε φορά κλείνω τα μάτια και αφήνω τα λόγια του να βγούν από την δική μου ψυχή, τις νότες του να παίζουν από τις δικές μου χορδές. Είτε στις μπαλάντες του, είτε στις ροκ στιγμές του. Ναι, αυτός ο κοντοπίθαρος 67αρης, ακόμα και τώρα μπορεί να ροκάρει χωρίς να καπλαντίζεται με τατουάζ, κραυγές και δαίμονες.

Και οι ροκ στιγμές του είναι αυθεντικές για μένα, αφού τραντάζουν (rock) κάθε μόριο του μέσα μου…

Η μεγάλη έκπληξη ήρθε από τα παιδιά. Τρία εισιτήρια της Transavia, μίσθωση διαμερίσματος για τρείς μέρες στο Leiden της Ολλανδίας και εισιτήρια για την τελευταία, της φετινής περιοδείας ίσως και τελική…, συναυλία του Chris de Burgh στο Amsterdam, Δευτέρα στις οκτώ το βράδυ.

Δεν ντρέπομαι να το πω, έκλαψα με λυγμούς. Καταπληκτική ηχητική στο Heineken Arena, από τις πρώτες νότες και τα πρώτα λόγια που όρμησαν μέσα μου, ο νους μου ταξίδεψε στην ωραία ζωή με την καθαρόαιμη δίπλα μου, στην εξέλιξη των παιδιών μου, στην αγάπη και εκτίμηση που μας δείχνουν, στα γερά θεμέλια που χτίσαμε γι αυτά χωρίς να έχουμε και πλούσια την τσέπη, βοήθησε και ο κύριος Chris de Burgh…, ε, μ’ έχουν πάρει και τα χρόνια κι έγινα συγκινησιάρης…

Να, πάλι …μπούκωσα. Και κρατώ τα της Ολλανδίας για αργότερα…

Ήταν ένα μικρό καράβι… 2

mary_celeste

Προς πρώην και νυν …διαπραγματευόμενους για να σώσουν το …καράβι από τα βράχια. Το εικονιζόμενο σώθηκε, πλήρωμα και επιβάτες αγνοούνται…

Στις 4 ή 5 Δεκεμβρίου 1872 το Dei Gratia, ταξιδεύοντας προς την Ιταλία, εντόπισε περίπου 600 μίλια πριν την Πορτογαλία ένα πλοίο που έμοιαζε εγκαταλελειμένο. Πλησιάζοντας, διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για το Mary Celeste, στο οποίο και επιβιβάστηκαν. Διαπίστωσαν ότι ολόκληρο το πλήρωμα απουσίαζε μαζί με κάποια μικροαντικείμενα ωστόσο όλα σχεδόν τα εφόδια καθώς και αντικείμενα αξίας αλλά και το φορτίο, ήταν ανέπαφα στη θέση τους. Δεν υπήρχαν σημεία πάλης ή πειρατείας, μόνο περίπου ένα μέτρο νερό στο εσωτερικό του πλοίου. Το δεκαμελές πλήρωμα δεν βρέθηκε ποτέ και το πλοίο μεταφέρθηκε στο Γιβραλτάρ για περαιτέρω έλεγχο, ο οποίος όμως δεν διαπίστωσε σημαντικά στοιχεία, πέρα από το μάλλον επουσιώδες εύρημα ότι εννέα από τα βαρέλια του φορτίου ήταν άδεια.

Ήταν ένα μικρό καράβι, ήταν ένα μικρό καράβι….

olympic-games-athens-2004-0013

Βρε δεν πάτε στον αγύριστο όλοι σας!

«Σώσαμε» λέει ο Σαμαράς το …»καράβι που πήγαινε στα βράχια».

μας πρήξατε με τις θαλασσινές μεταφορές του λόγου, ανίδεοι από καράβια κι από θάλασσα, καπετανέοι του γλυκού νερού, κι αν θέλετε να το δείτε από την πραγματική πλευρά, ιδού:

Το καράβι έμπαζε νερά και κινδύνευε να βυθιστεί. Εσείς τι κάνατε; Αρχίσατε να πετάτε ανθρώπους στη θάλασσα. Χιλιάδες πνίγηκαν, εκατομμύρια κολυμπούν απελπισμένα να τα βγάλουν πέρα. Το «καράβι ίσιωσε» λέτε. Το παραδόσατε με «μηδέν έλλειμα» λέτε. ίσα βάρκα ίσα νερά… Το έλλειμα που δημιουργήσατε στην κοινωνία, ανθρωπιστικό, οικονομικό, ηθικό, δεν το υπολογίζετε…

Όσοι απέμειναν σας έκλεισαν στο μπαλαούρο και ο …κλήρος έπεσε στον «γενναίο» που ήταν όμως αταξίδευτος κι αυτός, χαμπάρι από καράβια και φουρτούνες… Το πρώτο που τον ένοιαξε ήταν να σώσει κάποιους δικούς του που κολυμπούσαν κοντά, να τους ανεβάσει στο καράβι για να είναι σίγουρος ότι το καπετανιλίκι του δεν είναι προσωρινή παρένθεση…

Κύριοι πολιτικοί, ένθεν και ένθεν. Τους ηγέτες, τους καπετάνιους, δεν τους κάνουν οι τεχνοκρατικές και ιδεολογικές σπουδές. Οι ηγέτες αναδεικνύονται με το προσωπικό παράδειγμα και την κατανόηση της πραγματικότητας αυτών που ηγούνται.

Το φαινόμενο …Χαρδούβελη, και όλων όσων από εσάς, παλιών και καινούργιων, να διατηρείτε παχυλούς λογαριασμούς στο εξωτερικό, δεν έχει σχέση με καράβια, καπετάνιους και ηγέτες. Μοιάζετε με «καπετάνιους χέστες» που φυλάνε στο ερμάρι τους δέκα σωσσίβια και δυό βάρκες για τον εαυτό τους και δεν περισσεύουν τα λοιπά για το πλήρωμα.

Αυτοξεφτιλίζεστε. Σταματήστε να ξεφτιλίζετε και τον θαλασσινό πολιτισμό μας με τις ανόητες αναφορές σας σε καράβια και καπετάνιους.

…Αναδρομικά όνειρα

500-€_discover_banknotes

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Είμαι λέει αραχτός στον καναπέ απέναντι από το χαζοκούτι με τα πόδια απλωμένα πάνω στα πακέτα/τούβλα των εκατόευρων που είναι στιβαγμένα στο τραπεζάκι του καθιστικού.

Δίπλα μου η Γούλφω που τα κοιτάει και βλέπω στο βλέμμα της να κάνει υπολογισμούς για πόσα σκυλομπισκοτάκια φτάνουν…

Εγώ πάλι είμαι απορροφημένος στην προτροπή από οθόνης γηραιάς κυρίας προσομοιάζουσας -σε ηλικιακή προοπτική μέλλοντος- της κυβερνητικής εκπροσώπου να αγοράσω κάτι κεραμικά μαχαίρια από οξείδιο του ζιργονίου. Μαχαίρια δεν χρειάζομαι, έχω αρκετά για ώρα ανάγκης, αλλά αυτό το οξείδιο του ξιργονίου ως πολύτιμο μου ακούγεται για επένδυση πριν μας βρεί η επόμενη κρίση… Θα πάρω δυό ντουζίνες, αποφάσισα.

Καπάκι λοιδορώ βγάζοντάς του τη γλώσσα, αυτού του γλοιώδους Ριχάρδου που διαδέχεται επί της οθόνης την ομοιάζουσα στην κυβερνητική εκπρόσωπο γηραιά κυρία για να με «διευκολύνει» αγοράζοντας τα οικογενειακά μου πολύτιμα κειμίλια που δεν έχω… «Πάρε τα τέτοια μου» μονολογώ και η Γούλφω γουργουρίζει συμφωνώντας.

Να σου και η κυρά μου και κυρία μου εκστασιασμένη από τα ινσταντ λίφτιγκ και τα υαλουρονικά οξέα μετά κολλαγόνου που διεκδικεί μερίδιο από τα πακέτα. «Τι να τα κάνες εσύ, λουλούδι του μπαχτσέ μου» αντιτείνω μπας και διασώσουμε τίποτα…

Πάνω που άρχισα να ονειρεύομαι ταξίδια στα Παρίσια, στις Λόνδρες και σε εξωτικά νησιά για τρέλλες μετά του λουλουδιού του μπαχτσέ μου, προσγειώνομαι από τον καλό από τηλεοράσεως Σύμβουλο για το ότι βρίσκομαι σε ηλικία που ο …προστάτης μου θέλει κι αυτός την προστασία του, να πάρουμε καμμιά εκατοστή μπουκαλάκια, να ενισχύσουμε και τον πάλαι ποτέ συνάδελφο που ο γιός του έχει φαρμακείο και μας βομβαρδίζει εκ του διαδικτύου με προσφορές.

Συνεχίζω να ατενίζω τα πακέτα των αναδρομικών εκατόευρων, παίρνω χαρτί και μολύβι και αρχίζω τον κατάλογο. Σέρβις που δεν κάναμε δυό χρόνια τώρα στο αυτοκίνητο, τέσσερα λάστιχα, οκτώ θα πάρω να ‘χουμε, οι μισές λάμπες καμμένες, θα πάρω κι άλλες τόσες, μη ξεχάσω να δώσω τα χρεωστούμενα στον καλό φίλο βοθρατζή, α ναι, να πάρω και δυό τρείς ηλεκτρικές κουβέρτες, σε αντικατάσταση αυτής που έκαψε το στρώμα και τα στρωσίδια, μπας και λαμπαδιάσει όλο το σπίτι και με τα λεφτά της ασφάλειας ξεπληρώσουμε το ρημάδι το στεγαστικό…

Και πάνω εκεί που ονειρευόμουνα, ακούω τη φωνή της καλής μου «πετρέλαιο θα βάλουμε να βγάλουμε τα διπλά φλις που φοράμε ολοημερίς γιορτές μέρες;» «Πετρέλαιο; Κοίτα εδώ! Πόσους τόννους θέλεις να πάρουμε;» τη ρωτάω και της δείχνω τα πακέτα στο τραπεζάκι.

«Πόσους τόννους αγοράζουμε με ένα πενηντάρικο;» μου λέει και μου δείχνει κι αυτή το τραπεζάκι.

Όπα! Πού πήγαν τα πακέτα ρε παιδιά;

 

 

Μη σου λάχει…

pontiki_1

Εν αρχή μας επισκέφθηκε ο πόντιξ. Κανονικός speedy Gonzales πέρασε ως σίφουνας μπροστά από την Γούλφω που ούτε που τον πήρε είδηση και τρύπωσε στο αποθηκοντούλαπο της κουζίνας. Το να βγάλουμε τα πράγματα είναι …μισή μετακόμιση, η κυρά και κυρία μας ανατριχιασμένη να κοιτάει συνεχώς το πάτωμα μπας και την πατήσει ο ποντικός, σκέφτηκα την παγίδα με την κόλλα… «Αν σ’ αρέσει να ακούς τον ποντικό να τσιρίζει κολλημένος, πάρ’ την» μου λέει ο μαγαζάτωρ. «Σου συνιστώ όμως αυτό το ποντικοφάρμακο (κάτι ροζ κουφετάκια σαν ποντικοκούραδα gay), ένα να φάει και πάει να συναντήσει τους προγόνους του. »

Καπάκι από γιαούρτι τούμπα και μετρημένα δέκα κουφετάκια, σε δύο ντουλάπια μέσα. Έλεγχος μετά 24ωρο. Εξαφανισμένα τα κουφετάκια, πουθενά ο Gonzales. Άλλα δέκα σε κάθε καπάκι, ξαναέλεγχος, φαγωμένα κι αυτά. Μετά τρείς μέρες και μισό κουτί κουφετάκια φαγωμένα, ο δίποντος πόντιξ εδέησε να βγεί στο κέντρο της κουζίνας και να αποδημήσει εις Κύριον.

Κατά την προσωρινή απόθεσή του στον μικρό κάδο σκουπιδιών κάτω από τον νεροχύτη …πλατσουρίζω σε λίμνη υδάτων καθότι το σιφόνι του νεροχύτη αποφάσισε και αυτό να τα φτύσει. Παρέα με τον τεθνεότα στρώνομαι κάτω και επί δίωρο παιδεύομαι με τα πλαστικά δωδεκαετίας χωρίς αποτέλεσμα… Άντε στα μαγαζιά να βρώ καινούργιο, η «εγκατάσταση» με τη συνήθη ελληνική πατέντα μοναδική στο είδος της, μου πήρε τρείς μέρες να στεγανοποιήσω την κατάσταση (συζυγάτα, βάλε και ενα κουβά από κάτω να είμαστε σίγουροι) και ηρέμησα. Ως καλός σύζυγος, έπιασα τον ποντικό, έφτιαξα και τα υδραυλικά.

Πάνω που ηρέμησα, η καλή μου κυρία, ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ, με πληροφορεί «Το πλυντήριο των πιάτων δεν τραβάει νερό ξέρεις». «Από πότε;» ρωτάω με ελαφρά ένταση. «Από τώρα» μου λέει. «Ρε Νανάκι τι γίνεται; ΤΩΡΑ τα έφτυσαν όλα; Και τα γαμ^&^%$μένα τα επιστρεφόμενα από τα κλεμμένα δεν τα έχουμε δεί ακόμα. Το καλό παιδί που μας έφτιαξε το πλυντήριο ρούχων πριν δυό μήνες θα θέλει λεφτά». «Ναί, αλλά και ο βόθρος θέλει λεφτά αν τα πλένουμε όλα στο χέρι» μου αντιλέει.

Οκ! Τηλέφωνο στον Γιώργο, έρχεται το παιδί, τσεκαρισμένος αξιόπιστος, «πρέπει να το πάρω στο μαγαζί για έλεγχο και επισκευή». Και το πήρε. Πέντε μέρες, εκτός από το σιδέρωμα, ανέλαβα ως έμπειρος …ναύαρχος την αναλογούσα βάρδια μου και στο πλύσιμο των πιάτων, μέχρι να επανέλθει το λαβωμένο πλυντήριο στη θέση του.

«Τι είχε το ρημάδι ρε Γιώργη;» ρώτησα τον καλό τεχνίτη. «Είχατε ποντικό στο σπίτι;» με αντιρώτησε «γιατί βρήκα το φλοτέρ φαγωμένο όπως και κάτι καλώδια, τα άλλαξα όλα, το καθάρισα καλά, μπουζί, βαλβολίνες, λάδια κλπ, τόσο η ζημιά».

Αξιόπιστος είπαμε ο Γιώργος, το πλυντήριο δουλεύει ρολόι, του καταθέσαμε τα δέοντα (μετά τον ΕΝΦΙΑ, το στεγαστικό, το του αυτοκινήτου, της κάρτας, του καταναλωτικού που δανειζόμαστε για τα ΣτουρναροΧαρδουβελιώτικα χαράτσια, του ΟΤΕ, της ΕΥΑΘ, της ΔΕΗ, τη δόση του περσινού φόρου κλπ) άντε ηρεμήσαμε και μείναμε ταπί μέχρι να μπεί το επόμενο μηνιάτικο.

Αμ δε! «Τι υγρασία είναι αυτή σήμερα!» αναφωνεί η συμβία. «Μην ανάψουμε καλοριφέρ γιατί δεν μας βγαίνει να πάρουμε πετρέλαιο αν δεν μας δώσουν τα αναδρομικά, πάω να βάλω την ηλεκτρική κουβέρτα, που μας έδωσε ο αδερφός σου, στο κρεβάτι να τραβήξει την υγρασία από τα σεντόνια.» Και την έβαλε. Πάνω που άρχισαν οι ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ (συμπαθές σήριαλ για να αποτοξινόμαστε από την δηλητηριώδη γλίτσα των καναλιών) κάτι μας …μύρισε. Τρέχουμε στην κρεβατοκάμαρα και πνιγόμαστε στον καπνό. Προλάβαμε το λαμπάδιασμα αλλά, κάηκε το στρώμα που επί εικοσιεπταετία άντεξε τα ηθικά και ανήθικά μας, κάηκαν τα σεντόνια, κάηκαν και τα μαξιλάρια. Πρόχειρος υπολογισμός… καμμιά πεντακοσαριά ευρώ ζημιά που έπρεπε και να αποκατασταθεί διότι πού να κοιμηθούμε…

Ο πρόχειρος υπολογισμός αποδείχθηκε ακριβής το διήμερο αναζήτησης στρώματος και παπλώματος και ο συνταξιούχος ναύαρχος απευθύνθηκε στον συνταξιούχο καθηγητή πεθερό του για …διευκόλυνση μέχρι να δεήσει ο αρχιψεύτης Πρωθυπουργός να εκτελέσει τα εντελλόμενα από το ΣΤΕ και αυτά που υποσχέθηκε πολλάκις μακραίνοντας την …μύτη του.

Αύριο, Θεού θέλοντος, αρριβάρει το καινούργιο στρώμα, (Νανάκι θα παίξεις την …κυβέρνηση, να το δοκιμάσουμε;)

Για να μπορούμε να αποδώσουμε όμως χρειαζόμαστε ζεστούλα. «Δεν ανάβεις το καλοριφέρ να φτιάξουμε την ατμόσφαιρα για αύριο;» παροτρύνω τη γυναίκα. Μετά δίλεπτο, «εγώ το ανάβω, αυτό δεν παίρνει μπρος!»

Δεν λέω τίποτα. Δεν ΜΠΟΡΩ να πω τίποτα. Όλα τα ναυτικοθρησκευτικά που εμπέδωσα στον βίο μου έρχονται αυθόρμητα στο μυαλό μου ως προς την Τύχη μου που αποφάσισε να κάνει διακοπές, και σπεύδω στο λεβητοστάσιο. Τρείς ηλεκτροβάνες πάπαλα, ρεύμα δεν πάει στον λέβητα, οι βάνες δωδεκαετίας άντε να βρείς ίδιες, αξιόπιστο τεχνίτη περί τα αυτά ουκ έχω, πρόχειρος υπολογισμός κόστους καμμιά τετρακοσαριά ευρώ χωρίς τα εργατικά…

Και άλλη …προίκα δεν υπάρχει. Ταπί και ο συνταξιούχος πεθερός. Αδιέξοδο.

Λένε «ποντικός στο σπίτι, γρουσουζιά φέρνει». Είναι να μην πιστεύεις τη λαϊκή σοφία;

Θυσίες, Θύτες και Θύματα…

Πριν σκάρτα δύο χρόνια, σε δημόσια ομιλία μου, παρουσία όλης της πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας, είπα μεταξύ άλλων:

«Από τα …πολύ νιάτα μου, μέχρι τα σημερινά ασπρισμένα, όλες οι επετειακές ομιλίες και οι χαιρετισμοί που ακούω ξεκινούν συνήθως με τη φράση «στις κρίσιμες στιγμές που διανύει η Πατρίδα μας…από τη συνεχή τυπική επανάληψη της «κρισιμότητας των στιγμών» επί δεκαετίες, την πατήσαμε σαν τους χωριάτες που δεν πίστευαν τον βοσκό που φώναζε συνεχώς «Βοήθεια ο Λύκος».

Και ούτε πήραμε χαμπάρι το πώς, όχι ένας αλλά, αγέλη λύκων –ντόπιων και ξένων- έχει μπει από καιρό στο χωριό και κατατρώει το βιός μας, την αξιοπρέπειά μας, την Δημοκρατία, την Ελευθερία, την Πατρίδα μας.»

Δεν περίμενα βεβαίως να …συμμορφωθούν οι συγγραφείς των λόγων τους, άλλωστε σκοπίμως χρησιμοποιούν την εκφοβιστική υπερβολή και τη συνθηματική αρλουμπολογία ως μοχλό διαχείρισης των μαζών.

Όπως σκοπίμως διαστρεβλώνουν έννοιες και «λεξιπλάθουν» αρλούμπες για να φαίνονται …διαβασμένοι και εξυπνότεροι στην προσπάθεια να καλύψουν τα ανομήματά τους.

Έτσι, μας έχουν φλομώσει οι πολιτικοί με συνεχείς αναφορές στις «θυσίες» των πολιτών που στωικά υπομένουν για το καλό της πατρίδας που κινδυνεύει, οι ίδιοι αυτοαναδεικνύνται σε «θύματα» που υφίστανται όλων των λογιών τα βάσανα ώστε να σώσουν την πατρίδα που κινδυνεύει, ούτε ΕΝΑΣ όμως κατονομάζει ή αυτοπροσδιορίζεται ως ΘΥΤΗΣ. Αντιθέτως, οι ανάγωγοι γλείφτες των πολιτών, αυτών που εξυμνούν για τις …εκούσιες «θυσίες» τους, από την πρώτη στιγμή αποποιήθηκαν των ευθυνών τους σκούζοντας «μαζί τα φάγαμε» καθιστώντας συνένοχους τους πάντες. Έτσι, στη βάση του «ένοχος ένοχον ου ποιεί», συνεχίζουν την παραμυθολογία, ατιμώρητοι για τα εγκλήματά τους και αποθρασυμένοι αναλαμβάνουν συνεχώς νέα.

«Θυσία» λοιπόν των πολιτών το ΕΓΚΛΗΜΑ της καταλήστευσής τους από το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο δεκαετιών.

«Θύματα» οι διαχειριστές της κρίσης που προέταξαν τα …ευμεγέθη στήθη τους για να σωθεί η πατρίδα αδιαφορώντας για το …πολιτικό μέλλον τους όπως ισχυρίζονται τώρα. Δεν λένε φυσικά κάτι και για το …τότε, οπότε και διαγκωνίζονταν για να φέρουν την πατρίδα σ’ αυτό το χάλι, συντηρώντας το άθλιο και τότε «παρόν» τους…

Και είναι τέτοια η έπαρσή τους που νομίζουν ότι μας έπεισαν…